Iets zei ons dat het een bijzondere avond zou worden in Eeklo. Dat we daarvoor eerst een zware storm moesten trotseren, maakte de genoegdoening achteraf alleen maar groter. Onder de noemer Rockers International Showcase kregen we in het park een heerlijk verrassingspakket geserveerd met de eeuwig jonge Earl 16, een zeer overtuigende Addis Pablo, Exile di Brave, Jah Bami en een handvol rootsklassiekers die we live zelden of nooit te horen krijgen.
Lightning and thunder, vloedgolven regen, donker als de nacht: in die omstandigheden reden we donderdagavond naar Eeklo. Helden in het Park begint meestal vrij stipt en toen we thuis vertrokken was het nog 35 graden, maar om acht uur was er uiteraard geen sprake van om te beginnen. Elders in het land werden evenementen afgelast, overal sloegen bliksems in, de burgemeester van Eeklo kwam zich persoonlijk met de zaak bemoeien. De buienradar gaf uiteindelijk de doorslag: rond tien uur zou het stoppen met regenen. En dat deed het ook, tot grote vreugde van de paar honderd uitverkoren bezoekers die zich niet hadden laten afschrikken door het onweer.
Amper had de Franse Moon Band (figuurlijk) de violen gestemd of daar verscheen Exile di Brave al op het podium, deze zomer alomtegenwoordig op de Europese podia (Reggae Geel, Afro C, Reggae Jam...), op sound of met een groep. En met een uitstekend album, 'The Journey Begins'. Check ook de luxe lange vloeitjes van Exile, met perfecte filtertjes en een handige verpakking die zelfs mij in staat moet stellen om een spliff te rollen in de hand, een vaardigheid die ik tot dusver nooit onder de knie heb gekregen. Maar daarvoor waren we niet gekomen (hoewel mijn Rizla's wel net op waren, toch een beetje mystic dus).
Exile di Brave is een prima singjay die zijn conscious lyrics verbindt aan de meest uiteenlopende riddims, van Studio One ('Feel Like Jumping') en classic roots (de eigen compositie 'This Generation') tot eigentijdse dancehall en new roots. 'Love Changes' is een frisse version van een oude (1981) Henry 'Junjo' Lawes riddim en live nog beter dan op plaat. Jah Bami, afkomstig uit Trinidad & Tobago, beweegt zich in hetzelfde singjay-universum maar heeft ook een heel bijzonder stemgeluid, ergens tussen Sizzla en Daweh Congo.
Voor het mooie 'Unconditional Love' nodigde hij Addis Pablo uit op het podium en vrijwel meteen kreeg de avond een andere dimensie. Even schuchter en bescheiden als zijn vader stond hij aan de microfoon met zijn melodica. Hij eerde de grote Augustus Pablo met zacht uitgesproken woorden, in het volle besef dat hij nooit diens legendarische status zal krijgen. Maar Addis wil het werk van zijn vader wel levend houden, en het is een groot genoegen om toptunes als 'King Tubby's Meets Rockers Uptown', 'Java' en 'East Of The River Nile' nog eens live te horen spelen. Een beetje jammer dat er geen deftige mixer achter de knoppen stond om de deuren naar de dub te openen. De sound was goed afgesteld maar er mocht blijkbaar niet meer aan geraakt worden.
Er viel gelukkig ook genoeg te beleven op het podium. Ras Jammy trommelde twee uur lang onvermoeibaar op zijn kette-drum en gaf de hele show een onmiskenbare roots vibe. Jah Bami ruilde de microfoon voor een steelpan en gaf de riddims een heel nieuwe kleur. Reggae met steelpan: het werkt. Jah Bami speelde ook een hoofdrol in wat voor mij het hoogtepunt van de avond was, en een van de mooiste verrassingen die ik ooit heb gekregen op een concert of festival. Addis Pablo speelde 'Rastafari Tradition', een track die ik destijds heb leren kennen via het minder bekende album 'Earth Rightful Ruler: Emperor Haile Selassie I' van Augustus Pablo. In dat nummer improviseerde de betreurde Hugh Mundell een hemelse chant, met de engelenstem die mij altijd zo ontroerd heeft. Jah Bami imiteerde die etherische vocal met onwaarschijnlijke precisie, tot en met de laatste woorden Jah Levi (de rastanaam van Mundell) en Augustus Pablo (zijn leermeester en producer). Dat nummer staat nu natuurlijk gewoon op YouTube maar als je het zoals ik ooit ontdekt hebt op een LP en die plaat alleen daarom al telkens opnieuw afspeelde, heeft zich dat op een heel andere manier in het brein verankerd. Addis Pablo, de Moon Band en Jah Bami hebben die ervaring weer helemaal teruggebracht.
En dan moest Earl 16 nog komen, bredren from way back, even oud als ik maar het verschil is dat hij er eeuwig jong blijft uitzien. Een beetje ouder dan zestien laten we zeggen. Met 16 is het altijd feest op het podium, of hij daar nu staat als zanger van Dreadzone of Leftfield dan wel met de Moon Band (die hem eerder al begeleidde in Brussel) en zijn eigen klassiekers. Zijn stem is ongeschonden, hij zingt en beweegt met het grootste gemak, spontaan in de flow van de strakke riddims. En 16 heeft een groot reservoir van hits, gemaakt voor Augustus Pablo ('Rastaman'), Studio One ('Dub Street') en Lee Perry ('Freedom'). Gooi daar nog de zalige vertolkingen bij van 'Ketch Vampire', 'Ali Baba' en 'Promised Land' en u weet dat wij tegen middernacht met onze helden van het park stilaan waren opgestegen naar de hemel. Met dank aan Jan en Bernadette Vercammen van de N9 die ons de voorbije decennia zowel in de Villa als in het park van Eeklo vergast hebben op talloze fijne tot magistrale concerten in genres die elders in het land nog maar amper geprogrammeerd worden. Het zou me ver te voeren om alle namen op te lijsten die ik ginder ooit gezien (van reggae tot woestijnblues) maar nergens ben ik zo vaak aangenaam verrast, verrukt, van de sokken geblazen, ontroerd of gewoon gelukkig geworden van muziek als in de N9 en op Helden in het Park. Jan en Bernadette, die al die artiesten naar hier hebben gehaald, gaan dit jaar met pensioen. Love & respect is due.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
