Cocoa Tea niet te stoppen in Kavka

We wisten niet goed wat te verwachten. Kwam Cocoa Tea met een band of op sound? Hoeveel tijd zou hem nog resten na de vele aangekondigde support acts? En wie was die Irie Souljah, even prominent aangekondigd als de Jamaicaanse legende? Ik had in KAVKA ook nog nooit een live show gezien met een groep op het podium. Kon dat daar wel, plaats- en geluidsgewijs?

Maar de Stattler & Waldorf (tag: The Muppets) in ons maakten zich nodeloos ongerust. Het was weliswaar middernacht voor Step By Step Bob Marley's 'Jammin' inzette maar je voelde meteen dat hier een uitstekende band op het podium stond. Drums, bas, gitaar, toetsen en twee zangeressen: met die bezetting zette de band uit Mandeville een energieke, eigentijdse roots sound neer zoals alleen de Jamaicanen zelf dat kunnen, in een vloeiend organisch samenspel met de zanger, alsof ze precies van elkaar weten op welk moment het even "low" moet en dan weer naar een euforische high. Geen afgemeten songs en arrangementen, zoals in pop en rock meestal het geval is, maar één lange flow van riddims, melodieën, zang en interactie met het publiek. Zo is authentieke Jamaicaanse reggae nog altijd op z'n best, volledig in het moment en een stuk minder voorspelbaar dan buitenstaanders wel eens durven denken. Een reggaeshow klinkt zelden of nooit zoals op plaat, integendeel zelfs, wat in veel andere genres net een doorslaggevend kwaliteitscriterium is. Ja, dat wilden we toch nog eens gezegd hebben.

Cocoa Tea had een Spaanse protegé meegebracht, die mij bij momenten ook aan Protoje deed denken. Irie Souljah serveerde ijzersterke nieuwe roots tunes die one drop verweven met ragga beats en een kleine rocktwist. Hij toonde zich een even goede zanger als singjay en toaster. Hij stond op podium met de kracht en de uitstraling van een grote artiest. Irie Souljah woont tegenwoordig in Kingston en brengt straks zijn debuutalbum 'Immigrant' uit. De verleiding is groot om hem de Spaanse (of Catalaanse, hij is afkomstig uit Barcelona) Alborosie te noemen, of Collieman, of Gentleman, maar misschien moeten we die Europese vergelijkingen achterwege laten. Irie Souljah (23) is gewoon een veelbelovende nieuwe reggaezanger die we in de toekomst zeker nog zullen terugzien, en ook op grotere podia.

Cocoa Tea trapte gewoontegetrouw af met een inspirerende uitvoering van 'Rastaman Chant', en gooide er nog twee Marleys achteraan, 'Heathen' en (op dezelfde riddim) 'Zimbabwe'. This is just the warm up, stelde hij ons gerust: "Mi don't care about no curfew!" Waarna de band 'Rastaman' inzette, een ware onafhankelijkheidsverklaring voor iedereen die rastafari genegen is. Met het schrijnende 'Homeless' trok Step By Step de aloude Afrikaan Beat (voor de jongere lezers: 'Under Mi Sensi') de 21ste eeuw binnen, en gaf zo de aanzet tot een festival van foundation, rub-a-dub en dancehall riddims. Cocoa Tea leidde de dans en maakte het publiek attent op zijn militante lyrics. In 'Biological Warfare' raadt hij ons aan om geen pillen te slikken en geen voedsel van Babylon te eten. In 'Riker's Island' klaagt hij de Amerikaanse gevangeniscultuur aan. Meezingen deden we met 'She Loves Me Now', 'Love Me Truly' en 'Rocking Dolly', tunes die ik al decennia in mijn hart draag. Een stukje 'Kingston Town', een flardje 'Throw Me Corn', even Luciano style, big ups galore, jump & shout: Cocoa Tea had er duidelijk zin in en zijn enthousiasme werkte aanstekelijk.

De bar sloot al om één uur, sommige mensen moesten de volgende dag allicht werken, maar dat kon de pret niet bederven. Niemand van de pakweg 200 aanwezigen die het zaaltje verliet, niemand die verveeld stond te kijken. Rally round the red, gold and green in peace love and harmony: dat is wat wij deden rond deze rastaman pur sang die niet van ophouden wist. "Are you tired?" Natuurlijk niet. "Party jus' buss up!" En daar volgde nog een nieuwe, opwindende uitvoering van de Bend Down Low riddim ('Stand Up Straight'), en een version van de Far East riddim. Als het aan Cocoa Tea had gelegen, was hij waarschijnlijk nog een uurtje doorgegaan maar de avondklok was sinds lang overschreden.

Dat had natuurlijk vooral te maken met de vele support acts die Reggae Dancehall Fever, de Nederlandse promotor, had geprogrammeerd op sound (een laptop). Onze eigen Mickey B hebben we niet gezien, Faya Milla (Suriname) maakte weinig indruk en Ochi Queen (Jamaica) moest het doen met 'Staggering', een heftige tune met een titel die niet toevallig rijmt op daggering. Alleen Black Omolo (Kenia) kon ons bekoren en sommigen zelfs fascineren. Volrijpe soulstem, empress power, twee roots, een lovers en een ganja tune: blij dat we deze dame eens gezien hebben, ook al ontbreekt het Omolo nog aan echt goeie songs en teksten.

Nog dit: Cocoa Tea had het tot twee keer toe over een poging om deze show te "saboteren". Dat zou dan toch een primeur zijn in het Belgische concertwezen en is misschien te wijten aan de harde concurrentiestrijd tussen de gevestigde Antwerpse promotors (vooral 5voor12 in Petrol) en twee nieuwe Hollandse spelers, Reggae Dancehall Fever en Reggae Holland (Beres Hammond op 26 juni). Opmerkelijk in dat verband is ook dat eerder dit jaar al drie concerten in Antwerpen werden geannuleerd: Richie Spice, Beenie Man en The Abyssinians.