Doctor Dread vertelt het verhaal van RAS Records

Mijn eerste verblijf in Jamaica was een droom die ik te danken had aan Doctor Dread. Ik was als journalist in Amerika voor de wereldbeker voetbal en zou nadien met mijn vrouw en dochter op vakantie gaan in Jamaica. We hadden al tickets Miami-Montego Bay, maar waar we zouden verblijven, wisten we nog niet. Tot ik met de Rode Duivels naar Washington vloog, voor de laatste groepswedstrijd tegen Saoedi-Arabië. België had gewonnen tegen Nederland en Marokko, was al geplaatst voor de achtste finale en zou ook dit varkentje wel snel even wassen. Saoedi-Arabië! Wat doe je in Washington als je een paar uur tijd hebt? Naar het Witte Huis en Capitol Hill gaan kijken natuurlijk. Maar in mijn geval ook een taxi nemen naar een buitenwijk om daar Doctor Dread te bezoeken.

Het was alsof we elkaar al jaren kenden. De Doctor is groot geworden met dezelfde rootsreggae als ik en kent de kracht van natural mystic. Hij heeft in zijn leven velden vol ganja opgerookt, en voelt zich tot vandaag bevoorrecht dat hij de muziek van al die grote artiesten bekend heeft mogen maken bij een groot Amerikaans publiek. We delen in het bijzonder onze bewondering voor Israel Vibration, het trio dat hij eind jaren 80 weer bij elkaar bracht met het klassieke album 'Strength Of My Life', en zo op het spoor zette van een onwaarschijnlijke internationale carrière. Israel Vibration krijgt uiteraard een volledig hoofdstuk in de autobiografie van Doctor Dread, en daar zit behoorlijk wat spijt in over het vertrek van Apple eind jaren negentig. Maar Albert Craig kon blijkbaar echt wel een pain in the ass zijn, en ik vind dat Dread nog heel veel geduld heeft betoond. Het was ook niet de eerste keer dat hij werd geconfronteerd met de nukken en grillen van zijn Jamaicaanse vrienden.

Het eerste hoofdstuk van het boek is een triest, meedogend maar ook ontluisterend portret van Gregory Isaacs, die bijna twintig jaar lang verslaafd was aan coke en crack. Hij kon niet zonder de Doctor maar drukte even goed een pistool tegen zijn hoofd, in de waan dat die hem nog een hoop geld moest. Terwijl geen Jamaicaanse producer de rechten van zijn artiesten ooit zo goed beschermd heeft als Himmelfarb. Ook Bunny Wailer, die het voorwoord schreef en met wie Doctor Dread bevriend was als familie "…one of the deepest en most mystical people I've ever met!", keerde op een bepaald moment zijn rug naar hem. Eek-A-Mouse: ook geen gemakkelijke klant. Hugh Mundell werd vermoord de dag nadat hij een contract had getekend met RAS (Real Authentic Sound). Tenor Saw, geëmigreerd naar New York, was niet in staat om een nummer behoorlijk in te zingen, helemaal fucked up door de drugs. Twee weken na de totaal mislukte opnamesessie bezweek hij aan een overdosis crack. Aan Joseph Hill (Culture) bewaart Doctor Dread uitsluitend goede herinneringen. Hij produceerde een aantal uitstekende albums ('Good Things', 'One Stone', 'Trust Me', 'Payday') voor Culture en kon de zanger ruimhartige voorschotten geven op zijn publishing rights (50.000 dollar) en voor een volgend album (75.000 dollar). Nog altijd peanuts in verhouding tot de verdiensten van grote pop- en rocksterren maar naar Jamaicaanse (en ook onze) normen toch zeer respectabele bedragen. Er staan wel meer honoraria in het boek, in de beste gevallen gaat het om miljoenen dollars, en dat voor artiesten die buiten de reggae amper bekend zijn. Fatis Burrell, Inner Circle, Beres Hammond, Peter Broggs, Charlie Chaplin, Mad Professor, Brigadier Jerry: ze passeren allemaal de revue in het leven van Doctor Dread. Intrigerend zijn ook de bijzondere muzikale projecten die hij op touw zette van uit zijn persoonlijke passie en interesses: 'Rastafari Elders', een studioregistratie van chants en reasonings, 'Is It Rolling Bob?', reggae stars sing Bob Dylan (plus dub album), 'Reggae For Kids', reggaesterren zingen kinderliedjes, de Chileense band Gondwana en 'Theremin In Dub', een dubplaat met misschien wel het merkwaardigste instrument uit de muziekgeschiedenis.

We reizen met Doctor Dread naar Zuid-Amerika, waar hij als hippie wilde avonturen beleefde, en natuurlijk ook naar Jamaica. Hij heeft daar een villaatje in San San Cove, nabij het gelijknamige strand aan de noordkust, enkele kilometers voorbij Port Antonio. "Cool!" zei ik toen Gary me dat in Washington vertelde. "Zou je er eens willen verblijven?" "Heu ja, graag, maar ik vrees dat wij ons zo'n logement niet kunnen veroorloven." "50 dollar per nacht, wat denk je? Huisknecht en kokkin inbegrepen!" Huisknecht en kokkin, inderdaad. En een fabelachtig uitzicht. En ganja op aanvraag. En elke dag lekker vers eten. Het was een klein paradijs, waarvan ik nu pas weet dat enkele van mijn favoriete artiesten daar gelogeerd hebben, en de ideale uitvalsbasis voor mijn eerste trip naar Jamaica, in de mooiste streek van het eiland. Give thanks dus, Doctor Dread, voor RAS Records, voor dit verhelderende boek en voor San San Cove. En wie weet in de toekomst ook nog voor Doctor Dread's Famous Jamaican Jerk producten, zijn nieuwe business na de verkoop van RAS aan Rounder. België verloor die avond met 0-1 van Saoedi-Arabië, een Maradoneske droomgoal van Saeed Al Owairan. De Rode Duivels zouden in de achtste finale nog een memorabele wedstrijd spelen tegen Duitsland (geen penalty op Weber!) maar ik wist in Washington al dat de wereldbeker voorbij was voor ons. En ik zat al met mijn hoofd ergens anders natuurlijk.

'The Half That's Never Been Told: The Real-life Reggae Adventures Of Doctor Dread' is verschenen bij Akashic Books.