Hoe klein soms groot(s) kan zijn: muzikale hoogtepunten uit twee dagen Irie Vibes 2015

Vrijdag

Als wij vrijdag rond de klok van zes op Irie Vibes arriveren is het nog vrij rustig op het West-Vlaamse festival. In het Dub Castle is het Franse Jah Marshall, op Irie Vibes bijgestaan door de Japanse selector Mighty Massa, al aan de opwarming begonnen, maar veel interesse is er zo vroeg op de avond nog niet. Eerst aan de beurt op de Main Stage is Donette Forte, een Brits-Jamaicaanse uit Reading in het Verenigd Koninkrijk die in een ver verleden (1993) ook nog op Reggae Geel stond. Een festival op gang trekken is nooit een cadeau, maar Urban Lions, de band die Donette hier op het podium vergezelt, is wel van een heel zwak niveau. Zelf is Forte gelukkig wel goed bij stem en dat houdt haar set - we herkennen nummers als 'Homeward Bound' en 'Wilderness' uit haar gelijknamige debuutalbum - nog enigszins overeind.

Vreemd ook dat geen enkel lid van Urban Lions de moeite nam om voor wat backing vocals te zorgen; ook dat had voor een warmere en vollere sound kunnen zorgen. Eindconclusie: wel de stem, niet de band! Net na de set van Donette Forte & Urban Lions gaan de hemelsluizen een eerste keer open, een meevaller voor Jah Marshall en Mighty Massa want de Dub Castle tent loopt meteen vol. De High Priest of Reggae IQulah Rastafari laat wat op zich wachten, maar uiteindelijk verschijnt percussionist Ras Lawi toch op het podium om de zanger met een plechtig Bijbelcitaat (Psalm 87) aan te kondigen. Gedrapeerd in de Ethiopische driekleur en met een koptisch kruis in de hand begroet de Rasta Ambassador dan eindelijk het publiek.

Opvallend veel mensen in het Irie Vibes publiek blijken IQulah nog niet te kennen of hebben hem in ieder geval nog nooit aan het werk gezien en zijn spirituele verschijning maakt dan ook indruk. Naast Ras Lawi herkennen in de band ook nog gitarist Stephen Wright en de cello van Sarah Graham zorgt dan weer af en toe voor een aparte toets. Nummers als 'Judgement' en  'It Is I' komen uit IQulah's pas verschenen 'Food For Thought' album, maar ook oudere tracks als 'Informer', 'Unite', 'Ithiopia Land' of 'Jah First', een track uit IQulah's schitterende debuutalbum 'Rasta Philosophy' passeren natuurlijk de revue. IQulah Rastafari is echter geen artiest die het van zijn hits moet hebben en het zijn dan ook vooral zijn spirituele boodschap en de uitstekende muziek die het publiek weten te overtuigen.

Zaterdag

Zaterdag start koud en grimmig. Er waait een serieuze wind over het festivalterrein en links en rechts moet er dan ook wat infrastructuur aan geloven. Het is onder die grijze hemel dat de Rhythmites eraan moeten beginnen. Meer dan een handvol doorzetters dagen er echter niet voor het podium op. Nochtans blijkt deze band uit het Britse Bath een ware revelatie. Nummers als 'Hold On' en 'Nation Immigration' komen uit 'Integration', het debuutalbum van de band uit 1989 dat in september heruitgebracht wordt op het Bristol Archive Records label. Het stevige 'Paranormal Dub', een instrumental waarin we een flard uit de theme tune van 'The X-Files' menen te herkennen, en 'A True' komen dan weer uit het veel recentere 'Stand Strong' (2009). Wij zijn niet vies van een beetje mestizo en ook daarvoor kan je altijd op Irie Vibes terecht, maar La Familya, een Franse band uit Lille, kan ons echt niet boeien. Ionyouth, al jaren een vaste waar op Irie Vibes, is er dit jaar niet bij en dus staat er voor deze editie geen enkele Belgische sound of deejay geprogrammeerd.

Jah Works en Chalice Sound System spelen natuurlijk wel een halve thuismatch. Jah Rej woont al enkele jaren "in Flanders fields" en is zonder meer deel geworden van de Greenforward familie, terwijl Chalice sinds jaar en dag het mooie weer maakt in het naburige Rijsel/Lille en de voorbije edities telkens instond voor de afterparty op Irie Vibes. Laatstgenoemden spelen op Irie Vibes wel minstens twee producties uit ons land: een remake van Sugar Minott's 'On A Mission' (Jah Shaka dubplate) door Jahmbassador, mooi ingezongen door Marie Bogaert (O bain Marie/Seekaman), gevolgd door 'Stop The War' van Ras Teo, misschien wel dé tune van het moment, en iets later weerklinkt dan weer een riddim van Kingstep uit Leuven met Babajah, een upcoming talent uit Brussel, op vocals. Maar ook daarvoor brachten de Fransen ons al in de juiste stemming met de ene roots classic na de andere, een gesmaakte selectie die het barslechte weer zo deed vergeten. We kregen onder meer een hoofdstukje Wailing Souls ('Kingdom Rise & Kingdom Fall' en 'Very Well') en Abyssinians ('Satta Massagana' en 'Declaration Of Rights') geserveerd, naast klassiekers als 'World In His Hands' van Enos McLeod en 'Run Away' van Winston Jarrett.

Tijdens een zelf gezongen versie van I Jahman Levy's 'Moulding' breekt de zon dan eindelijk door, net op tijd voor de set van Mark Wonder. Wij zagen hem eerder dit jaar al aan het werk in N9 en opnieuw geflankeerd door het Nederlandse Fyah Nation stelt Wonder ook op Irie Vibes allerminst teleur. Net zoals in N9 begint Wonder ook op Irie Vibes zijn set met 'Zion's Glory' en 'Ancient Of Day', twee tracks uit zijn 'Working Wonders' album opgenomen voor het Duitse Oneness Records label. Natuurlijk ontbreekt ook de Mark Wonder klassieker 'Sign Of The Times' niet in de setlist, maar wij genieten toch vooral van 'Oh I' en 'Rudeboys Are In Town', twee tracks uit zijn meeste recente album 'Scrolls Of The Levite'. Wij kennen Vivian Jones vooral als een geweldige lovers rock crooner, maar op Irie Vibes kiest de man vooral voor de roots tunes uit zijn repertoire. Openen doet Jones met 'Jah Works', maar dan valt het geluid op het podium grotendeels weg. Vivian en co blijven nog een tijdje doorgaan, maar dan wordt het toch duidelijk dat de problemen niet meteen opgelost kunnen worden en verdwijnt de band terug van het podium. In afwachting van een oplossing mag Chalice het in de tent ondertussen terug overnemen. Een goed kwartier later is alles opgelost en verschijnt Vivian zich verontschuldigend terug op het podium om dan 'Who's Gonna Get Caught' in te zetten. Daarna volgt 'Flash It And Gwaan', een nummer uit Jones' debuutalbum 'Bank Robbery' en krijgen we een aantal ganja tunes voor de kiezen ('Legalize Ganja', een versie over de Money Money riddim en 'Red Eyes'). Als afsluiter kiest Vivian toch nog voor een lovers tune: 'Strong Love'! Band en zanger verdwijnen even in de coulissen maar dan kan er met 'Physical' toch nog een bisnummer af.

Wij hebben ook nog andere verplichtingen en dus arriveerden we pas ergens halverwege de set van Antwerp Gipsy-Ska Orkestra voor het podium. Wij kunnen dit Antwerpse feestorkest wel smaken en genieten dan ook nog van 'Kilo Slivovica' en 'Misirlou' (allebei uit het eerder dit jaar verschenen 'Kilo Gipsyska'), hier door frontman Gregor Terror opgedragen aan Amy Winehouse. Niet iedereen is echter onder de indruk van hun aanstekelijke mengeling van ska, zigeunermuziek en klezmer en links en recht horen we dan ook gemor over een te lang uitgesponnen set.

Het Irie Vibes publiek staat dan ook al vol ongeduld te wachten tot afsluiter Black Slate zijn opwachting maakt. De Londense formatie die zichzelf onsterfelijkheid bezorgde met nummers als 'Sticksman' en 'Amigo' vliegt er meteen in met 'Deh Yah Pon Creation', een nummer met een lovers rock vibe maar een rasta-boodschap uit 'Six Plus One'. Originele vocalisten als Keith Drummond of Elroy Bailey zijn er niet meer bij, maar dat gemis wordt uitstekend opgevangen door nieuwkomers Jesse Brade en Gaven Creary, zoon van toetsenist Anthony 'Pure Silk' Brightly. Met 'Reggae Music' krijgen we een eerste track uit het klassieke 'Amigo' album geserveerd, gevolgd door 'Rasta Reggae' opnieuw uit 'Six Plus One'. Een groot deel van de nummers die Black Slate op Irie Vibes brengt ('Incidents', 'Midnight', 'Your Love', 'Brutality') komen echter uit 'Midnight', het laatste album dat de band opnem voor hun split in 1985. 'Sticks Man' zorgt voor een eerste hoogtepunt en dan volgt een eerbetoon aan de koning van de reggae met een adaptatie van 'Redemption Song'. Voor een tweede hoogtepunt in de set zorgt ganja tune 'Legalise Collie Herb', maar grote hit en afsluiter 'Amigo' vonden wij dan live weer net dat tikje minder klinken. Irie Vibes heet er nog lang niet genoeg van en Black Slate komt het publiek maar al te graag tegemoet. Als eerste bisnummer krijgen we de splinternieuwe single 'Should I Stay Or Should I Go' geserveerd, een voorsmaakje van het voor later dit jaar geplande nieuwe Black Slate album 'Peaceful Demonstration'. Echt afscheid nemen doet de band met de absolute kraker 'Ba Ba Boom', een klassieker van The Jamaicans, waarvan Black Slate ook een uitstekende versie opnam. Aan diegenen die dit geweldige concert gemist hebben, kunnen we enkel zeggen: "Rep u op 8 augustus naar Bredene voor Afro-C!".

Word, Sound and Power mag na Black Slate de kers op de taart zetten in het Dub Castle en dat doen ze met verve. Robert Tribulation overtuigt ons onmiddellijk met 'Physical' van Vivian Jones, eerder op de dag al live te horen op het hoofdpodium, en vervolgt in zijn gekende stijl met de onvermoeibare Jamaicaanse toaster Jimmy Ranks aan zijn zijde. Een stevige steppers versie van 'Heart Made Of Stone' zet de tent op z'n kop en luidt de afsluitende sessie definitief in. De afterparty in de Open Minded area was twee dagen op rij voor Jah Works, maar die stelde ons enigszins teleur, en dat was ook de algemene teneur. Hij loodste ons van Studio One naar zijn eigen producties, maar sprong iets te vaak van de hak op de tak en joeg ons eerder weg met zijn vele effecten en te schelle samples. I-man T is natuurlijk ook niet de beste MC, maar gelukkig kwam Irie Ilodica gewoontegetrouw nog even meedoen en dat zorgde wel voor een lichtpunt, al zagen we ook hem zeker al in betere doen. Irie Vibes had het wat het weer betrof dit jaar niet echt getroffen, maar maakte dat ruimschoots goed met wat alweer een uitstekende affiche was. Zij die hun regenjas en laarzen dus niet aangetrokken hebben hadden wederom ongelijk. Tot volgend jaar Handzame!