Als u dit leest zijn de twee concerten van Pura Vida met Lee 'Scractch' Perry achter de rug en werd weer een hoofdstuk aan de vaderlandse reggaegeschiedenis toegevoegd. Wij waren erbij in Turnhout en serveren u met plezier onze indrukken.
Zelf zijn wij geen grote Perry-fans - 's mans geniale producties kunnen we uiteraard smaken, maar na al die jaren begrijpen we nog steeds niet echt helemaal wat hij op een podium doet en waarom mensen bereid zijn om daar geld voor te betalen - maar het concert met Pura Vida in Bredene werd door collega Jah Shakespear zo de hoogte in geprezen, dat we nu echt zelf wel eens wilden checken waar de heisa over ging.
Als wij rond half negen aan De Kuub arriveren is Giraffe Sound al aan de warm-up begonnen. Vreemd genoeg lijkt het publiek eerder de gezelligheid rond de bar te verkiezen en de zaal zal dan ook grotendeels leeg blijven tot aan de start van de vertoning van 'The Superape Strikes Again', een korte muziekdocumentaire die Pura Vida opnam over het ontstaansproces van het gelijknamige nieuwe album met Lee Perry dat er spoedig zit aan te komen (27/11 voor de digitale versie en 31/12 op vinyl). In de film krijgen we beelden te zien van hun gezamenlijke optreden in Bredene en de sessies in de Last Ark studio.
Lee Perry orakelt weer als vanouds en u zult ondergetekende hier zeker niet horen zeggen dat hij er alles van begrepen heeft, maar aan de gezichten van de verschillende Pura Vida-leden in de video te zien waren wij zeker niet de enigen. Als de band rond half elf dan eindelijk het podium betreedt, zijn het eerste wat onze aandacht trekt de coole T-Shirts, versierd met het hoofd uit het schilderij dat Bregt 'Puraman' De Boever van de Super Ape maakte. Pura Vida opent met 'Warfare' waarin ons meteen de geweldige blazerssectie van de band (Pieter De Naegel - trombone en Sam Vandenkerckhove - trompet) opviel. Daarna volgt 'Forever More' en krijgen voor de eerste keer de falsetto van Puraman te horen. Voor 'Standing Alone', uit 'Red Hot' haalt Bregt voor de eerste keer zijn melodica boven. Het instrument zal ook later op de avond nog voor de nodige sfeer zorgen. Dan volgt nog 'No Justice', deze keer eens zonder Congo Ashanti Roy, en dan kondigt Bregt met 'Treat Me Right' een eerste nieuwe tune aan, waarin vooral de heerlijke gitaarsolo van Wouter 'Wowie' Rosseel opvalt. De band schakelt een versnelling hoger voor de ska van 'Please Tell Me' en zorgt met 'Rolling Stone' voor een eerste hoogtepunt, maar het is ondertussen al bijna middernacht en van Scratch nog steeds geen spoor.
Ook Puraman heeft in de gaten dat het publiek wat onrustig wordt en vooraleer een superlange versie van het geweldige 'Meditation' in te zetten, sust hij met de woorden: "Geduld mensen, engelen komen nu eenmaal niet zomaar!". Wij laten het niet aan ons hart komen, want zijn stiekem eigenlijk maar al te blij dat we Pura Vida nog eens in alle pure glorie te zien krijgen zonder de één of andere gast op het podium. Plots worden er echter enkele kaarsen en andere attributen aangesleurd en dan stapt ook Lee Perry zelve het podium op (ter zijner verdediging: zijn vlucht liep wel degelijk vertraging op). Er wordt geopend met Bob Marley's 'Jah Live', dat door Scratch meteen wordt omgevormd tot 'Super Ape Live', waarbij de gekke tovenaar meteen ook nog eens een apenpopje uit zijn binnenzak tevoorschijn tovert. We laten ons influisteren dat de rest van de playlist niet enorm verschilt met die van het concert in Bredene in april van dit jaar: veel typische Perry-klassiekers als 'Ketch Vampire' of 'Soul Fire' dus, maar natuurlijk kunnen ook nieuwe nummers als 'Heaven's Gate' en 'The Superape Strikes Again' niet ontbreken. Perry zelf wisselt naar goede gewoonte af tussen orakelen, de band in verwarring brengen, spliffs roken en tegelijk waarschuwen tegen het gevaar van sigaretten en, bij gebrek aan champagne, het ene glas rode wijn na het andere achterover kieperen. Afsluiten doen Pura Vida & Lee Perry net zoals ze begonnen zijn, met een klassieker van Bob Marley, deze keer 'Sun Is Shining', die in De Warande meteen ook uitmondt in een impromptu signeersessie met Scratch.
Nog tot iets voorbij half twee ging het feestje daar door in Turnhout, lang genoeg dus om ook de meest doorwinterde Perry-fans voldaan huiswaarts te sturen. En dan moest het weekend nog beginnen!
Foto's: © P. Tabencki/RASTAtrooper
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
