Songs of Freedom met Fat Freddy's Drop op het Vrijheidsfestival

Eén na één betraden de muzikanten het podium, eerst de keyboardspeler, die de intro van 'Big BW' inzette, daarna de zwaarlijvige deejay, die de eerste beat door de boksen liet knallen. Geen ritmesectie bij Fat Freddy, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt door de loepzuivere producties van DJ Fitchie, live opgesmukt met drums en effecten uit zijn MPC. Wie trouwens denkt dat hij Fat Freddy is heeft het mis; de groepsnaam verwijst naar Fat Freddy's Cat, een personage uit de legendarische stripreeks 'Fabulous Furry Freak Brothers', waarvan de afbeelding op de vloeitjes van de LSD stond die de bandleden destijds samen 'dropten' tijdens de jams waaruit de eerste nummers ontsproten zijn. Geen wonder dat hun muziek bestaat uit een mengeling van dub, reggae, soul, jazz, funk, hip-hop en noem maar op. Wanneer gitarist Jetlag Johnson (de volgende in de rij) zich even mag laten gaan, krijgt het geheel zowaar ook enig rockgehalte. FFD valt dan ook lang niet (meer) alleen bij reggaefans in de smaak, zoveel is duidelijk.

DJ Fitchie mag als founder en producer dan wel de spil van de band zijn, de echte frontman is natuurlijk zanger Joe Dukie - al eist hij op geen enkel moment de hoofdrol op, ook niet wanneer hij zijn elektrische gitaar of bas ter hand neemt. Met zijn soulvolle stem deed hij elk haartje bij de toeschouwers recht veren, terwijl hij eigenhandig effecten toediende en zijn vocals door een loopstation joeg. Wat was het weer een waar genot om de man aan het werk te zien en horen, af en toe jammerlijk verstoord door MC Slave, die met zijn goedkope raps de muziek plots platvloers en banaal deed klinken. Gelukkig verdween MC Slave al even snel als hij gekomen was. We vroegen ons luidop af wat de meerwaarde hiervan kan zijn, buiten het onnodig opjutten van het publiek?

De show werd al voldoende gestolen door de uitbundige trombonist Hopepa, die tussen de blazerspartijen door de pannen van het dak swingde en zich maar net kon bedwingen om niet al zijn kleren uit te zwieren. Hij komt er wel elke keer mee weg, dankzij zijn virtuoze bijdrages op schuiftrompet, tuba en zelfs mondharmonica! De uitstekende driekoppige blazerssectie treedt dan ook uitvoerig op de voorgrond en mag naar hartenlust soleren. De live optredens van FFD vormden aanvankelijk de basis voor hun eerste studionummers, niet omgekeerd, en improvisatie is nog steeds een belangrijk element in de shows van Fat Freddy.

Het concert in het Nationaal Theater afgelopen zondag was hoofdzakelijk opgebouwd rond hun meest recente CD, vertrekkend vanuit bestaande nummers, maar zoals gebruikelijk jamden de heren erop los. Naast titeltrack 'Black Bird' herkenden we 'Russia', 'Silver And gold', Mother Mother' en het mooie 'Soldier', met de hier zeer toepasselijke lyrics: "Keep stepping to the streets, yeah, singing songs of freedom...", telkens in lang uitgesponnen versies, met ruimte voor solo's en impro's uit alle hoeken. Zo deden ze hun naam alweer alle eer aan en etaleerden de muzikanten andermaal waarvoor ze zo bekend staan. Niet zomaar werden ze door Jah Shakespear op deze website ooit bestempeld als de Groundation van Nieuw-Zeeland (die kan u trouwens komende zaterdag aan het werk zien op de slotdag van het Festival des Libertés/Vrijheidsfestival, samen met Winston McAnuff en Fixi, voor ons dé revelatie van de voorbije festivalzomer, so make it a date!).

De dansritmes lijken vaak oneindig te duren en soms krijg je het gevoel op een heel ander feestje beland te zijn, maar dan verandert het tempo weer naar een vertrouwde reggae-skank, perfect geïllustreerd door het ellenlange slotnummer 'Shiverman', dat subtiel overging in een lekkere ska-beat. Onversneden reggae en dub vonden we in de setlist terug bij 'Roady', misschien wel hun grootste hit, 'The Raft' en de kersverse single 'Slings And Arrows', een voorsmaakje van hun nieuwe plaat die in 2015 moet verschijnen en waarmee ze naar eigen zeggen terugkeren naar hun roots. Na luid gejouw en applaus kregen we nog een nummer uit 'Based On A True Story', hun debuutalbum uit 2005, te horen, een album dat ondergetekende destijds grijs heeft gedraaid. Hopepa startte de beat en liet het publiek ritmisch meeklappen, terwijl ook de anderen terug op de bühne verschenen. Al snel werd duidelijk dat het om 'This Room' ging, live wederom in een uniek jasje, en schijnbaar naadloos overvloeiend in een uitvoering van Bob Marley's 'Waiting In Vain', waarbij Dukie nogmaals zijn grenzen verlegde en de menigte liet meezingen, als sublieme afsluiter van dit twee uur (!) durende top-concert.