Summerjam 2015: 30 jaar zon en reggae in Keulen!

Vrijdag

Vrijdag was al meteen een volwaardige festivaldag, met al van vroeg in de namiddag interessante namen als Jesse Royal en Romain Virgo op het programma, maar aangezien wij pas later aankwamen, trokken we meteen naar de iets verderop gelegen Dancehall Arena, benieuwd naar wat Rodigan met zijn Ram Jam show voor ons in petto had. Daar trapte Mungo's Hi Fi al snel het feest in gang, met een aanstekelijke mix van rub a dub, digital en dub met af en toe een streep dubstep en vooral ook een onvermoeibare Solo Banton als publieksmenner. Niet altijd even zuiver van stem, maar hij maakte dat ruimschoots goed met zijn enthousiasme en eindeloze flows. Vooral een heerlijke toast over de My Conversation riddim bleef plakken. Verder vooral veel eigen producties en enkele verrassende dubplates die van deze opener meteen een hoogtepunt maakten. Prince Fatty had het daarna wat moeilijker om met zijn selectie het publiek te overtuigen, en het duurde tot zijn versies van hiphopnummers als 'Insane In The Brain' om het publiek echt mee te krijgen. Er waren ook iets te weinig hoogtepunten om de massa echt geboeid te houden. Horseman was wel in topvorm maar is eerder een uitstekende toaster dan een echte entertainer, en ook hij kon het tij niet helemaal keren. Rodigan kwam, in tegenstelling tot de andere kompanen van deze Ram Jam show, helemaal alleen, maar had zoals altijd energie genoeg om als one-man-army zijn mannetje te staan. Al snel haalde Sir David enkele Super Cats boven, om dan alweer over te schakelen naar nieuwe tunes, met vooral veel nummers van artiesten die ook live op Summerjam stonden (Jesse Royal, Cham, Damian Marley, Protoje…). Wat later een uitgebreid stukje jungle, met onder meer General Levy en Shy FX. Pas naar het einde toe maakte Rodigan wat tijd voor ska en roots, met onder meer een dubplate van King Tubby. Afsluiten deed hij met een laatste Damian Marley. Zeker geen slechte selectie, alleen liet hij zo goed als elk nummer uitspelen tot het einde, terwijl we met zijn uitgebreide catalogus toch zeker graag wat meer hadden gehoord. Ook de massive die vooral gekomen was om uit hun dak te gaan tot het sluitingsuur verloor stilaan interesse en zo was de Dancehall Arena bij afsluiten toch al een stuk leger dan je normaal zou verwachten.

Zaterdag

Rustig uitslapen was er zaterdag niet bij want de zon bracht de camping al snel op kooktemperatuur, waardoor iedereen nog meer dan gewoonlijk verkoeling zocht in en op het water. Wij waren echter benieuwd naar Jah Sun die de main stage mocht openen en trotseerden al vroeg de hitte. Niet zonder beloning, want Jah Sun bracht een uiterst sterk optreden, waarin vooral de duetten 'Foundation' (met Kabaka Pyramid) en 'Heart Like A Lion' (met Peetah Morgan) de hoogtepunten waren. Niet veel later stond er al een grote naam op de affiche. Cham had wat vertraging door technische problemen - een keyboard die ook last leek te hebben van de hitte - en zijn microfoon bleef het hele optreden iets te stil staan om echt boven de muziek uit te komen, maar hij liet zijn hitmachine daardoor niet stilvallen: nieuwe hits als 'Tun Up', 'Wine', 'Back Way' en 'Fighter' werden afgewisseld met ouder materiaal op riddims als Showtime, Bruk Out en Joy Ride. Zelfs zijn dansmoves waren bij momenten al voldoende om de wei te laten ontploffen. Spijtig dat hij al zo vroeg de wei op moest, want wat later op de avond (en zonder technische problemen) had dit pas echt vonken gegeven. De slopende hitte liet zich ondertussen voelen, dus het was helaas even passen voor onder andere Tarrus Riley en SOJA. Wat later waren we wel weer paraat voor Groundation, waarvoor de wei voor het zijpodium goed was volgelopen. Een felle versie van 'Babylon Rule Dem', met Harrison Stafford als vurige profeet, zorgde al snel voor een eerste hoogtepunt, waarna ze telkens opnieuw elk nummer opbouwden tot een volgende climax, rustig beginnend maar met ijzersterke solo's die elke keer weer de wei in extase brachten. 'Freedom Taking Over', 'We Free Again', 'Dragon Wars'…  allemaal werden ze naar een hoger niveau getild. De band genoot van de energie van het publiek en gaf die ook graag terug. Groundation nog nooit zo intens geweten op festivals, en voor mij ook hét optreden van het weekend. Headliner van de avond was natuurlijk Damian 'Jr Gong' Marley, die zich liet voorafgaan door jong talent van zijn eigen Ghetto Youths kamp. Aangename kennismaking met Black-Am-I, die kort twee nummers mocht brengen. Vooral 'In The Ghetto' met een catchy rocksteady-riedel bleef hangen. De band liet zich dan gaan in een dubversie van vader Bob's 'Sun Is Shining' (een understatement dit weekend) gevolgd door de woorden van Bunny Wailer uit de intro van 'Confrontation', waarna Damian opkwam met 'Make It Bun Dem'. Enkele nummers van op 'Welcome To Jamrock' ('Ghetto Youth', 'Hey Girl', 'Beatiful') volgden elkaar naadloos op. 'Land Of Promise' blijft ook zonder Nas overeind, net zoals 'Shoot Out' ook zonder Michael Rose knalt. Meer tributes aan zijn vader volgden met 'War/No More Trouble', 'Move!' ('Exodus'), 'And Be Loved'. Voor 'Fighter' kwam Cham nog eens terug het podium, deze keer voor de volledige versie, inclusief stukje 'Ghetto Story'. Afsluiten deed Junior Gong tenslotte nog met 'Road To Zion' en - hoe kan het ook anders – 'Welcome To Jamrock'. Daarna bouwden Jugglerz, Pow Pow en Sentinel nog een stevig feestje in de Dancehall Arena, maar met zo'n grote namen - drie Duitse top sound systems - had ik er toch iets meer van verwacht.

Zondag

Zondagochtend was het door de nachtelijke regen iets frisser en bleef het vooral wat langer draaglijk in de tent. Al was dat maar van korte duur, eenmaal de zon weer door de wolken kwam piepen was het weer bakken en braden. Yaniss Odua had vroeg in de namiddag al een heleboel fans (herkenbaar aan de groen-geel-rode vlaggen met zijn naam) en Fransen (de voertaal op de wei was plots even veranderd) op de been gebracht, en ging na afloop van het optreden ongetwijfeld met een pak nieuwe fans terug naar het thuisfront. Met een stevige dancehall show, zonder pull ups maar gewoon strak en rechttoe rechtaan, kreeg hij de volledige wei probleemloos op zijn hand. Vooral wanneer hij in de typisch Franse raggamuffin stijl het tempo opdreef werd er ondanks de hitte stevig op en neer gesprongen. De Franse massive kon daarna blijven staan voor Danakil. Ook zij kregen het publiek mee, al deed Danakil het meer op melodie dan op snelheid. Al duurde het wel tot ze Edith Piaf bovenhaalden met hun versie van 'Non Je Ne Regrette Rien' voor het de hele wei meekreeg. Voor Protoje waren de verwachtingen hooggespannen, maar die werden niet helemaal ingelost. Het eerste deel van de show, met onder ander 'Resist Not Evil', 'Who Dem A Program', 'Dread' en 'Protection' leek wat op automatische piloot gebracht, en wist toch niet helemaal te overtuigen. Pas met het opkomen van gasten Sevana en Jesse Royal voor 'Sudden Flight', kwam er een eerste keer wat meer animo in de show. Sevana mocht zelfs nog wat langer blijven voor 'Bit Too Shy'. Ska-nummer 'Answer To Your Name' blijft een topnummer dat zeker op festivals iedereen meekrijgt. Op het einde van de show bracht Protoje zijn optreden toch nog naar een hoogtepunt met 'Who Knows' en 'Kingston Be Wise' maar al bij al had het toch iets meer mogen zijn. Of zijn we nu echt te verwend en kritisch aan het worden? Beres Hammond had zijn hitmachine nog maar net op gang getrokken met klassiekers als 'Can't Stop A Man', 'Step Aside' en 'What One Dance Can Do', toen het aangekondigde onweer losbarstte. Na een zwaar weekend was het uiteindelijk ook voor ons het signaal om moe maar voldaan huiswaarts te keren van weer een heerlijk reggae weekend in Köln. Als we dan toch een minpuntje moeten zoeken, dan waren dat vooral de lange wachtrijen en de warme, schrale pils. Al waren er gelukkig betere alternatieven, zoals cocktails of verse ijsthee, die wél koud geserveerd werden. Prosit Summerjam!

Foto's: © Summerjam