UNITY: UK Roots 'pon top!

De Kuub van de Warande begint ondertussen, net zoals die andere plaatsen waar we jaarlijks terugkomen, vertrouwd terrein te worden. Bij aankomst was het eigenlijk de bedoeling om de avond te starten met de première van 'BelDUB', maar wegens technische problemen moest de vertoning daarvan uitgesteld worden en viel deze samen met het optreden van de eerste band. Gelukkig werd de docu later op de avond nog een tweede keer getoond. Verder in dit verslag meer.

Die eerste band was Talisman. Ondergetekende moet meteen bekennen dat hij nog nooit van deze band gehoord had vooraleer de naam op de affiche van UNITY verscheen, maar fan was van zodra hij 'I-Surrection', het nieuwe album van de groep, beluisterde. Trage diepe roots die meteen vergelijkingen oproept met groepen als Misty In Roots, Black Roots en soms ook een vleugje Steel Pulse. Stuk voor stuk mooie referenties en dus reden genoeg om benieuwd te zijn hoe ze het er live vanaf zouden brengen. Overigens, toen we ontdekten dat Talisman oorspronkelijk opgericht werd onder de naam Revelation Rockers ging er wel een belletje rinkelen. Het was onder deze naam dat de groep in 1979 hun eerste album 'Jah Praises' uitbracht.

In Turnhout stond de groep met twee van de oorspronkelijke bandleden op het podium: zanger/gitarist Dehvan Othieno en zanger/bassist Dennison Joseph. Toen wij de pikdonkere Kuub binnenkwamen, was de groep net bezig aan 'Nitty Gritty', een nummer dat nooit uitgegeven was tot het op de vinylheruitgave van 'Dole Age' terechtkwam. De zaal was, mede door de gelijktijdige vertoning van 'BelDUB' nog niet helemaal gevuld, maar dat kon ons niet deren. De groep heeft niet de hits zoals veel van hun Engelse tijdsgenoten, maar de songs staan er stuk voor stuk en bleven ook live overeind. We herkenden 'Taking The Strain' van het gelijknamige album, dat gevolgd werd door het prachtige 'Nothing Change'. Traag en diep, een maatschappijkritische tekst ("Corruption in high places, inequality of races. Nothing change!") en eindigend in een lange dub. Zo horen wij onze muziek graag. Na het oudere materiaal was het tijd voor enkele songs uit 'I-Surrection', het in 2013 uitgebrachte album, zowat 20 jaar na hun vorige release. Maar laat u daardoor zeker niet misleiden; 'I-Surrection' is een meer dan uitstekend album geworden dat wij enkel kunnen aanraden. De groep speelde achtereenvolgens 'Help Yourself', 'Hey Youth' (waarin de bassist de leadzang voor zijn rekening nam) en 'Things Ah Get Tough', een nummer geschreven voor en opgedragen aan het Griekse volk (en eveneens één van onze favoriete nummers van het album).

Afsluiten deed de groep jammer genoeg met een, naar onze bescheiden mening, overbodige cover van Jimmy Cliffs 'The Harder They Come'. Een goed nummer uiteraard, maar wij hadden toch liever nog 'Greetings And Salutations' gehoord, de grote afwezige in de setlist (tenzij het nummer aan het begin van de set zat). Al bij al een uitstekend optreden dat ons enkel verder zal doen graven in de archieven van deze veel te onbekende groep.

Na een pauze, opgevuld door IonYouth op eigen sound, was het aan de tweede groep en headliner van de avond: Capital Letters. De groep, afkomstig uit Wolverhampton en gevormd in 1971, is vooral gekend omwille van dat ene klassieke album 'Headline News'. Van de oorspronkelijke formatie stonden in de Warande echter enkel nog Junior Brown, oorspronkelijk de bassist/backing vocalist van Capital Letters, nu leadzanger, en gitarist/vocalist Lucas Dailey op het podium.. Geen Danny 'Teacher' McKenzie als zanger dus en van vrouwenstemmen (Ladie D?) was evenmin sprake. Openingstrack in Turnhout was meteen 'Daddy Was No Murderer', persoonlijke favoriet van 'Headline News', hier gezongen door Lucas Dailey, die tijdens ongeveer de helft van de songs eveneens de leadzang voor zijn rekening nam en dat volgens ons beter deed dan Junior Brown. Trage en meer uptempo songs wisselden elkaar af in het eerste deel van de set, maar de groep kampte duidelijk met enkele geluidsproblemen en ook het publiek was hierdoor niet van in het begin mee.

Geleidelijk aan werden de problemen echter opgelost en wanneer Junior Brown en de gitarist van plaats en micro wisselen om 'Roots Music', een nummer van het net verschenen 'Wolverhampton', te brengen klinkt alles plots heel wat beter. Met de uptempo ska van 'Bread And Water', afkomstig van de gelijknamige in 1981 verschenen EP, lijkt het feest dan ook eindelijk echt op gang te komen. Zowel voor als op het podium zit de sfeer er nu eindelijk in en met 'Wolf' (eveneens van hun meest recente album, maar eerder al als single uitgebracht) bereikt de show wat ons betreft een eerste hoogtepunt. Een prachtige gitaarriff, meeslepende basmelodie en de kritische, klagerige zang van Junior Brown komen tot een perfecte symbiose in dit nummer.

Ook het daaropvolgende 'No Jobs' en 'Run, Run, Run' behoorden tot de betere nummers van de set. Dit laatste krijgt nog een dub én niet mis te verstane boodschap mee ("If you want your country to get rich, free up the weed!"). Als laatste nummer van de set kon uiteraard 'Smoking My Ganja', de grootste hit van de band, niet ontbreken. Er werd meegezongen en gesprongen, en, na de eerder bescheiden voorstelling van de afzonderlijke bandleden verliet Capital Letters het podium.

Het sterke tweede deel van de set kon het publiek duidelijk bekoren en dus volgde er nog één bisnummer. Jammer genoeg was dat net 'Pumping', één van de mindere nummers van het nieuwe album. Zagen wij een goed concert? Ja, maar zeker geen concert dat wij ons over vijf jaar nog zullen herinneren. Daarvoor zat de zang gedurende het eerste gedeelte van het concert niet goed genoeg en bovendien speelden de muzikanten net dat tikkeltje te braaf en te veel op automatische piloot.

Na de optredens was het kiezen tussen IonYouth in de zaal of de tweede vertoning van 'BelDUB', de documentaire van Andreas Peeters en Gieljan Van Goethem over de reggae en dub scene in België. Wij kozen ervoor om te bekomen van de concerten bij het kijken van deze toch wel unieke documentaire en al van bij het openingsshot en bijhorende nummer ('Call Me Rambo' van Ackee) was onze nieuwsgierigheid gewekt. Zonder al teveel te willen verklappen, kunnen wij iedereen die geïnteresseerd is in de Belgische reggaegeschiedenis aanraden om deze documentaire te kopen en te bekijken. Vooral het eerste gedeelte van de docu zit vol met archiefbeelden en foto's die nu eindelijk voor eens en voor altijd samen bewaard zullen blijven. Na een uitgebreide tussenstop in Maria-Aalter (Pura Vida), focust het tweede deel van de documentaire meer op dub en op de soundsystemcultuur en maken we kennis met enkele van de ondertussen talrijke sound systems die ons land rijk is. Elk met hun eigen visie op de muziek maar één voor één gebonden door de liefde voor muziek en dat gevoel waarnaar ook deze avond vernoemd werd: UNITY.