Couleur Café 2015: reggaehiphopfestival

Vrijdag

Na een verkenningsrondje op het terrein (waar zijn hier die sproeiers?), reppen we ons naar de paarse tent van het Titan podium om ons over te geven aan de one drop van "Terry Riley en de Black Soul Band", zoals presentatrice Annabelle Van Nieuwenhuyzen het verwoordt. Tarrus Riley is nochtans geen onbekende op Couleur Café, in 2013 zagen we hem hier ook al passeren. Ook deze keer weet hij het publiek moeiteloos op zijn hand te krijgen. Singy Singy heeft naar goede gewoonte zangeres Alaine meegebracht en dat beklagen we ons zeker niet. Ook saxofoongoeroe Dean Fraser mag natuurlijk niet op het appel ontbreken. We hebben Mr Riley de laatste jaren best vaak in onze contreien zien passeren met Dean en de Black Soil Band en de show is altijd een beetje gelijklopend. Gelukkig lopen Tarrus en co over van enthousiasme, dus maakt die setlist in principe niet zoveel meer uit. Terwijl Tarrus met zijn steeds aandampende bril probeert over het podium te navigeren, laat het publiek zich meedrijven op de golven van hits zoals 'Gimme Likkle One Drop', 'Protect The People' en 'She's Royal'. De temperatuur in de tent is ook ideaal, vooral in het voorste gedeelte, waar securitymensen het publiek besproeien met de hogedrukspuit. Ze nemen hun taak erg serieus en hebben er duidelijk veel plezier in. Het is eens wat anders dan een rij nors kijkende zwarte uniformen voor het podium.

Daarna is het op het hoofdpodium tijd voor Gentleman onder begeleiding van de Evolution Band. Ook Gentleman is op Couleur Café niet aan zijn proefstuk toe. Zijn stijl is doorheen de jaren een beetje geëvolueerd van enkel reggae naar een breder spectrum en dat is misschien ook wel goed voor dit publiek. Gelukkig brengt hij nog wel zijn reggaehits als 'Rumours', 'Dem Gone' en 'Superior', vakkundig ondersteund door de excellente zang van Tamika en Treesha. Gentleman heeft ook Daddy Rings meegebracht, die net jarig is en dus niet aan een happy birthday-rondje van het publiek kan ontsnappen. Gentleman heeft duidelijk last van de warmte en raakt (begrijpelijkerwijze) een beetje buiten adem. Hij onderhandelt wat met het publiek over hoeveel liedjes hij nog zou kunnen brengen en probeert dan met de mantra "more breeze" een zuchtje wind van de weergoden los te krijgen. Na enkele vruchteloze pogingen springt hij dan maar van het podium om zich even te laten besproeien door de security en dan een lange tocht door het publiek te maken. Uiteindelijk geraakt hij terug op het podium om samen met Tarrus Riley 'Redemption Song' te brengen. Graag doen we nog een big-up aan Dean Fraser, die blijkbaar geen last van de warmte heeft en ook bij Gentleman heel de show fris als een hoentje de longen uit zijn lijf blaast. Muzikanten van dat kaliber worden tegenwoordig toch niet meer gemaakt.

Wyclef Jean zou het liefst Bob Marley zijn. Daarom zingt hij, net als The Fugees destijds, 'No Woman No Cry' en 'Redemption Song', maar hij heeft ook covers gemaakt van 'Killing Me Softly' en 'Guantanamera' en wereldhits geschreven voor Shakira en Akon. Hij is dol op Michael Jackson en demonstreert aan de hand van 'I Want You Back' hoe hij als Haïtiaanse migrant ooit is beginnen rappen in Brooklyn. Speedrappen heeft Wyclef geleerd van Busta Rhymes (zaterdag op Couleur Café) en net als in Vorst Nationaal, in de hoogdagen van The Fugees, draaide de DJ ook nog 'Stayin' Alive' en 'Jump Around.' Ja, er was ook een driekoppige band maar die moest toch vooral de hits on tape ondersteunen. Stuk voor stuk massaal meegezongen, de klassiekers van een generatie die zich na afloop naar het hoofdpodium repte voor Wu-Tang Clan. Everybody say wo-wo! Wyclef was overigens een van de vele artiesten die de wiet openlijk verheerlijkten en pleitten voor legalisering. Zijn argument: "President Obama smokes sensemilla."

We spotten doorheen de dag al tal van W T-shirts en vleermuistattoos, en als het uur aangebroken is zien we ook overal het W-handgebaar en horen we vanuit het publiek het "Wu-Wu" geluid opstijgen. Deze zware jongens hebben een dubieuze reputatie wat live shows betreft en dat is ook nu een beetje te merken. Dat heb je natuurlijk snel met een wisselende bezetting. We zijn geen kenners maar we herkennen wel Ghostface Killah, Inspectah Deck, GZA en U-God. Method Man is jammer genoeg nergens te bespeuren. Het wordt een explosieve set qua licht en geluid, maar naar ons gevoel is de algemene teneur toch een beetje gelaten. Verbazend wel hoe al die Brusselse twintigers en dertigers de toch niet eenvoudige ghetto rhymes van Wu-Tang Clan mee rappen. En die massieve beats blijven natuurlijk ook overeind, zoveel rauwer en bozer dan de gladde r&b en hip-hop die Wu-Tang rond de eeuwwisseling uit het gezichtsveld duwde.

Het hoofdpodium wordt afgesloten door het Franse Dub Inc., die het publiek dan weer wel moeiteloos in een uitgelaten feeststemming weten te krijgen. Gimmicks zoals allemaal gaan zitten om dan plots recht te springen en los te barsten, blijven nu eenmaal een succesverhaal. Het uiterst sympathieke duo Bouchkour en Komlan vormt gewoon ook de perfecte combinatie en na 15 jaar zijn ze zo op elkaar afgestemd dat het bijna ontroerend is om te zien. Ze weten de perfecte balans te vinden tussen politiek engagement in de teksten en tussenstukjes en dikke sfeer bij de uitvoering van hits zoals 'No Money', 'Tout Ce Qu'ils Veulent' en 'Murderer'. 'Better Run' wordt opgedragen aan alle vluchtelingen. Zouden er veel aanwezig zijn? Het publiek gaat met plezier in op het verzoek van Dub Inc. om nog meer lawaai te maken en met 'Rudeboy' krijgen we met het voorlaatste nummer toch nog de eerste pull-up van de dag. De woorden "moe maar voldaan" zijn zeker van toepassing op de menigte die zich richting uitgang begeeft.

Zaterdag

Onze festivalnamiddag begint met de legendarische rootsband Israel Vibration. Een vluchtige blik op het hoofdpodium zegt ons dat latinband La Chiva Gantiva - maar vooral de hitte - het publiek in een zwoele trance brengt. In de Univers-tent gaat het er met Israel Vibration heel wat energieker aan toe. Leadzangers Skelly en Wiss zetten wederom een fantastische performance neer! Wiss heeft voor de gelegenheid een gopro op zijn hoed gezet om het publiek te filmen. Skelly en Wiss hebben duidelijk geen moeite met dit soort Caribische temperaturen en weten het publiek wonderwel te bespelen. Bij 'My Master's Will', gevolgd door een frisse douche van de tuinslangman, komt het publiek helemaal tot leven. Hun allereerste en grootste hit 'The Same Song' heeft bij het couleurse publiek minder succes dan dansbare skanummers als 'Exploitation'. Skelly weet in de tussenstukjes in zijn eentje het publiek op te zwepen. Ook Wiss pakt het publiek al skankend op zijn krukken in. Op het einde gaat het publiek helemaal uit zijn dak wanneer de twee heren hun beste danspasjes bovenhalen. Een pluim gaat naar de Roots Radics Band die deze twee bevlogen reggae-iconen als vanouds feilloos begeleiden.

We doen ons tegoed aan wat oriëntaals lekkers in het Palais du Bien Manger. Mensen die het kunnen weten zeggen dat het Ethiopische restaurant Toukoul dit jaar de beste schotels serveert. Dat is voor morgen. Collie Buddz legt de fysieke lat erg hoog en springt volle petrol het podium op. In het eerste deel van de show brengt hij al zijn ganja tunes en 'Legalize It' van Peter Tosh als build-up naar 'Come Around', het enige nummer dat een pull-up kreeg. Daarna is het tijd voor wat sentiment en zingt zijn vaste zangeres Elle een ontgoochelende coverversie van 'Turn Your Lights Down Low'. Na 'She Gimme Love' en 'Movin' On' probeert Buddz  het publiek weer voor zich winnen met reggaeklassiekers als 'Waiting In Vain' en 'Buddy Bye'. Wanneer hij de mensen vraagt de middelvinger op te steken voor 'I'm Blind To You (Haters)' en tijdens het crowdsurfen  gewoon blijft zingen, lukt hem dat ook.

Dan breekt een reggaeluw uurtje aan. Voor Starflam was de Univers-tent intussen te klein geworden en de Luikse rappers brachten een set die niet hoefde onder te doen voor die van de zelfverklaarde hip-hop legendes Wu-Tang Clan en Wyclef Jean gisteren, alleszins een stuk bozer en rauwer, zoals het nineties rap betaamt. In nummers als 'Le Plat Pays', 'Vauriens', 'Illusions' en 'Amnesie Internationale' ventileren de drie rappers hun ongenoegen over politiek, armoede en de vluchtelingenkwestie. Ze doen dat in heldere, goed verstaanbare en toch originele rijmen: "Sans visa tu n'a pas de visage." En dan die beats, "comme des bombes de CCC", variërend van jazzy Tribe Called Quest-achtige dingen tot Cubaanse stijl ('La Sonora'), heftige drum & bass en disco, in de vette nieuwe track 'Plus Que Jamais'. Er werd ook virtuoos gescratcht en gebreakdanst, wat de hiphopervaring compleet maakte.

Op het kleine Move-podium vangen we een glimp op van de Braziliaanse Flavia Coelho. Jammer voor haar lokte ons na twee opzwepende nummers toch de bassen van selekta NereOne en zijn Raggaravane. Een fijn tussendoortje voor de reggaeliefhebber om de dag helemaal te vullen met good vibes. Eindelijk is het moment dan aangebroken voor Alborosie en zijn Shengen Clan band. Hoewel Albo geen echte showman is weet hij een ophitsende performance neer te zetten. Hij rijgt de hits aaneen, zowel oudere nummers als het recente 'Poser'. Het is bovendien vandaag zijn verjaardag en het publiek zingt massaal happy birthday.  Biddend verschijnt Pupa Albo op het podium waar hij een indringende versie van 'Crazy Baldheads' brengt. Zijn indrukwekkende dreadlockposes (geen geweren deze keer!) worden op luid gejuich onthaald. Gitarist Walter en drummer Dave Green brengen enkele opmerkelijke solo's en pianist Tony Tarantino geeft een fenomenale beatboxsessie ten beste. Backing vocalist Kemar Williams is in tegenstelling tot Albo een geboren showman en Alborosie staat dan ook herhaaldelijke keren de microfoon aan hem af.

Voor vandaag zit de reggae erop, dus kiezen we als afsluiter voor de Parijse electroswingband Caravan Palace. De klassiek geschoolde jazzmuzikanten kunnen ons bekoren met hun hedendaagse swingjazz. Zangeres Zoé Colotis is een geboren entertainster. Ze wisselt niet minder dan 4 keer van outfit en geeft een onnavolgbare lindiehopdemonstratie. Het publiek krijgt er zowaar trappelende voetjes van. Daarna kunnen we het toch niet laten om bij de Raggaravane nog enkele roots- en dancehallhits mee te pikken, én de verjaardag van Selekta NereOne  te vieren. Intussen heeft op de Dance stage één van de mooiste shows van het weekend plaatsgevonden.

Tourist LeMC doet ons zelfs opnieuw geloven in de toekomst van hip-hop. Voor zover je zijn muziek nog zo kunt noemen. Ja, hij rapt, maar wel ingetogen en melodieus. En hij staat op het podium met een echte band, saxofonist inbegrepen. Zijn rhymes zou je net zo goed songteksten kunnen noemen, uit het eigen Antwerpse leven gegrepen, met een scherp oog voor onze kleine kanten en onhebbelijkheden, maar altijd warm en begripvol. Treur niet langer om Wannes Vandevelde. Zijn artistieke erfgenaam is onder ons, een opvolging die werd bezegeld met een heerlijke nieuwe versie van 'Ik Wil Deze Nacht In De Straten Verdwalen'. Tourist LeMC tilt de Belgische rap naar een nieuw niveau.

Zondag

De enige regen van het weekend viel tijdens de verrassend sterke show van de Noord-Franse Naâman. De 25-jarige zong glunderend de longen uit zijn lijf en kreeg al snel heel de tent op z'n hand. Zelfs toen de zon er terug doorkwam bleef er volk toestromen. Wij dachten dat weinig mensen hem kenden maar onze Franstalige vrienden bewezen het tegendeel, populaire gast! "Happy reggae!" zei iemand in de buurt, en dat was  het ook. New roots & zomerse dancehallriddims, hij kreeg iedereen aan het dansen, zeker toen hij zijn hit 'Skanking Shoes' inzette. Van voor tot achter gingen er schoenen en shirts in de lucht om mee te zwaaien. Heerlijke start van de laatste festivaldag.

Daarna tijd voor Sergent Garcia, een groep die 10 jaar geleden perfect de muzikale spirit van het festival vertegenwoordigde. Grote bezetting, een fusie van wereldse en urban ritmes en melodieën, vrolijke ambiance. Dit jaar een welgekomen afwisseling in de overdaad aan pop, hip-hop en reggae. Groundation geeft elke dag een andere show. Wie er de dag voordien op Summerjam bij was zag een heel andere set van hoofdzakelijk recente nummers. De vroege succestunes van de Californische jazzreggaeband hoor je alleen nog in de zalen. Het was op Couleur Café dus minder party (zeker naar de normen van de Titan stage) en meer genieten, van prachtige muzikale composities, virtuoze solopartijen, backing zangeressen die met veel vakmanschap en energie de lead namen, en natuurlijk de onvergelijkbare Harrisson Stafford met zijn karakteristieke stemmetje en gitaarwerk.

Jah9 toert deze zomer met de Parijse Homegrown Band, featuring Matic Horns en Guillaume 'Stepper' Briard, en in Brussel aangevuld met onze eigen Puraman Bregt De Boever (percussie en melodica). Het was een zeer bijzonder concert, met aparte interpretaties van Jah9's bekendste nummers 'Avocado', 'New Name' en 'Steamers A Bubblers', een van de vele odes aan de herb die we dit weekend te horen kregen (ook de drug of choice van veel bezoekers natuurlijk). Vooral de blazers en Puraman legden fijne accenten en creëerden tussen de nummers door mooie soundscapes voor de haast gescandeerde lyrics van de zangeres. Empress power met een spirituele boodschap.

Zondagnacht om middernacht mocht SOJA (Soldiers of Jah Army) Couleur Café afsluiten op het grote podium. Nooit geweten dat die Amerikaanse band hier zo'n grote fanbase had, en dat zoveel mensen hun grootste successen moeiteloos meezingen. Misschien omdat zanger Joseph Hemphill in feite klassieke rocksongs schrijft en daar een reggaeritme onder zet? Klonk prima, daar niet van, maar ook net iets te afgelikt. En de vermoeidheid begon na drie dagen nu wel erg zwaar te wegen. Zelden zoveel concerten bijgewoond op Couleur Café als dit jaar.