Toegegeven, het was een last minute beslissing om alleen naar Bergen-Op-Zoom te rijden. Lee Perry heb ik de laatste jaren genoeg gezien en echt memorabele optredens waren daar, behalve zijn verjaardagsfeest in de Gentse Vooruit, niet bij. En toch, de combinatie met Pura Vida maakte mij nieuwsgierig genoeg om op een koude vrijdagavond de landsgrens over te steken. Een beslissing waar ik nog steeds geen spijt van heb.
De locatie van Gebouw-T is op zijn minst bizar want midden in een woonwijk, maar dat was dan ook het enige merkwaardige. Eenmaal binnen viel de stress van de werkweek meteen van onze schouders. Geen lange rijen om aan bonnetjes te geraken, maar verdeeld over het café een drietal automaten waar je gemakkelijk zelf bonnetjes kon kopen. Ondertussen hoorden we al enkele heerlijke rootstunes uit de concertzaal komen waar Black Star Sound de massa al aan het dansen had gekregen. De middelgrote zaal (voorzien van een glazen terrarium voor de verstokte rokers) was dan ook al goed gevuld en rond tien uur begon Pura Vida (voor de gelegenheid omgedoopt tot Pura Dub) aan het optreden.
De opzwepende roots van 'Africa' was de perfecte opener voor deze avond. "The Congoman is coming, Lee Perry is coming, from Africa…" zong Bregt De Boever al tijdens het eerste nummer. Maar vooraleer Lee Perry het podium betrad, werd het publiek nog getrakteerd op het wondermooie 'Sooncome' en 'Meditation', twee tracks uit Pura Vida's debuutalbum 'Struggle In The City' (2010). En toen de Puraman tijdens dat laatste nummer de melodica ter hand nam, verscheen plots ook the Mighty Upsetter zelve op het podium.
Al vanaf het eerste nummer, 'Jah Live', gebeurde er iets magisch op het podium (en dan hebben we het niet over de yoga-les voor beginners die Lee Perry gedurende de eerste twee nummers demonstreerde). Toegegeven, Lee Perry kan mij live al enkele jaren niet meer echt bekoren, maar de combinatie met Pura Vida werkte: de man stond (ondanks zijn outfit) serieuzer en aandachtiger dan bij al die vorige optredens op het podium en ook de combinatie van de orakelende Lee Perry met de backings van Bregt De Boever werkte aanstekelijk.
Toen 'Dread Lion' ingezet werd, kwamen Lee Perry's Black Ark en De Boever's Lost Ark voor een eerste keer samen. Pura Vida maakte zich het nummer helemaal eigen door ook percussie en melodica toe te voegen. Deze subtiele extra's maakten dit optreden ook zoveel beter dan al die vorige keren dat we Lee Perry zagen. Deze man heeft geen nood aan de typische Jamaicaanse band met drum, bas, gitaar en keyboards die de sound zoals hij die zelf ooit creëerde nooit zal kunnen naspelen. Voeg aan bovenstaande combinatie echter drie blazers, een hele resem percussie-instrumenten en het subtiele gitaarspel van Wowie Rosseel toe en er ontstaat magie op het podium.
Ook de setlist droeg bij tot die magische ervaring. 'Zion's Blood', 'Play On Mr. Music' (origineel met The Congos, The Heptones én Junior Murvin), 'Ketch Vampire' in een wel zeer opzwepende versie, 'Heaven Gate', dat live plots een funky discotintje mee kreeg... Het waren maar enkele van de uitstekend gekozen nummers naast het obligatoire 'War Inna Babylon', 'Curly Locks' en 'Disco Devil'. Ongeveer 75 minuten na het begin van het optreden was het plots gedaan. Of toch niet? Veel verwarring op het podium, minutenlang overleg en dan uiteindelijk de funky tonen van 'Soul Fire'. Lee Perry had er ook na dit nummer duidelijk nog zin in en weer moest er overlegd worden welk nummer er zou volgen. Uiteindelijk hakte The Upsetter zelf de knoop door: 'Sun is Shining' met Puraman zelf op de basgitaar. Zoals hij dat in het begin van het optreden reeds deed, gaf Lee Perry ook tijdens dit laatste nummer weer nauwgezette instructies. Deze keer vroeg hij de drummer om Jamaicaanser te drummen waarop het rustige 'Sun Is Shining' plots in een stevige dancehallversie ontaarde. Perry bracht het publiek nog één keer aan het springen en anderhalf uur na het begin kwam er een einde aan dit unieke optreden. "You start the music, I will end it!", zei Lee 'Scratch' Perry al ergens halverwege het optreden. Ik denk in ieder geval niet dat ik ooit nog naar Lee Perry zonder Pura Vida ga kijken!
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
