UNOD 2015: keuze te over!

Na een lange, maar aangename reis - we waren op weg om te dubben nietwaar - kwamen we aan in het vakantiepark. Het inchecken verliep dit jaar al vlotter dan de vorige jaren, maar de bagage werd wel gecontroleerd op speakers… en die was ik dus al meteen kwijt voor de duur van het weekend! Misschien is deze regel wel begrijpelijk, want als iedereen een speaker gebruikt in zijn appartement is er nergens meer rust en sound systems genoeg in de zalen van het complex! Wat meteen opviel was dat er dit jaar minder security te bespeuren viel dit jaar en dat de veiligheidsagenten zich een pak vriendelijker gedroegen. Navraag bij de organisatie leerde ons dat de twee vorige edities van United Nations of Dub hen geleerd hadden dat dubliefhebbers wel degelijk een vriendelijk volkje zijn. One Love!

De eerste avond begon voor mij bij Dub Judah. Die kende tijdens zijn korte set even wat technische problemen kende, maar dat kon de pret niet bederven. Tijdens het uurtje dat hem toebemeten was, haalde Dub Judah zijn bas en ook zijn melodica boven. In de set natuurlijk 'Babylon Is A Trap', maar ook nummers als 'Fire' passeerden de revue. Voor Dub Judah kon je in deze zaal al terecht voor Jahfree en de sound hosts van Mungo's Hifi. Daarna stonden hier nog Adrian Sherwood, Mad Professor en Iration Steppas featuring Tena Stelin op het programma, maar die heb ik niet meer gezien omdat ondertussen Alpha Steppa boven een set speelde.

In de grote zaal lieten de sounds van de avond stilaan ook van zich horen en zo werd een keuze maken er niet gemakkelijker op... De set van Alpha Steppa bestond vooral uit nieuwe nummers en zoals het hoort gaf hij af en toe een positieve boodschap mee aan zijn publiek. De zaal zat terecht goed vol, want van deze dubber gaan we nog veel horen. In deze area werd de sound gans het weekend voorzien door B.T.S.S., ondertussen een vaste waarde op UNOD. In de kleinere Richie Rootz arena werd het systeem elke dag vervangen en hier speelden respectievelijk Kindread Sound, Masaai Warrior en op zondag Instruments of Jah. Ik bleef die eerste avond vooral in de grote zaal hangen, waar Channel One, Young Warrior en Imperial Sound ten dans speelden.

De eerste uren hoorden we voornamelijk roots - bij Channel One onder meer 'Nation Fiddler' en 'Kunta Kinte', terwijl Young Warrior met dubs van onder andere Johnny Clarke uitpakte - maar daarna was er ook opvallend veel new roots te horen met namen als Protoje, Chronixx, Jah 9 en nog meer jonge artiesten. Young Warrior trekt duidelijk de kaart van de jeugd, zoals hij zelf ook zei, want net als zijn vader geeft ook hij een positieve boodschap mee en die was vooral aan de jongeren in de zaal gericht. Ook Dan I van Imperial Sound begon rootsy maar schakelde geleidelijk over naar meer eigen producties die me niet altijd even erg aanspraken. Ook de sound was niet helemaal wat het moest zijn. Als MC had hij Jonah Dan meegebracht. De sound van YW kon ik al meer pruimen, maar de sound van de avond was voor mij toch Channel One met een gedreven Ras Kayleb naast Mickey Dread, die de ene na de andere dub oplegde.
 
In tegenstelling tot vorige jaren duurde het sound system gebeuren in de grote zaal elke dag slechts tot vier uur en stopten de andere zalen al om middernacht; dit alles ten gevolge van geluidsklachten uit het dorp. Maar om dit goed te maken waren er 's middags al de zogenoemde "sound off sessions" waarvoor kleinere sounds mochten opstellen tot 17 uur. Zaterdag heb ik dat niet gehaald, maar op zondag wel, waarbij ik Operation Soundsystem, Welders Hifi en Pressure Roots Hifi aan het werk zag. Vooral de eerste twee speelden daar een set die niet zou misstaan gedurende de avond.

Operation had met Daddy Teacha als enige een professionele MC bij. Volgend jaar vieren zij hun twintigjarige jubileum en ter ere daarvan brengt Operation Soundsystem een LP uit met diezelfde Daddy Teacha. De tweede dag waren we al vroeg paraat voor de set van Askala Selassie die in de Mungo's zaal een optreden gaf, backed door I-Mitri, die daarvoor ook nog een solo set afwerkte. Naast Askala stond haar dochtertje toe te kijken hoe zij het nog niet zo talrijk aanwezige publiek probleemloos naar haar hand zette. Hopelijk krijgen we haar vroeg of laat eens met live band te zien!

Iets later was het in de selectors arena de beurt aan de Antwerpse jongens van Jah Heavy Load, de eerste Belgische vertegenwoordigers op UNOD. Full crew kunnen we wel zeggen, want naast hun vaste MC's waren ook Kiangana en Missing Link van de partij. In een bijna lege zaal begonnen zij hun set met een dubplate van de Stone riddim, een tune die me iedere keer weer aan het dansen krijgt. Ondertussen begon er toch ook wat volk binnen te lopen en zo goed als iedereen bleef ook ter plaatse zodat de zaal na een halfuurtje goed gevuld was. Dat was vooral te danken aan de stevige set met dubs van onder meer Crucial Alphonso en Violin Bwoy. Hun uur was veel te snel voorbij, maar ondertussen was DJ Flip van Fatman Sound eraan begonnen.

Pa Fatman was in Jamaica, maar dat veranderde weinig aan de set van Flip, die naar goede gewoonte de ene dubplate na de andere speelde, zoals 'Step It Up' van Barry Brown in een versie die alleen Fatman kan spelen. Daarna was het aan Festus van Coxsone, die eveneens strictly roots speelde, ook allemaal dubplates, exclusieve mixen dus. Ook hier weer een indrukwekkende set, maar na een half uur was het tijd om de innerlijke mens te versterken. We keerden echter ruim op tijd terug voor de set van Dub Dynasty, met Christine op bas. Ze brachten een set met vooral nieuwe nummers van een nog te verschijnen LP, maar ook enkele van het eerste album. Tijdens één van de dubs werd ook Kiangana erbij geroepen en dat ging zeker niet onopgemerkt voorbij; een samenwerking om zeker in de gaten te houden!

Alweer een energieke set die naar meer smaakte, maar na een uur was het de beurt aan Dubkasm en daarna nog Vibronics met Parvez en Madu Messenger. Aangestoken door Dub Dynasty maakten zij de avond hier netjes af. Gedurende deze drie sets waren hier meer mensen dan in de grote zaal waar Aba Shant I, Jah Tubby's en Jah Youth hadden opgesteld. Jah Tubby's en Jah Youth openden elk met twee setjes roots, in dubplate style uiteraard. Zo hoorde tijdens de set van Jah Youth bijvoorbeeld een nummer van Misty In Roots, 'How Long Jah', maar dan in een steppers jasje, niet de originele, tragere versie. Aba kwam er pas na twee rondjes Jah Tubby's en Jah Yooth bij, maar opende meteen met een knaller: 'Sheep To The Shepherd' van Prince Jamo. De volledige vocale versie zonder bas, en daarna de horns cut met de bas helemaal open. Heerlijk! Daarna volgden nog enkele eigen producties en namen de sounds regelmatig van elkaar over, telkens met een selectie van de zwaarste dubplates. Aba speelde ook een tune van zijn zoon Ashanti Selah: 'Violin Step' (zie YouTube!). Een naam om te onthouden, en, net als bij Jah Shaka, is de opvolging ook hier dus verzekerd!

Aba nam traditiegetrouw zelf de microfoon ter hand, terwijl Jah Tubby's Gregory Fabulous had meegebracht. Hoewel ze de dag ervoor al samen met Aba Shanti I gespeeld hadden op University of Dub in Londen, had die blijkbaar nog veel energie. Jah Youth had veel volk rond de control tower staan, de ene al wat overtuigender dan de andere, met daarbij natuurlijk ook de twee vaste vocalisten: Prince Livijah en Lioness Fonts. De laatste dag begon de vermoeidheid toe te slaan en bezocht ik 's middags kort na elkaar de verschillende zalen om uiteindelijk een tijdje te blijven hangen bij de hierboven al vermeldde "sound off sessions".

Na wat extra rust waren we klaar voor de laatste avond en de komst van Jah Shaka, die zich met zijn volledige sound in de grote zaal had opgesteld. Overal stonden stacks - de ene al wat groter dan de andere - en aan de zijkant nog eens extra bassen. Goed dat we terug op adem gekomen waren, want de selectie van Jah Shaka was voor mij (ook hier en nu weer) het hoogtepunt van het weekend, zoals steeds rustig opbouwend, om na een stevige stepper opnieuw rust te brengen met roots tunes als Bunny Wailer's 'Rise & Shine'. Het was lang geleden, maar hij haalde zijn dubs op de Moulding riddim van I Jahman Levy nog eens boven. Naar het einde toe ging het alleen maar meer crescendo om te eindigen met een dub die heel de zaal terug aan het dansen kreeg. Na een kleine pauze en overleg met de security weergalmde toch nog een last tune, en iedereen die Jah Shaka al gezien heeft weet dat dan de beste dubplates naar boven komen! Een mooi einde van een schitterend dubweekend! Als je van soundsystem houdt is dit een weekend dat niet mis kan gaan. Als het even kan kom ik volgend jaar beslist terug voor de vierde editie United Nations Of Dub! De datum ligt al vast, van 8 tot 10 april op dezelfde locatie. One Love, One Dub!