'Rooie Reggae' op de soundtrack van het verzet

Selector Waxx heeft dan ook geen moeite om met revolutionaire tracks zoals 'Get Up Stand Up' en 'Downpressor Man' de live performances aaneen te rijgen. Het subgenre van reggae dat het meest verweven is met politiek protest, is zonder twijfel dub poetry en dus is het niet verwonderlijk dat er twee dubdichters mogen aantreden in de goed gevulde gezellige bruine kroeg.

Jah Free Amos brengt eerst een herwerking van een tekst van Mayakovski (vooral bekend omwille van zijn futuristische poëzie tijdens de Russische revolutie) en vervolgens 'Reggae Voor De Wever', een open brief aan de burgemeester van Antwerpen. De ongezouten mening die in het gedicht wordt verkondigd op de riddim van Linton Kwesi Johnson's militante 'Sonny's Lettah' valt duidelijk in de smaak van de aanwezigen.

Daarna is het de beurt aan reggaeduizendpoot King Flashman, a man of many talents. We kennen hem als zanger, sound system-pionier en beeldend kunstenaar, maar vanavond zal hij naar eigen zeggen voor de eerste keer a cappella zijn woordkunsten tentoon spreiden. Hij vertelt kort wat de booschap van reggae voor hem inhoudt en geeft uitleg over de functie van reggae als "rebel music". Het eigenlijke optreden bestaat uit een mengeling van Nederlandse en Engelse teksten, die zo ritmisch worden voorgedragen dat het publiek vanzelf begint mee te klappen, op de tafel te slaan, op de grond te stampen. Het refrein van nummers zoals 'It's Crisis' en 'The Shitstem' wordt meegezongen, evenals het zeer gesmaakte 'Oorlog', een vertaling van de bekende speech van Haile Selassie waarop ook Bob Marley's 'War' gebaseerd is. Persoonlijke favoriet van ondergetekende was toch wel het nummer over Semira Adamu op de melodie van 'Eviva Espana'. Het contrast tussen vorm en inhoud zorgt ervoor dat de boodschap extra confronterend is.

Na een kort intermezzo van Jah Free mogen King Johnny en L'Etran Jay het publiek bekoren. Het in zonnebrillen en bling bling gehulde duo wordt door de niet-kenners in eerste instantie half sceptisch-half nieuwsgierig bekeken. Na een korte inleiding over het belang van de soundtrack van het verzet en de steun die ze eraan willen verlenen, gaan Johnny en Jay over tot de orde van de dag. Het is een beetje puzzelen, zo al zittend op stoeltjes met omvallende micro's en zonnebrillen waardoor je in een donker café de partituur moeilijk kan lezen maar tegelijkertijd oh zo gezellig. Het gebeurt niet elke dag dat je een dergelijk acoustisch schouwspel kan meemaken in zo'n gezellige setting; het publiek zit bijna bij de koning op schoot terwijl L'Etran Jay op meesterlijke wijze de baslijn uit zijn kazoo tovert. Zijn zak heeft hij gelukkig thuisgelaten, want anders zou het kot letterlijk te klein geweest zijn.

Aan het begin wordt er nog wat onwennig gereageerd op 'Wie Got Er Mee' maar een beetje later wordt er luid geapplaudisseerd en meegezongen met 'Shoppen In Den Aldi' en 'Tijd Dat Zomer Wordt'. Net zoals de Oude Grieken vaak een komisch stuk opvoerden na een tragedie, is deze komische noot in het programma een leuke afwisseling om de serieuze teksten over sociale ongelijkheid en kolonisatie te verwerken. Deze avond was een avond met inhoud, we hebben boosheid gevoeld en verontwaardiging maar ook vastberadenheid en hoop. Oh ja, en we hebben ons ook geamuseerd!