Jamaica wil herstelbetalingen voor de slavernij

Beckles schreef de brief naar aanleiding van het bezoek van Cameron aan Jamaica en Grenada deze week. Cameron stamt zelf uit een van de vele Engelse families die hun rijkdom vergaard hebben op de rug van Afrikaanse slaven, en die in 1833 ook nog eens vorstelijk vergoed werden voor het 'verlies' van hun slaven, na de afschaffing van de slavernij. Ook Camerons vrouw Samantha heeft familiebanden met eertijdse slavenhouders, op Sint-Lucia. Een prima gelegenheid dus om dit thema nog eens op de agenda te zetten.

Hoewel, nog eens? Tot voor een paar jaar was het een idee dat alleen de rasta's ernstig namen: reparations, schadevergoedingen voor de schande van de slavernij, en de zware historische erfenis die het nageslacht van de slaven tot vandaag bezwaart en benadeelt. Of zoals Beckles het veel welluidender uitdrukt: "I speak, Sir, of the legacies of slavery that continue to derail, undermine and haunt our best efforts at sustainable economic development and the psychological and cultural rehabilitation of our people from the ravishes of the crimes against humanity committed by your British State and its citizens in the form of chattel slavery and native genocide."

De brief deed ons denken aan de oproep die Brother Sam Clayton enkele jaren geleden deed aan koningin Elisabeth, om repatriation mogelijk te maken ("terugkeer" naar het moederland Afrika, nog een stap verder dan herstelbetalingen), ingeleid door een tekst uit 'Grounation', het klassieke triple album van Count Ossie & Mystic Revelation of Rastafari.

"We've gone through this period of postcolonial, psychopathic stress disorder. That's what causes all the stress and disfigurement in our country," schreef Brother Sam toen. Sir Hilary Beckles geeft die ellende toch nog een positieve draai: "It is an offer of opportunity written not in the blood of our enslaved ancestors, but in the imagination of their offspring and progeny who have survived the holocaust and are looking to the future for salvation."

Brother Sam zag het al helemaal voor zich: "We're going to need tractors and tools, wire and building materials. We're going to need a ship, to circumnavigate Africa and drop off people here and there. Each company can make a contribution, like when you go to church and pay collection. The industrialists should be fully aware of the fact that whatever people are doing here is relative to the situation in Africa and to the resources that came from Africa to Europe. One hand washes the other. Life would be much more harmonious, everybody would get an equal share. Because love is the power, in everything."

Substantiële hulp dus, om tot een harmonieus samenleven te komen. Dat is ook waar Beckles voor pleit: "We ask not for handouts or any such acts of indecent submission. We merely ask that you acknowledge responsibility for your share of this situation and move to contribute in a joint programme of rehabilitation and renewal. The continuing suffering of our people, Sir, is as much your nation's duty to alleviate as it is ours to resolve in steadfast acts of self-responsibility."

"Dit gaat over zaken die zich eeuwen geleden afspeelden, onder een ander bewind, toen hij nog niet eens geboren was": zo reageerde de persdienst van Hij-Die-Zijn-Pik-In-Een-Varkenskop stak. Een typische reactie, hier in het "beschaafde" westen, waar een groot deel van de bevolking en de politici nog altijd niet lijkt te beseffen dat de glorietijd van de blanke man stilaan op zijn einde loopt. Of om afsluitend nog eens Sir Hilary Beckles te citeren: "As a man, a humane man, with responsibility for the humanity of your nation, we call upon you to rise to this moment as you realise and internalise that without the wealth made by your enslaving ancestors, right here in our Jamaica, we would not be enchained together, today, called upon to treat with this shared past."

In de achtergrond spelen ook strategische financiële motieven. Niet-westerse landen als China en Venezuela staan klaar om miljarden dollars te pompen in de verdere ontwikkeling van Jamaica. Of dat een goede zaak is, valt nog te bezien maar als Groot-Brittannië de kwestie van de herstelbetalingen niet eens wil bespreken, zou Jamaica wel eens vlugger geneigd kunnen zijn om andere geldbronnen aan te boren.