Pascion en Heights Meditation winnen BeneluXXL Reggae Contest 2015

Superieure locatie, die Hall of Fame, op het oude, tot culture crossroads verbouwde spoorwegemplacement van Tilburg. Gezellig clubzaaltje, net genoeg om een kleine 200 mensen te ontvangen, met een ruim café in postindustriële stijl. Lekkere jerk chicken gegeten bij Mama Suzy, een paar cupcakes verorberd ten voordele van Help Jamaica, en veel oude bekenden ontmoet. One big happy family voor wat ieder jaar weer een hoogtepunt is op de agenda van de Beljam en Holland reggae community. Die 'oude' mag u overigens best letterlijk nemen. Het jongste jurylid van de Contest was 46. Misschien dringt zich daar stilaan een verjonging op, zonder de wijsheid en ervaring van de veteranen daarom meteen op de schroothoop te gooien.

Het oordeel van de jury verschilde ook danig van de public vote, die vooral bij de bands uiteindelijk de doorslag gaf. In de MC contest was er eigenlijk geen concurrentie voor Pascion, een singjay met een korrelig, Alborosie-achtig stemgeluid, frisse, vernieuwende riddims met een hiphopinslag (waaronder een knaller van het Britse King Solomon) en vooral schitterende lyrics. Pascion vertelt hele verhalen, doorspekt met maatschappelijke beschouwingen. Aan zijn act kan nog gewerkt worden maar je zult daar maar staan, als beginnende MC, helemaal alleen op het podium, de sound ver weg, als opener van de avond dan nog. Dat Pascion in die moeilijke omstandigheden toch nog indruk wist te maken, heeft hem zonder twijfel aan de overwinning geholpen.

Ook de Brusselse MC Dhazed besteedt hoorbaar veel zorg aan zijn teksten maar liep er in Tilburg tegelijk een beetje in verloren. Zo dringend en zelfs dwingend wilde hij zijn boodschap van rastafari en sociale rechtvaardigheid verkondigen dat hij zijn publiek vergat, ook al deed hij de handen enkele keren in de lucht gaan om begrip en solidariteit te tonen. Dhazed geraakte nooit echt in de flow, duidelijk beter op zijn gemak in de Raggaravane dan voor een gezelschap van fans en familie die vooral de andere kandidaten kwamen aanmoedigen. Maar wel een 9 voor inzet en overtuiging, en de wetenschap dat deze jongen nog een heel leven voor zich heeft om zich verder te bekwamen in een kunst die hem duidelijk aan het hart gaat, en hem inspireert om het beste uit zichzelf te halen.

Mitty Ben Walker, een Jamaicaan die al 20 jaar in Nederland woont, kreeg met zijn uiterlijk, patois en populaire riddims (Joyride, Punnany) gemakkelijk het publiek mee, en was de enige MC die enige power uitstraalde op het podium. Maar hij zong wel vals. De DJ tunes konden er nog mee door maar die gezongen nummers waren er teveel aan. Het leek bij momenten wel een parodie, een grappige sketch over een mislukte reggaezanger. Schoenmaker, blijf bij je leest, in dit geval DJ en singjay style.

Jazz, Afrika en new roots

In de band contest was het moeilijk kiezen tussen jazzy durf en vernieuwing, warmhartige Afroreggae en ambitieuze new roots. De jury was het meest onder de indruk van Walk On The Moon uit Ciney, een stadje aan de rand van de Ardennen. Geen van de veteranen of 'oude bekenden' had al ooit van hen gehoord en dat heeft allicht te maken met de heel bijzondere muziek die deze strak in het pak gestoken jongens spelen, rocksteady meets Fat Freddy's Drop, met gedurfde breaks en melodieën, jazzy solo's en arrangementen, en bovenal het bijzondere stemgeluid van Marie Gustin, ergens tussen Morcheeba, Lily Allen en Caro Emerald. Zet deze band in een studio met een degelijke producer en er zou wel eens een heel mooi album kunnen uitkomen. De (verplichte) cover van 'Night Nurse' was nagenoeg onherkenbaar en wat mij betreft een van de hoogtepunten van de avond. Ook al zou Marie Gustin wel wat aan haar Engels mogen schaven, dat het op z'n minst verstaanbaar wordt.

King Sillah, zanger van Heartwash, zette voor zijn uitvoering van 'Night nurse' een typisch Gregory Isaacs-hoedje op, kenmerkend voor het speelplezier van zijn band. Heartwash gaf mij het warmste, meest ontspannen gevoel, met goeie songs, stevige solo's op sax, gitaar en mondharmonica, fijn percussiewerk en een guest appearance van TD Ranking om de interactie met het publiek nog wat op te drijven. Sillah zwaait nog altijd te veel met zijn microfoon maar ook dat heeft te maken met zijn ongebreidelde enthousiasme en liefde voor de muziek. Als deze finale in Antwerpen zou gehouden zijn, met een lokaal publiek (en een betere geluidsman!), zou Heartwash wel eens gewonnen kunnen hebben.

Maar we waren in Nederland, en Heights Meditation had duidelijk de grootste fanclub meegebracht. Live was dit ook veruit de meest energieke performance, geschraagd door een ambitieuze nieuwe rootssound met brede synthesizers. Danny Heights is geen topzanger maar vormt met zijn twee MC's wel een originele vocale combinatie. 'I'm blessed' is geen top tune maar je zingt hem wel vanzelf mee. Het samenspel was niet altijd evenwichtig maar leverde wel een bij momenten overdonderend geluid op, ideaal geschikt voor grote zalen en festivals. Van Walk On The Moon mag je mij altijd een plaat opsturen, Heartwash zal ik altijd in mijn hart dragen maar Heights Meditation mag zich uiteindelijk wel de verdiende winnaar noemen van deze Contest, al was het maar omdat ze the people's voice meekregen.