Cannabis Bevrijdingsdag Amsterdam: de Belgische connectie

De Bevrijdingsdag is geen demonstratie, eerder een gathering van gelijkgezinden. Sommigen vinden dat jammer. Zouden we op zo'n dag niet luidkeels van ons moeten laten horen in het centrum van de stad in plaats van gezellig samen te chillen in het afgelegen Flevopark? Daar valt iets voor te zeggen. Het conservatieve beleid in Nederland heeft blowers en growers in het defensief gedrongen en daar lijkt niemand in Den Haag rouwig om. Terwijl in de straten van Amsterdam een moordende bendeoorlog woedt, zag ik op tv een agent in een growshop een lijst afchecken van al dan niet verboden landbouwproducten. De politieke onwil om het gebruik van cannabis te regulariseren schreeuwt net als in België om luidkeels protest maar wij blijven stil, en zijn al tevreden dat we op een zondagmiddag in juni eens vrijuit onze liefde voor het heilige kruid kunnen belijden, in het gezelschap van mensen die er net zo over denken als wij.

Anderzijds gaan al die mensen gesterkt weer weg van de Bevrijdingsdag. Ze laven zich aan het rijke aanbod van wietgerelateerde producten in het winkellaantje. Ze luisteren (zij het veel te weinig) naar de sprekers. Vooral Derrick Bergman van het VOC (Verbond voor Opheffing van het Cannabisverbod) maakte indruk. Hij las een brief voor van Johan Van Laarhoven, oprichter van de Tilburgse Grass Company, die sinds 9 maanden met zijn vrouw vast zit in een cel in Thailand, het gevolg van een "verzoek om informatie" vanwege het Openbaar Ministerie. Nog een reden om te betogen.

Ik heb, zoals altijd, met plezier gekeken naar de Rupelsoldaten, niet echt toonvast (zware busrit achter de rug in het gezelschap van hun fans), niet echt verrassend (hoeft ook niet, als je doorbreekt in het buitenland), maar het was wel de enige act die enig animo losmaakte op de wei, en niet alleen bij de fanclub. Fotomoment van de dag: Wimmeke Flapstaart met een (echte) reuzenspliff in de hand, een cadeautje van de organisatie.

In de tent heb ik 'Culture High' gezien, een uitmuntende nieuwe documentaire over de geïnstitutionaliseerde war on weed op alle niveaus: politiek, medisch, in de media, economisch... Check it out! De interessantste ontmoetingen had ik met mensen van de recent opgerichte Medicinale Cannabis Club in Lier, een stichting die samenwerkt met de patiëntenbelangenvereniging Medcan. Terwijl de mensen van Limburgse Mambo Social Club nog voor de rechter moeten verschijnen (proces uitgesteld tot oktober) verkennen die medische social clubs alweer nieuw terrein in de wetgeving. Je kunt er alleen lid worden met een doktersvoorschrift, wat het voor de overheid toch weer een stuk lastiger maakt om in te grijpen. Er zouden meteen tientallen patiënten in de kou komen te staan en dat zou zelfs de kille rechtse regering zich niet kunnen veroorloven. De club in Lier laat zich adviseren door Dominique Van Gruisen, de man die ook Medcan mee in de steigers heeft gezet. Hij wordt in de media steeds vaker opgevoerd als deskundige. Dank zij hem komen er in de media ideeën aan bod die veel Vlamingen nu nog amper kunnen vatten of zelfs abject vinden, maar die in de nabije toekomst wel eens bewaarheid zouden kunnen worden. Hij pleit ervoor om apothekers zelf aan de slag te laten gaan met medicinale cannabisbereidingen (voor zover ze dat nog kunnen - de meeste apothekers zijn tegenwoordig uiteindelijk maar veredelde verkopers), om uitgebreid onderzoek te doen naar alle medische toepassingen en om de kweek toe te vertrouwen aan kleinschalige, non-profit organisaties als Trekt Uw Plant en medicinale cannabisclubs.

Dominique Van Gruisen is een cannabinoloog van de nieuwe generatie. Ja, ik noem ze maar even zo, met een diepe buiging zelfs, mensen die honderd keer meer weten van wiet dan ik en met hun kennis talloze patiënten uit hun lijden verlossen. Medcan is deze week het onderwerp van een mooie reportage in 'Koppen'. Een dikke tien jaar geleden heeft dat programma ook eens bij mij aangeklopt voor een reportage, toen nog met een heel ander team. Twee uur lang hebben ze hier gefilmd en interviews afgenomen. Toen het programma werd uitgezonden, bleek ik er totaal niet in voor te komen en kwam alleen de licht hysterische voorzitster van Ouders Tegen Drugs aan het woord, een stichting die gesponsord werd door het extreemrechtse Vlaams Blok (nu Belang) en in de praktijk nauwelijks enige aanhang had. Je zou dus kunnen zeggen dat de tijden veranderen, dat er nu eindelijk toch journalisten opstaan die de leugens over wiet helpen doorprikken. En zo ben ik toch weer met een heel voldaan gevoel huiswaarts gekeerd van de Cannabisbevrijdingsdag. De rest van de wereld interesseerde het geen moer maar wij weten dat een nieuwe tijd zich aandient.