Waarom 2014 het beste reggaejaar in lange tijd was

De roots revival kondigde zich vorig jaar al aan. Sommige mensen zeggen zelfs dat de roots nooit is weggeweest, en ze hebben een punt. Ritmisch en tekstueel zijn de Jamaicaanse zangers en dj's altijd trouw gebleven aan hun wortels, aan reality en rastafari. Maar mijn reggae roots situeren zich in de late jaren 70, toen muzikaal vakmanschap nog primeerde. Ja, je kunt ook creatief zijn met computers en drummachines. Ja, er zijn de voorbije decennia geweldige beats en riddims gemaakt. Maar ik verkies nog altijd echte muzikanten, en echte songs, bij voorkeur met uplifting lyrics. En die heb ik 2014 overvloedig gekregen. Protoje en Romain Virgo zongen in 2012 al in duet over de 'Reggae Revival', de aankondiging van een nieuw tijdperk (zij het niet de beste tune).

Jonge bands als Pentateuch en Raging Fyah riepen herinneringen op aan de gloriedagen van Third World, Steel Pulse, Peter Tosh en andere grote namen die reggae destijds naar een hoger niveau tilden. Ze presenteerden songs en arrangementen zoals we die sinds de jaren 90 vooral uit Amerika en Europa hoorden komen. Met Chronixx (album van het jaar!), Dre Island, Jesse Royal, Kabaka Pyramid en Iba Mahr diende zich een hele klas getalenteerde zangers en songschrijvers aan, die in korte tijd de harten van rootsfans wereldwijd wisten te veroveren. Later konden we daar nog onder meer Jah9 en Micah Shemaiah aan toevoegen. En No-Maddz (concert van het jaar!) natuurlijk, een groep buiten categorie met een hoog hipstergehalte maar evengoed puur Jamaicaans.

In 2014 kwamen al die positieve vibraties samen. In de studio's, in de concertzalen en op festivals. We hebben wel vaker geroepen dat Reggae Geel nooit beter is geweest (wat alleen maar wil zeggen dat het festival nog altijd blijft groeien) maar het was net die warme golf van nieuwe namen die het verschil maakte, en die oud en jong verzoende. Met Damian Marley als gedroomde headliner, de man die roots en dancehall beter dan wie ook in elkaar weet te vlechten. Het is overigens geen toeval dat de Marleys (Damian, Stephen, en in mindere mate Kymani en Julian) zo nauw betrokken zijn bij de roots revival. Zij hebben reggae en dancehall de voorbije jaren op hun manier vernieuwd en geïntegreerd in de Jamaicaanse sound systemcultuur, iets wat hun vader nooit gelukt is. En over sound systems gesproken: 2014 was ook het jaar waarin de Europese dancehall sounds voor het eerst overschaduwd werden door sounds die dub, roots en steppers serveren.

Civalizee organiseerde nog een enkele keer Hotel Jamaica maar het waren toch de dub events, groot en klein, die het meeste volk lokten, en de hoogste waardering kregen. Er worden in Beljam zelfs nog nieuwe sound systems gebouwd, er verschijnen nieuwe roots-MC's op het toneel en met Crucial Alphonso en Unlisted Fanatic hebben we enkele van de beste dub wizards in huis, geloofd en geprezen in alle uithoeken van de wereld. En dat geldt uiteraard ook voor Pura Vida. Bregt De Boever blijft verbazen met opmerkelijke samenwerkingsverbanden, in 2014 onder meer met Jah9 en Lee Perry. Heartwash, Saimn-I en I Man T hebben mooie albums uitgebracht en er zijn ook weer een paar coole riddims gemaakt in de Belgische studio's, veeleer reggae dan dancehall, geheel in lijn met de dominante tendens in Jamaica dus. Om al die redenen hebben wij de mooiste uren dit jaar beleefd in een warehouse in Amsterdam, waar King Shiloh zowaar David Rodigan had uitgenodigd. De Ram Jam Master weefde een wonderlijk tapijt van oude en nieuwe roots, dub en instrumentals, Marleys en Lee Perrys, en dat klonk allemaal nog mooier en krachtiger en zuiverder op die vorstelijke nieuwe sound van Shiloh. One soul, one aim, one destiny, one love. Ik wens dancehall en ragga oprecht het beste toe maar ik vrees dat de fakkel nu (tijdelijk?) is overgenomen door rasta's en dubheads. Zij maakten van 2014 volgens mijn bescheiden mening het beste reggaejaar sinds 1978 (of 1998, voor de twintigers en dertigers onder u).