Wij zakten afgelopen zaterdag af naar zaal Zappa in Antwerpen voor de eerste editie van DUB IT!, een samenwerking tussen de organisatoren van Roots'n'Culture en Music Got Soul. De afgelopen maanden kon je in Antwerpen niet naast de fel oranje affiches, die ons warm maakten voor een knaller van formaat, kijken: niemand minder dan de legendarische Zulu Warrior Jah Shaka zou in Zappa ten dans spelen. De laatste keer dat hij Antwerpen aandeed was alweer vier jaar geleden, en die avond in de Spiegeltent staat mening rootsliefhebber nog steeds helder voor de geest. We koesterden dan ook hooggespannen verwachtingen voor een avond vol roots & culture.
Toen we aankwamen was de crew van Ionyouth het publiek al aan het opwarmen met een sterke selectie van roots en steppers. Centraal stond achter dranghekken hun control tower, in drie uithoeken van de zaal hadden ze hun scoops gestapeld. Hoewel het de laatste tijd wat stiller werd rond Ionyouth bewezen ze deze avond weer waarom ze nog steeds aan de top staan van de Belgische soundsystemscène. Geen sound met zoveel power, geen sound klinkt zo loepzuiver. Selector Jan Goyens bouwt al meer dan tien jaar aan deze sound en weet als geen ander hoe hij hem moet afstellen. Vaak horen we op sessies veel meer storing dan nodig is, maar hier was de klank de hele avond glashelder. Jammer dat er al zo vroeg politie aan de deur werd gesignaleerd (volgens een verantwoordelijke van Zappa hadden we die te danken aan een erg luid junglefeestje de avond ervoor).
De militante brul uit de scoops waar je de Ionyouth warrior crew aan herkent hebben we dus niet vaak kunnen horen. Niet getreurd, want er was nog altijd meer dan genoeg volume en MC Missing Link kreeg het publiek al snel in de juiste stemming. De man is steeds vaker de toaster van dienst op sessies in het hele land. Er zijn nu eenmaal weinig MC's met zo'n eigen stemgeluid en gevoel voor timing.
De grote zaal van Zappa was van in het begin goed gevuld, en het publiek zou nog tot laat blijven toestromen. Vooraan werden we verwend met een uitgebreide selectie ital food, achterin konden de liefhebbers van vinyl hun hart ophalen bij maar liefst vier aparte standen met platenverkopers. Meer volk dan we gewend zijn op de meeste soundsystemsessies, en daar zullen de vele Franse en Nederlandse fans die Shaka niet wilden missen niet vreemd aan zijn. Tijdens onze shift aan de kassa zagen we volk van alle slag passeren, waaronder ook heel wat mensen die je niet verwacht op een rootsdance. Jongens in kostuums, tienermeisjes met geschminkte gezichten en hoge hakken, veertigers en vijftigers met pretlichtjes in hun ogen, zwarte broeders en jonge dreads met kleine oogjes: als Shaka speelt staan ze allemaal aan te schuiven.
Rond twaalf uur liep Shaka de zaal binnen, en kon op de tonen van Bob Marley's 'Rastaman Chant' het echte feest beginnen. Wat de "kenners" over Shaka beweren is genoegzaam bekend. Dat het vet na meer dan veertig jaar toch wel stilaan van de soep is, dat je hem vroeger in London op zijn eigen sound moest zien, dat er nu weer andere en grotere sounds zijn, dat hij heel vaak dezelfde sets speelt en dat hij zijn befaamde dubplates voor sessies op het continent meestal thuislaat. En toch. Ook vanavond slaagde hij er als geen ander in om reggae te doen klinken zoals je het moet horen. Zingend en chantend en zwaaiend met zijn armen trekt hij zijn luisteraars in een gelukzalige trance. De man had er zin in en genoot zichtbaar van de respons van zijn publiek. Onder het goedkeurend oog van His Imperial Majesty (twee grote vlaggen van Selassie I aan de muur) breide hij de rootsklassiekers aan elkaar, waarbij hij elke plaat naar goede gewoonte volledig liet uitspelen.
Overigens opvallend hoe Shaka die avond zijn laars lapte aan zowat alles wat de kenners van hem verwachten. Zowat de hele avond laat hij de sirenes onaangeroerd. Alle mythologie op internetfora ten spijt speelt hij niet de zeldzame "shaka killers", maar net dezelfde repressen die u en ik ook thuis hebben liggen. En toch wordt een plaat die je zelf maar gewoontjes vond en links liet liggen in Shaka's handen een stampend en briesend beest van een killer dub. Of speelt hij een cut die je nog nooit gehoord had, zoals de fluitdubs van Gussie P of die tweede vocal op 'Hard Times' van Pablo Gad.
Shaka heeft geen dubplates of specials nodig om te boeien, bij hem staat de boodschap centraal. Van een recente hit op Moa Anbessa speelt hij enkel de minder bekende B-kant, steeds opnieuw dat hypnotiserende refrein: "Jah Jah calling. Jah Jah calling. Jah is calling me and you...". Ook aan crowdpleasen heeft hij een broertje dood: minutenlang zingt hij repetitief over een gortdroge dub waarvan de bassen door je hele lijf zinderen. Ergens halverwege de avond hoorden we ook een Belgische productie passeren: 'Leaders Of North Africa' van Crucial Alphonso, dat vreemd genoeg op weinig herkenning van het publiek kon rekenen. De nieuwe 12 inch van Forward Fever met Danny Red, 'Rasta We Rasta', lag heel de avond uitnodigend op de rand van Shaka's platenbak te blinken maar heeft de selectie dan toch niet gehaald. Hopelijk krijgt ze binnenkort wel die eer. Rond vijf uur 's ochtends gaven wij er de brui aan en keerden we moe maar tevreden huiswaarts. "How good and how pleasant it is to dwell together in unity!", net zoals vorige keer bleef die zin uit de psalmen achteraf nog lang door ons hoofd spelen.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
