Reggae Geel 2015: het verslag

Geen drugcontroles, geen drugs-ton aan de ingang en geen repressie op het terrein: give thanks dat Reggae Geel ook dit jaar weer gespaard werd door politie, gerecht èn de organisatie. Zo kan het dus ook, als volwassen mensen onder elkaar. Als ik mij ergens zorgen om maak, zijn het de vele hectoliters alcohol die hier net als elders worden achterover geslagen, en dan vaak ik combinatie met wiet. Maar daar spreek ik alleen mijn vrienden op aan (uit bezorgdheid natuurlijk) en misschien blow ik zelf wel te veel. Eén voordeel van mensen die drinken èn blowen: ze zijn nog tammer dan herb smokers die geen alcohol gebruiken. En zo bleef het op dat vlak toch weer een heel weekend rustig in Geel, de belangrijkste voorwaarde om ook volgend jaar gevrijwaard te blijven van strenge controles. Er stond vrijdagavond rond half zeven maar een handvol mensen aan het hoofdpodium voor de openingsact, en dat was jammer. De jonge band Uprising Roots speelde één van de beste concerten van het weekend, met krachtige, mooi gearrangeerde songs, afwisselend zang en dub poetry, en een glansrol voor veteraangitarist Winston 'Bopee' Bowen. De muziek en de uitstraling van Uprising Roots herinneren aan de gouden jaren van de grote reggaebands, Third World, Steel Pulse, Burning Spear, Bob Marley & The Wailers... Groepen die geen riddims speelden maar volwaardige composities. Uprising Roots voegt daar nog eens 35 jaar reggae- en dancehallgeschiedenis aan toe en creëert zo, meer nog dan Raging Fyah, een nieuwe, eigentijdse rootssound. Volgend jaar een paar plaatsen hoger op de affiche? In de 18" Corner mocht Jahmbassador Hi-Fi de machtige nieuwe soundsystem van King Shiloh (Healing of the Nations) inspelen. De apparatuur van Shiloh stond in het midden van het bos en werd uitsluitend bediend door Bredda Neil zelf. De vele gasten moesten hun ding doen op de kleinere mengtafel aan de rand van het bos, naast één van de luidsprekertorens. Dub is de laatste jaren uitgegroeid tot de populairste variant van de reggae, met een eigen circuit van zelfgebouwde sound systems, zelfgeproduceerde muziek en zelf georganiseerde events en zelfs festivals. En voor sommigen eigen drugs die op dit festival eigenlijk niet thuishoren. Sommige dubheads brengen zowat het hele weekend door in de 18" Corner, één lang gerekte trance gevoed door loodzware bassen, jagende drums, spookachtige vocals en special effects. Luid maar niet oorverdovend, en vooral heel zuiver, bijna alles op vinyl.

A Jamaican from New York

King Shiloh hostte niet alleen stepper sounds. Het Franse Legal Shot bracht bijvoorbeeld zaterdag de Jamaicaanse Amerikaan Shinehead mee, die met zijn microfoon tussen het volk kwam staan en daar vloeiende rijmen en zanglijnen improviseerde. Strictly rub-a-dub style inna the woods. Weinig volk, maar de fans die er waren, genoten van zijn energieke set en zalige flow. Rory Stone Love, bekend van de legendarische Jamaicaanse soundsystem en van succesvolle producties met artiesten als Jah9 en Protoje, vulde zijn set met (new) roots dubplates en stapte daarmee in de voetsporen van Yaadcore vorig jaar. Terug naar het hoofdpodium voor Christopher Martin. Een paar jaar geleden won hij de Digicel Rising Stars talent show  in Jamaica en we hoorden meteen waarom. Mooie zangstem, sterke podiumpresence, goed voorbereide show: deze jongeman heeft alles in huis om een ster te worden. Het geluid kon beter maar zijn stem klonk echt goed: handjes in de lucht en meezingen! 'Reggae Roadblock', 'Love Me Later', 'Hide Away', 'Friend Dem', 'Mama' en natuurlijk zijn grote hit 'Cheater's prayer': meer dan genoeg stevige en bekende tunes om een solide show te presenteren, zij het soms net iets te zoet naar onze smaak. Hoewel we op zaterdag dan weer wel helemaal smolten (met dank aan de brandende zon) voor Christopher Ellis, die de klassiekers van zijn vader niet deed vergeten maar wel de juiste eer betoonde. Zalig om die oude rocksteady scorchers nog eens live te horen. Ook Bitty McLean wist ons vanaf de eerste maten te bekoren. Zijn mooie, herkenbare stem was als een frisse bries die over de warme wei waaide. Gezellig skanken in de zon terwijl de hits elkaar opvolgden, heerlijk. Het draaide in zijn tunes als gebruikelijk allemaal om de liefde en die bracht Bitty ook met een grote glimlach over op het publiek. Hij sloot af met een paar skanummers en liet een hoop gelukkige fans achter. Het hoeft niet altijd roots en rastafari te zijn, zeker niet als er zulke gouden stemmen aan te pas komen.

Special guest Protoje

Minder gelukkig waren wij met de performance van Barrington Levy (vrijdag) en zijn band Black Roses, die eerder op coke leek te spelen dan op wiet. Om zijn nieuwe cd 'Acousticalevy' te promoten zong Levy de helft van de tunes zonder backing, de rest liet hij grotendeels over aan het publiek. Intussen stond zijn manager naast hem druk te gesticuleren met de CD en spoorde de zanger aan om zijn Instagram- en Facebookadressen te vermelden. Het was een vreemde, opgefokte vertoning die maar weinig gemeen had met de vorige passages van Barrington Levy in ons land. Toen maakte hij ons blij en vrolijk, nu was er vooral irritatie. Ook veteran Spragga Benz wist niet te overtuigen. Sterke flow, en een aardige guest performance van Barrington Levy, maar daar bleef het bij. Wie wel meteen raak schoot, was Assasin, een vaste waarde in de dancehall en een sterke entertainer. Zijn herkenbare stem lokte wat meer mensen naar de Main Stage, en uiteraard ook de hits: 'Step On Them', 'Something's Got To Give', 'Child Molester'... En toen kwam Protoje plots het podium opwandelen. De populaire zanger stond niet op het programma, weinigen wisten dat hij in het land was, dus de verassing was groot. Mee kwelen met zomerhit 'Who Knows': check! Helemaal op het einde van Reggae Geel zou Protoje opnieuw ergens onverwacht verschijnen, maar daarover later meer. Shaggy, headliner op vrijdag, stelde teleur. Spelletjes, sterallures en een show die ook in het Sportpaleis had kunnen staan. Jammer, we keken er echt naar uit en hadden veel verwacht van Mr Lover Lover. Dan maar afgesloten bij King Shiloh, waar Lyrical Benji en Empress Black Omolo ons de nacht instuurden op de beat van stevige roots en steppers. Musical meditation!

What about Beljam reggae?

Zaterdag opnieuw vroeg (en plichtsgetrouw, u kent ons) aan het hoofdpodium voor Prezident Brown en Panache Culture, de enige Belgische band op de Main Stage. Met alle respect voor Panache, al 25 jaar vaandeldrager van de Belgische reggae, en Prezident Brown (één van de meest onderschatte lyricists van de jaren 90), maar qua Beljam aanwezigheid mag het wel iets meer zijn in Geel. Geen Pura Vida, geen Asham, geen Lisa Benett, geen Atomic Spliff, geen Walk on the Moon, geen Heartwash, geen Irie Vibes Crew, om maar een paar namen te noemen die best tot hun recht zouden komen op het grote podium. In de 18" Corner, de Skaville en de Bounce stonden wel een aantal Belgische namen geprogrammeerd maar nooit in prime time, alsof hun sets niet even goed zouden zijn als die van eender welke "gerenommeerde" buitenlandse DJ. Het valt me op dat lokale acts in Duitsland, Frankrijk, Spanje en Nederland wel een plaats krijgen op de affiche, vaak zelfs in de hoogste regionen. Dat moet hier ook kunnen. Lukie D gaf een aardige maar zeker geen memorabele show. Pressure Busspipe trapte af met zijn grootste hit 'Love And Affection', maar we merkten al meteen dat het publiek hem niet echt kende, of er weinig zin in had. De boboshanti was tot een aantal jaar geleden één van de toppers van new roots en dancehall maar liet sindsdien nog maar weinig van zich horen. De artiest uit de Virgin Islands klonk zeker niet slecht maar verraste te weinig. Dan deed hij het later die dag beter als MC bij I-Grade Dub in de 18" Corner. Midnite op de sound van King Shiloh (aangevuld met eigen producties van onder meer Chronixx): voor ons betekent dat zoveel als een glimp van het paradijs. Chuck Fenda deed het op de Main Stage een stuk beter dan zijn voorganger. Stevige show, gebracht met veel energie en vibes, en de wei voor het eerst aan het dansen. Monsterhit 'Gash Dem' was uiteraard een ijzersterke afsluiter.

Queen of reggae?

Men noemt Etana ook wel eens The Strong One maar wij hebben stilaan de neiging om haar te vereren als de nieuwe koningin van de reggae. Ze ziet er tegenwoordig eerder uit als een Caribische diva dan het rebelse rootsmeisje uit de beginjaren maar dat doet geen enkele afbreuk aan haar songs en vocale kwaliteiten. Ze opende trouwens bloedmooi met 'Selassie Is The Chapel', een anthem van de rasta's, dus laat daar vooral geen twijfel over bestaan. De empress stond volledig in haar kracht op het podium en stuurde een uur lang positieve energie en liefde naar het publiek. En toen was het tijd voor Twinkle Brothers, voor mij (Jah Shakespear) en vele anderen de headliner van deze Reggae Geel. Gelukkig dacht niet iedereen er zo over zodat we vooraan plaats zat hadden om te dansen. En mee te zingen natuurlijk, met die fantastische UK foundation tunes: 'Jah Kingdom Come', 'Never Get Burn', 'Praise Jah', 'Repent', 'Since I Threw The Comb Away'... De band van de broers Grant (dit keer met Black Steel op bas) weet de rijke 12"-sound van weleer perfect naar het podium te brengen, en Norman Grant is nog altijd zijn gedreven, militante zelf, met de stem van een reus die op zangles is geweest. Zijn broer Ralston was er hier in Geel echter niet meer bij. Toch was dit de enige show van de dag die in alle opzichten (teksten, songs, sound, arrangementen...) een hoog rootsgehalte uitstraalde en de rasta people in het publiek volledig wist in te pakken. Maar dat zijn er dus blijkbaar een pak minder dan vroeger. Op het kleinste podium, The Yard, stond na middernacht nog Micah Shemaiah op het podium. Jammer dat we daar een hoop acts gemist hebben. Nicodrum moet heel goed geweest zijn, en ook Exile Di Brave. Rupelsoldaten trokken genoeg volk om op de Main Stage te staan. Dub Colossus (vrijdag) viel wat tegen omdat een groot deel van de muziek op band stond en de plaats van een paar goed zingende Ethiopiërs werd ingenomen door een matige zanger en dito zangeres. We begrijpen dat Dub Colossus niet zijn hele orkest kan meebrengen maar dit was een redelijk flauw afkooksel. Micah Shemaiah ontgoochelde gelukkig niet. Voor een 100-tal lichtjes verkleumde mensen (in de Kempen is het overdag warmer maar 's nachts kouder) serveerde hij een fijne rootsshow met muziek die ook uit de jaren zeventig had kunnen komen. Micah bracht zowat zijn hele (uitmuntende) debuutalbum en het bekendste nummer 'Dread At The Control' klonk live, uitgesponnen in dub, nog beter dan op plaat. Een blijver! Original Don Dada Ook de headliner van deze Reggae Geel op de Main Stage loste de verwachtingen helemaal in: SuperCat! Geen massale toeloop zoals vorig jaar bij Damian Marley, maar de vele afwezigen hadden ongelijk. De Original Don Dada bracht met zijn band een strakke, superieure dancehallshow, met voornamelijk materiaal uit de tweede helft van de jaren tachtig. Al zijn hits van toen passeerden de revue en zijn flow is zonder meer indrukwekkend. Op het einde nog een mooie combi met Brigadier Jerry (eerder zelf uitstekend met Lloyd Parks & We The People Band) en Josey Wales (eerder zelf ondermaats met dezelfde band) ina rub-a-dub style. Altijd mooi om een superster die hier nog nooit geweest is een topshow te zien geven. En deze superster bleef ook nog even hangen op het terrein. Het was al na drieën toen hij plots opdook in de Bounce Dancehall, waar op dat moment Sir David Rodigan ten dans speelde. Niemand die op dat moment had kunnen voorzien dat SuperCat de hele set van Rodigan zou overschaduwen. Rodigan, zelf ook niet wars van idolatrie, hing maar al te graag de zot uit met de Don Dada. Spijtig dat ze niet samen iets voorbereid hadden. SuperCat stond het overgrote deel van de tijd over de plaatjes van Rodigan heen te toasten wat een eerder amateuristische indruk maakte. Was er nu echt niemand die de instrumentale versies bij had? De hoge tonen werden eruit gefilterd, er restte eigenlijk alleen een subsonische baslijn. Komaan gasten. En dat voor een artiest die destijds zelf begonnen is op sound. De gloednieuwe Kabaka Pyramid dubplate (On The Corner riddim) ging zo abrupt verloren in de chaos. Naar het einde zette Rodigan dan toch de heerlijke instrumentale versie van 'Kingston Be Wise' op, wat SuperCat toeliet om eindelijk voluit te gaan zonder afbreuk te doen aan het geheel. Later gaf ook Protoje nog een acte de présence en was het feestje in de Bounce compleet. Voor een uitgebreid verslag van de 18" Corner en de Bounce Dancehall verwijzen we u graag naar andere pagina's op deze site. Uw dienaar Jah Shakespear laat nog weten dat hij zich dit jaar het best vermaakt heeft bij Twinkle Brothers en Brigadier Jerry op de Main Stage, bij King Shiloh en I Grade Dub in de 18" Corner, en in de Skaville met Sugar Charly, living legend Derrick Morgan begeleid door de Italiaanse band van Andy Mittoo (zelf ook een zeer verdienstelijke zanger) en natuurlijk de Valv-a-Tron van Paul Axis. Ik denk dat die oude reggae, rocksteady en ska tunes nooit zo mooi geklonken hebben als op dit prachtig vormgegeven retro sound system. Grootste ergernissen: te veel toeristen, foute drugs en alcohol, en de afwezigheid van een deftig podium voor mensen in een rolstoel. Het hoofdpodium was voor hen absoluut onzichtbaar. En nu we daar toch over hebben: die houten vlonders zouden best mogen doorlopen naar alle podia, over de hele wei. Zeg dat iemand met een rolstoel het gezegd heeft (big up Ras Fire!). Mooiste koppel: Ron Muschette en Hanne Peetermans, de zangeres van Bottle of Moonshine. Muschette interviewde haar live voor Mello FM (Jamaica), noemde Hanne herhaaldelijk een "sexy beautiful girl", spoorde haar aan om te zeggen dat dancehall "garbage" is en dat de Jamaicanen geen respect hebben voor hun eigen muzikale patrimonium. De jongens van Bottle mochten ook iets zeggen maar het was Hanne die Ron in vervoering bracht. En met hem naar wij vernemen zowat alle mannen in de Skaville, later tijdens het concert van Bottle of Moonshine, zonder meer één van de sterkste live optredens van het hele weekend waarbij de stagemanager zelfs gedwongen werd door het publiek om ze nog een bisnummer te laten spelen (https://www.youtube.com/watch?v=8Cn_K2TAT9A&feature=youtu.be)! Met onze welgemeende excuses dat we daar niet bij waren. Foto's: Rik De Blick