Tanya Stephens kan ons bekoren. Voor haar mag u ons altijd wakker maken. Ik zou zelfs bijna zeggen dat u ons voor haar zelfs naar het verre Oudenaarde mag lokken om daar tussen de techno beats en kermisattracties een enkele reggae-act te ontdekken. Bijna.
Wanneer we op het festivalterrein toekomen, ontdekken we dat Feest In Het Park op zondag blijkbaar gratis toegankelijk is. Ondanks het vrij frisse en wisselvallige weer zijn er zowel op het terrein als in de vipruimte zeer veel gegadigden. Nochtans lijkt dit nergens voor problemen te zorgen: de bonnetjesverkoop, drankstanden en frituren werken in razendsnel tempo de wachtrijen weg. Hadden we meer tijd gehad, dan waren de vegetarische en veganistische opties van Himalaya Catering, de couscous royale of de kippenvleugels van Mama Suzy misschien ook nog een optie geweest.
We haasten ons echter naar de vipruimte om een interview met Tanya Stephens te regelen, ons vol Pampero rum te gieten en op een scherm de laatste noten van The Excitements op het Grand Mix podium mee te pikken. Deze band uit Barcelona brengt een old school soul sound waaraan getrokken en gesleurd wordt door leadzangeres Koko-Jean Davis, een zeer bevallige verschijning met een dijk van een stem. Het einde, waarbij Koko-Jean talloze malen van het publiek afscheid nam, had wat beknopter gemogen maar de ambiance voor het podium gaf ons ongelijk. Na een korte change-over, waarbij de Nederlandse Royal Roots Band, die Tanya begeleidt op haar Europese tour, de technische touwtjes stevig in handen nam ("Engineer, dit is wel reggae!"), loopt de tent langzaam halfvol wanneer de rock-intro gevolgd door de traditionele instrumentale medley van start gaat. We zien links en rechts van ons geen traditioneel reggaepubliek, wel verdwaalde zestigers met wielerpetjes (we zitten hier tenslotte pal in Ronde Van Vlaanderen-land) en doordrenkte zestienjarigen (niet van de regen), maar toch ook hier en daar wat groengeelrood, wat Jamaicaans en zelfs een verre zweem van groene kruiden.
Tanya komt zoals steeds in haar geheel eigen stijl elegant het podium opgewandeld, en geeft het publiek een paar minuutjes om haar verschijning niet onopgemerkt voorbij te laten gaan. 'Way Back' is net zoals bij haar vorige doortocht de opening naar een medley waarin al wat oudere nummers van la Stephens, zoals 'Yu Nuh Ready Fi Dis Yet' en 'Power Of A Girl', de revue passeren. Dit laatste nummer, volgens Tanya daterend uit 1995, brengt ons bij een eerste opmerking gericht aan de mannelijke toeschouwers: "We cook because we need to eat, not because it's our job!". Bij de inleiding van 'Boom Wuk' worden de mannen vervolgens opnieuw opgehemeld, met veel humor, maar wel gereduceerd tot hun meest fallische essentie. Wie er uiteindelijk de langste "ding-dong" had, mag u zelf aan Tanya vragen. Na een frisse en strakke start van de Royal Roots band, zakt het korte optreden een eerste keer in elkaar tijdens 'Can't Breathe', nochtans meestal een hoogtepunt en vaak het startmoment van het meer serieuze deel van Tanya's concerten.
We kunnen niet anders dan de sound omschrijven als "lam" en kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat de matige respons van het niet-reggae publiek op deze eerste hit hier een rol speelt. De Jamaicaanse sectie in het publiek heeft plots een special request voor 'Need You Tonight', wat Tanya vervolgens dan ook vakkundig acapella brengt. Daarna zijn we terug vertrokken voor een strak einde met onder andere 'These Streets', 'Do You Still Care' en natuurlijk afsluiter 'It's A Pity', waarbij ook Gregory Isaacs' 'Night Nurse' en Anthony B's 'Waan Back' hun intrede doen. Bij de laatste noot haasten we ons snel richting backstage, waar mevrouw Stephens ons te woord zou staan. Verslag daarvan leest u later op deze website. Al bij al, was deze doortocht van Tanya Stephens op Feest In Het Park opnieuw grappig en charmant te noemen, maar het nieuwe is er toch allemaal wat af.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
