Is de Belgische Jah Shaka opgestaan? Zo lijkt het althans, na de weergaloze, ruim 8 (!) uur durende sessie van Jahmbassador afgelopen zaterdag in een volgepakte Sojo in Kessel-Lo, gehouden naar aanleiding van het vijfjarig bestaan van deze sound uit Tienen, geesteskind van Milo en Kaya. Hun lustrum werd opgeluisterd door de Franse zanger Jacko en MC Missing Link uit Antwerpen, en ook Irie Ilodica en Rudy Roots waren van de partij.
Om dit vijfde jubileum te vieren sloeg Jahmbassador de handen in elkaar met Escape vzw, die hier onlangs nog evenveel kaarsjes mocht uitblazen op de traditionele Back to the Roots en eveneens een pluim verdient voor het vele werk de voorbije jaren. Het werd een groots succes, een memorabele sound system night met een ongeziene opkomst. Te druk misschien, dat wel, maar: "Ça veut dire quelque chose!", zoals in gebrekkig Frans aan de bar werd uitgelegd. Negen vaten werden er getapt (het vorige record stond op vijf), en na meer dan 250 betalende bezoekers werd de inkom opgeheven. Binnen en buiten stond een massa mensen die dit verjaardagsfeestje voor geen geld van de wereld wilden missen.
Bob Marley's 'Kaya', u weet wel: "Got to have kaya now...", was één van de eerste nummers, en illustreerde perfect waar al die mensen voor gekomen waren. Het was dan ook al bijna twee jaar geleden dat Jahmbassador, Kaya(Lion) voor de vrienden, nog eens met zijn zelfgebouwde sound system te bewonderen was in het Leuvense, en iedereen, jong en oud, wilde erbij zijn! Hij ontgoochelde het talrijk opgekomen publiek niet en wist hen te boeien van de eerste minuut tot de allerlaatste tune. Met zijn kraakheldere sound en uitgekiende platenkeuze bracht Kaya iedereen in de vibe die hij wou. Hier en daar een rijmpje, een subtiele sirene of een druk op zijn tape delay, en strictly vinyl natuurlijk. Onverstoord ging hij op zijn elan verder, trots en zelfzeker, nederig en dankbaar tegelijk, as a true rastaman in this time.
"Moet hij dan nooit even naar het toilet?", vroegen wij ons wel eens af, maar ook dat leek helemaal ingecalculeerd. Weinig water drinken, af en toe een banaan, en gewoon blijven gaan! Maar liefst acht uur aan één stuk, met een zorgvuldig opgebouwde selectie. Goede, ouwe roots in het begin, na middernacht stilletjes aan wat steppers, meer UK materiaal, en vervolgens een resem producties van eigen bodem: Kingstep, Gamma, Forward Fever, Jah Timothy , Crucial Alphonso en natuurlijk ook een paar uit zijn persoonlijke home studio.
Van het eigen Jah Embassy label kregen we (hoe kan het ook anders) het erg populaire 'Home in Zion' van Dan I Locks te horen en verder uitsluitend enkele onuitgegeven creaties waaronder 'Ego', ingezongen door Marie Bogaert, met een stevige dub erachteraan. "It's all about the group and not the single men!", weerklonk het, en dat was ook de sfeer die er heerste.
Er volgde nog een versie met Irie Ilodica, die ook een tweetal nummers live meespeelde, en dan was het de beurt aan Jacko, met zijn lyrics over de recente gebeurtenissen in Parijs. Niet helemaal in topvorm dit keer, maar de Fransman zorgde met zijn zachte zangstem voor een goede afwisseling met Missing Link, die als vanouds rankte op de riddims, en steeds beter lijkt te worden in wat hij doet. Toen hij zijn collega Rudy Roots (Dub fi Youth) in de zaal zag staan, nodigde hij hem terstond uit om hem te vervoegen aan de microfoonstand, en dat maakte het feest compleet.
Zoals het een echte dubgoeroe betaamt, liet Kaya om af te sluiten nog een aantal "guidance" tunes op het publiek los en toverde de Sojo zo om tot een ware dubtempel. Gelijkenissen met grootheden als Aba Shanti -I of Jah Shaka zijn dan ook snel gemaakt, en naar onze bescheiden mening niet eens zo overdreven. Wie er bij was zal het ongetwijfeld beamen. Superlatieven schieten tekort om deze avond in woorden te omschrijven, maar één ding is zeker, Jahmbassador gooide hoge ogen met dit huzarenstukje. Het wereldrecord opgenomen in The Guinness Book of Records (74 uur) zal hij niet meteen breken, maar hij draaide wel onafgebroken van tien uur tot half zeven, en dan was de keet nog steeds goed gevuld met dansende dubheads die nog geen aanstalten maakten om naar huis te gaan.
Het feest leek nog uren te kunnen duren, en toch was iedereen voldaan. Het moet van Jah Voice op Chalice sound system geleden zijn dat we nog zo in de wolken waren van een sound system sessie in eigen land, één die nog even zal blijven nazinderen… Zo uplifting dat we alle zorgen uit ons lijf dansten, dat we geen stimulerende middelen nodig hadden om probleemloos het einde te halen, dat we nog eens goesting kregen om er iets over te schrijven… Spread the word!
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
