Voor elk wat wils op Brussels Summer Festival 2015

Als Pierpoljak maandagavond het podium opwandelt zijn zijn fans er helemaal klaar voor. De regen valt gestaag uit de hemel, maar dat lijkt het talrijk toegestroomde Brussels Summer Festival publiek allerminst te deren. We vieren hier vanavond dan ook de grote terugkeer van Pierre-Mathieu Vilmet aka. Pierpoljak, die toch een aantal jaren lang minder tot niets van zich liet horen. Eerder dit jaar presenteerde de Franse reggaeveteraan echter het uitstekende 'Général Indigo' en hoewel ondertussen de vijftig gepasseerd, staat hij er ook live blijkbaar nog steeds.

Pierpoljak opent meteen feestelijk met 'Je Descends Le Bar', meteen gevolgd door 'Police', Pierpoljak's muzikale middelvinger aan de jongens in het blauw. Als we er dan ook nog eens 'Dépareillé' bovenop krijgen, zijn er meteen al drie van Pierpoljak's grootste hits gepasseerd en is het dus tijd voor wat tracks uit zijn nieuwe langspeler 'Général Indigo'. Ook die nummers, 'Keep On Dada' en 'Automne A Paris', worden gesmaakt, maar voor een eerste echte hoogtepunt zorgt Pékah met 'Maman', een ode aan alle moeders. Dan is het opnieuw naar 'Général Indigo' voor het autobiografische 'Papa Du Week-end' en het schitterende 'Rub A Dub Music'. Met 'Je Sais Pas Jouer' geeft Pierpoljak het publiek eindelijk waar het om vraagt; het nummer is nog steeds één van Pékah's grootste hits en wordt dan ook luidkeels meegebruld.

Er is deze zomer al heel wat gezegd en geschreven over het al dan niet excessieve druggebruik op festivals en Pierpoljak's legalisatiestatement 'Pour Moi C'est Déjà Légalisé' kan dan ook niet op de playlist ontbreken. Als iemand uit het publiek Pékah dan ook nog een joint overhandigt is het symboolmoment compleet. Meer dan een uurtje krijgen we niet, maar het was dan wel een vol uurtje feest!

Sinds Matisyahu zijn baard afschoor, zijn joods-orthodoxe geloofsleer afzwoer en eerder een pop- dan een reggae-idool werd, haakten wij af en voor zijn set op BSF bleven we dan ook niet hangen. Ook vrijdag, met naast het Afrikaanse duo Amadou & Mariam ook nog het Belgische Skarbone 14 en het Franse Le Peuple De L'Herbe op het programma, sloegen we over, maar op zaterdag, de voorlaatste dag van het festival tekenden we opnieuw present. Eerst aan de beurt is het Brusselse One Root. Hoewel de band een thuismatch speelt lijken ze moeite te hebben om het publiek te blijven boeien. Dat ligt ongetwijfeld aan het vroege aanvangsuur en de nog zeer beperkte opkomst, maar ook muzikaal klinkt het af en toe wat rommelig en onsamenhangend. We zagen deze band ook al indoor aan het werk en daar kwamen hun soms intimistische arrangementen toch een pak beter tot hun recht. Naast nummers als 'Burn', 'Today' of 'Mr Farmer' uit hun 'Revelation' EP krijgen we ook nog onder andere 'Police & Thieves', een cover van de Junior Murvin klassieker die natuurlijk perfect bij de falsetstem van zanger Matt-I past.

Wat Biga\*Ranx betreft worden wij hier vandaag wat in het diepe gegooid, want echt vertrouwd met het oeuvre van deze jonge fransman zijn we niet. Collega Nouty Boy wist zijn set op Reggae Sun Ska echter zeer goed te smaken en dus waren wij op zijn minst nieuwsgierig. Bij onze zuiderburen is Ranx al een heuse ster en hoewel een groot deel van de Belgische reggaescene hem ongetwijfeld nog moete leren kennen, tekenden zijn fans massaal present in Brussel en het plein voor het podium was ondertussen dan ook al serieus gevuld. Het eerste wat ons opvalt, is de wat vreemde line-up op het podium; drumstel aan de linkerkant, draaitafels in het midden en keyboard en samples aan de rechterkant, meer heeft Biga blijkbaar niet vandoen om zijn ding te doen. Ranx' sound blijkt een aanstekelijke mix van rub a dub, digital eighties dancehall en electro. Biga vliegt er meteen lekker in met 'Zip Bag' en met 'Polizia', een nummer waarvoor een sample van 'Police' gebruikt werd, krijgen we ook een streepje Alborosie te horen. 'Prison House' is een eerste track uit 'Nightbird', het derde studioalbum van Biga\*Ranx dat eerder dit jaar verscheen. De rest van de nummers doen bij ondergetekende niet meteen een belletje rinkelen, maar dat neemt niet weg dat de aanstekelijke flow van Biga\*Ranx die enkel in het Engels en patois rapt ons absoluut kon bekoren.

De NMBS is onverbiddelijk en van de set van de Jamaicaanse veteraan Clinton Fearon kunnen we dan ook enkel het eerste deel meepikken. We zien vooraan twee bongo's opgesteld staan en als Fearon opent met een geïmproviseerd stukje percussie kunnen we dan ook niet anders dan aan Burning Spear denken. Clinton opent met 'What A System', het titelnummer van zijn gelijknamige album uit 1999. Met 'Come By Yah', een gezellig ska-nummer en een revamp van de oude negro-spritual 'Kumbaya' ontelbare keren gezongen rond kampvuren van scoutsbewegingen overal ter wereld, komt de feeststemming er pas goed in. Met 'Marvel Not' en 'Follow The Rainbow', twee nummers die Fearon opnieuw opnam voor het akoestische 'Heart And Soul' album uit 2012, krijgen we dan ook een streepje Gladiators te horen. Op de tonen van 'Feel The Spirit' moeten wij helaas afscheid nemen, maar het is daar ongetwijfeld nog gezellig gebleven.  Tot volgend jaar ergens op of rond de Kunstberg voor Brussels Summer Festival 2016!