Pura Vida & Lee Perry openen heaven's gate in Bredene

In het urinoir van het Meeting - en Eventcentrum Staf Versluys (ja, zo heet die zaal in Bredene echt, naar de bekende wereldzeiler en scheepsbouwer die hier geboren werd) sta ik te plassen naast Herr Seele. "En wat vind je ervan?" vraagt hij met de hem kenmerkende stralende glimlach. Ik weet niet of hij mij kent, ook al heb ik in het verleden een paar artikels geschreven over Kamagurka en Herr Seele als comedians. En hij lijkt mij wel het type dat iedereen aanspreekt in het urinoir, kennis of niet. Ik stel mij niet voor en zeg dat ik het goed vind maar: "Ik had wel liever Adrian Sherwood achter de knoppen gezien, zoals in 2013 in Gent.".

Op het moment dat ik het zeg, besef ik dat dat wel een heel nerdy opmerking is, het soort waar comedians wel eens grappen over maken. Dus zeker tegenover een figuur als Herr Seele. "Ik vind dat ze de microfoon van Lee Perry luider moeten zetten, en dat die Vlaamse zanger wat meer op de achtergrond moet blijven. Maar voor de rest: heel goed! Echt een unieke figuur."

Wat Herr Seele blijkbaar niet weet, is dat die Vlaamse zanger Scratch voortdurend bij de les houdt en de songs een minimum aan structuur geeft. Dat Pura Vida zowat de enige band in de wereld is die het klassieke werk van Lee Perry uitvoert zoals het live nooit geklonken heeft. Dit is een match made in heaven, een legendarische Jamaicaanse zanger en producer die thuiskomt bij een Belgische soulmate. En wij zijn de bevoorrechte getuigen van die magische connectie.

Ruim 500 mensen hadden een ticket gekocht in voorverkoop, wat naar reggaenormen immens veel is. Maar dit was dan ook geen typisch reggaepubliek, op de fans van Pura Vida na natuurlijk, een paar tientallen usual suspects en enkele oude blanke rasta's en hun kleurrijk uitgedoste queens die ik al decennia niet meer gezien had. Voor de rest veel nieuwsgierig volk, oudere mensen met draagstoeltjes en een handvol BV's: Herr Seele, (comedian) Piv Huvluv ("Ik heb Lee Perry al vaak gezien!") en Canvas-ankerman Lieven Verstraete. Ik kan me voorstellen dat sommige gelegenheidsbezoekers niet goed begrepen wat er gebeurde op het podium (en zo keken ze er ook naar). Was dat nu die wereldberoemde reggaeartiest over wie David Van Reybrouck in De Standaard een mooi verhaal had gepubliceerd? Waarom zong hij dan zelf niet? En wat brabbelde hij allemaal tussendoor?

Maar ze bleven wel staan, hoe dan ook gefascineerd door die maffe figuur en zijn buitenaardse muziek. Het was al half elf voor Scratch op het podium verscheen. Als zoveel mensen had hij uren in de file gestaan op weg naar de kust. De vaste reggaefans maalden er niet om en gingen buiten rustig een spliff roken. Bij de gelegenheidsbezoekers heerste enige ergernis. Gelukkig hadden we intussen al wel een uur kunnen genieten van Pura Vida, of Pura Dub zo u wilt, maar er stonden gewoon 6 muzikanten op het podium (inclusief twee blazers) met een leadzanger. Die brachten een fijne selectie Pura Vida tunes, eerst een kort gezongen stuk en dan een lange dub, waarin Bregt niet alleen zijn stem in de mix gooide maar ook een heel arsenaal kleine percussie-instrumenten, die hem ook bij Lee Perry uitstekend van pas kwamen en de sound een vintage Black Ark-kleur gaven. Het totaalgeluid was soms net iets te dof bij Pura Vida, wat ook Lee Perry meteen zou opmerken.

Amper stond hij op het podium of hij begon met brede gebaren de drummer te instrueren, en daarna de toetsenman, alles om toch maar wat meer scherpte en reliëf in de sound te krijgen. Wat overigens niets afdeed aan de meesterlijke uitvoering van 'You Don't Know' en 'Meditation', twee van Pura Vida's allerbeste songs die de ideale aanloop vormden naar de verschijning van Scratch. Terwijl een assistent een paar kaarsjes op het podium bracht, en glas wijn en enkele rituele spulletjes stond zijn baas al mee te scatten op de dub van 'Meditation'. 79 jaar en klaar om te vlammen, dat hoorde je meteen. Perry droeg een spacey tovenaarspak, met veel zwart en rood, en op zijn hoofd een oude Britse legerpet die hij algauw verving door zijn spectaculaire spiegelhoed. Sinds het interview met David Van Reybrouck weten we nu dat daar ook een pak wiet in zit.

Scratch blijkt nog altijd goed bij stem, bij zijn stem toch, en zong als vanouds toonvast, toch op de tonen van zijn unieke muziek. Wat je ook van hem vindt, hoe gek je hem ook noemt, hoezeer je ook twijfelt aan zijn verstandelijke vermogens (wij niet, voor alle duidelijkheid), de vele classics dat hij als producer (en een enkele keer als zanger) heeft uitgebracht behoren tot de canon van de reggae, de nummers die in geen enkele serieuze verzameling mogen ontbreken. En ja, daar horen ook een pak nummers van Bob Marley bij, die ze in essentie samen gemaakt hebben.

Met Pura Vida zong Perry 'Jah Live'. Daarna volgden lang uitgesponnen versies van 'Dread Lion', 'Roastfish Collieweed And Cornbread', 'Play On Mr.Music', 'Curly Locks' (Scratch zet de gitarist aan om de blues te spelen), 'Come Along' (klonk als een oude, onbekende remix van de original), 'Underground', 'African Blood' (Scratch dirigeert de blazers), een On U Sound riddim (die ook klonk als On U Sound) en 'Heaven's Gate', een stuk funkier dan in de recente release, de eerste studio combination tussen Pura Vida en Lee Perry. Als toegift kregen we nog 'Disco Devil' ('Chase The Devil') en een loodzware versie van 'Sun Is Shining', met de Puraman op bas. Voor het eerst stond hij niet op de voorgrond, tot dan had hij alle zangstemmen voor zijn rekening genomen, van bas tot falsetto, de kleine percussie, en ook nog zijn band aan de teugels gehouden. Allemaal om Scratch zo veel mogelijk te laten freewheelen, om hem in volle vrijheid te laten associëren en improviseren, en in Bredene ook om veelvuldig contact te zoeken met de mensen op de eerste rijen, onder wie de moeder van Bregt.

Wie er vorig jaar ook bij was in Bergen-Op-Zoom beweert dat het daar beter was. Maar misschien is ook dat weer zo'n nerdy opmerking. Ik heb in Bredene een zalige avond beleefd en zelfs de mannen van Black Slate ontmoet, die samen met Inner Circle op de affiche staan van het Afro C Festival dat hier in augustus zal plaatsvinden. De bekendmaking van dat programma was trouwens de directe aanleiding van dit concert. En van de korte surprise act van Black Slate, die met veel zwier (en op de instrumenten van Pura Vida) de lekkere instrumental 'Piano Twist' serveerden. Met een fantastische Desmond Mahoney op drums (discorockersreggae!), tintelende toetsen van Anthony Brightly en de strakke ritmegitaar van Chris Hanson. Toen de Puraman in persoon plots het podium opliep en de bas vastgreep, leverde dat het eerste magische moment van de avond op, een jam die niet gepland was en toch klonk alsof de muzikanten al jaren samenspeelden. One love.