A Miracle: Groundation op het Vrijheidsfestival

Een kleine rekensom leert ons dat dit de 9e keer moet zijn dat we Groundation aan het werk zien. Eén van die vorige keren was op exact dezelfde plaats als waar we nu staan. Eveneens tijdens het Festival des Libertés/Vrijheidsfestival, eveneens ingeleid door de Brusselse rasta Ababacar Ndaw, coördinator bij Brussel Laïque, organisator van het festival. Het Nationaal Theater is voor deze gelegenheid helemaal uitverkocht, in de concertzaal is het al voor het optreden tropisch warm en de temperatuur zal enkel nog maar toenemen wanneer Harrison Stafford en de andere groepsleden het podium betreden, luid aangemoedigd door het enthousiaste publiek. Sinds de laatste keer dat we de groep aan het werk zagen (De Roma, 2012) zijn er drie wijzigingen in de samenstelling doorgevoerd: een nieuwe zangeres (Sherida Sharpe), een nieuwe trombonist (Daniel Wlodarczyk) en Mingo Lewis Jr. die er niet meer bij is als percussionist.

Bovendien was er ook het nieuwe album 'A Miracle' dat nog maar net uit was. Een album opgedragen aan 'de vrouw', dat naast de stemmen van de zangeressen van Groundation zelf ook gastbijdrages van Marcia Griffiths en Judy Mowatt bevat. Ook tijdens het optreden in Brussel was er bijgevolg opnieuw een prominente rol voor de zangeressen weggelegd, maar voor de groep aan het nieuwe materiaal begon was er nog voldoende tijd voor een selectie uit die vorige zeven albums (de dubalbums en nevenprojecten niet meegeteld). Nog meer dan bij de vorige optredens was er ruimte voor solo's. Zo duurde Newman's bas-solo tijdens 'Silver Tongue Show' bijna even lang als de rest van het nummer. En in 'Upon The Bridge' mocht Marcus Urani een eerste keer schitteren met een prachtige solo op de keyboards en het Hammond B3 orgel. Harrison Stafford zelf blonk een eerste keer echt uit tijdens 'One More Day', tot op heden nog steeds één van onze favoriete (Groundation) songs. Vanaf de eerste paar noten gaf het publiek een duidelijk signaal van (h)erkenning. De - in al zijn eenvoud schitterende - tekst werd collectief meegezongen terwijl het publiek meedeinde op het gezapige ritme van het nummer.

Met 'Freedom Taking Over' ging het tempo plots omhoog. "Jah's gonna start this revolution!", zong Stafford nadat de nieuwe zangeres de acapella intro voor haar rekening genomen had. Stilstaan was geen optie meer. De houten vloer bewoog op en neer door al die dansende mensen. De song werd steeds militanter, vuisten gingen de lucht in en de collectieve ontlading op het einde van het nummer sprak boekdelen.

Na het gekende materiaal, was het tijd geworden voor de eerste reeks nummers van het nieuwe album. Het prachtige 'Defender Of Beauty', met een prominente rol voor de zangeressen (op het album neemt Marcia Griffiths de zang in dit nummer voor haar rekening) en alweer een indrukwekkende bas-solo, en 'Free Rider', een nummer over presidenten, leiders… die hun macht misbruiken. In de jazzy titelsong van het album, 'A Miracle', schitterde vaste waarde Kim Powell. Terwijl ze haar vocale kunnen ten toon spreidde, werd het nummer voortgedreven door een trage, zware baslijn. Een drumsolo op het einde vormde, net zoals dat op het album zelf het geval is, de overgang naar 'Hold Your Head Up' wat op zijn beurt dan weer eindigde met een solo van de trompettist en trombonist die deed denken aan het betere werk van jazztrompettisten als Louis Armstrong.

Met 'Jah Defend The Music' en 'Born Again' (met een gitaar-rif die ons bekend in de oren klinkt) smeet Groundation er nog twee nummers van het nieuwe album tegenaan alvorens onder een luid en welgemeend applaus het podium te verlaten. Net als bij de vorige doorgang van Groundation op dit festival werd ook nu weer de houten vloer optimaal benut om zoveel mogelijk lawaai te maken en de groep verscheen dan ook vrij snel opnieuw op het podium. Als eerste bisnummer werd voor 'Cupid's Arrow' gekozen, waarmee ondertussen zowat elk nummer van het nieuwe album gespeeld werd. Als afsluiter staat echter al een tijdje 'Undivided' op de setlist en ook op het Festival des Libertés was dit niet anders. Terecht ook. De drie stemmen (Harisson Stafford, Cedric Myton & Don Carlos), de vele tempowisselingen, de opzwepende baslijn… maken van dit nummer een prachtige song die live altijd in een enorme climax ontaard. Ook nu was er meerdere keren een collectief wowgevoel wanneer plots één van de zangeressen inviel of de trombonist begon te soleren, wat steeds weer ontaarde in een gigantisch applaus tijdens het nummer zelf. Meer dan ooit was het het publiek dan ook het negende groepslid. "Gonna rock, gonna rock them all, gonna beat, gonna beat them all!", zong het volledige Nationaal Theater uit volle borst mee terwijl Stafford zichzelf in trance leek te zingen en elke muzikant aan een eigen solo bezig leek. Nog één indrukwekkende solo van Marcus Urani en dan was het plots gedaan.

De ontlading was enorm. Op de drie verdiepingen van het Nationaal Theater stonden mensen recht, handen hoog in de lucht. De groep was duidelijk onder de indruk en ook toen ze voor de tweede keer van het podium verdwenen bleef het applaus aanhouden. Des te langer ze wegbleven, des te luider werd het applaus. Zo luid dat de muziek die ondertussen al speelde, zo goed als niet te horen viel. Sommigen verlieten de zaal al, maar plots waren ze daar terug. Breed glimlachend, duidelijk aangedaan van de enthousiaste reacties. Bisronde twee bestond uit een opzwepende versie van 'Exodus', waarbij ieder groepslid voorgesteld werd en nog één keer mocht soleren. En zo eindigde, na ruim twee uur, alweer een memorabel Groundation concert. Helemaal uitgeput en voldaan verlieten we, na de vinylversie van dat nieuwe album (aanrader!) gekocht te hebben, het Nationaal Theater. Winston McAnuff en Fixie waren boven nog aan het optreden, maar al onze energie was al in de richting van één van de beste live reggaebands aller tijden gegaan.