Het tweede album van de rastaman uit Sint-Maria-Aalter en de originele Congoman, bredren voor het leven. We weten intussen dat Lee Perry's Black Ark Studio gereïncarneerd is in de Lost Ark van Pura Vida, en dat Congo Ashanti Roy en andere Jamaicaanse veteranen zich daar uitstekend op hun gemak voelen. Zo nieuw en verrassend als de eerste keer zal het nooit meer zijn maar ook deze release getuigt weer van veel spelplezier, vakmanschap en verbondenheid.
De opener, 'I&I praise Far I', voert me vanaf de eerste tonen terug naar nachtelijke luistersessies zo rond 1980, toen elke nieuwe plaat nog een belevenis was en je daar ook gezamenlijk naar luisterde. In dit geval moet het om 'Love thy neigbour' gegaan zijn, een album van Ras Michael & Sons of Negus. Lee Perry wordt op de hoes niet vermeld maar er staan wel een paar tracks op die hij geproduceerd heeft. Luister naar 'Don't sell daddy anymore whisky' (no joke ting!) en je hoort dezelfde diepe roots, nyabinghi opgesmukt met een tegendraads orgeltje en spookachtige samenzang. De trompet fluit een deuntje mee. Congo brengt een meditatieve lofzang op Ras Tafari en valt daarvoor net als in de meeste tunes terug op de bijbelse metaforen van de rastaman. 'Blessed is the man that walketh not in the counsel of the ungodly': u kent dat.
'I&I praise Far I' is een van de 6 tracks die op de cd ook een dub meekregen. In die uitvoering reikt het nummer ritmisch en melodieus niet toevallig de hand naar 'Rastaman chant' van Bob Marley, ook nyabinghi, ook roots & culture. Twee dubs steken er bovenuit en dat heeft alles te maken met de inbreng van saxofonist Thomas 'Tommy Tornado' Streutgers. In het fabuleus gemixte 'Nature's dub' serveert hij een briljante solo, naar verluidt in één take opgenomen, die gerust de vergelijking met het beste werk van Tommy McCook of Cedric Brooks kan doorstaan. In 'Nature is life', de gezongen versie, is het de krinkelende, winkelende gitaar die ons op sleeptouw neemt, ingeleid en begeleid door een hoop vrolijke, Scratch-like geluidjes.
Ook in het jagende 'Haunted dub' maakt Tornado indruk, een album dringt zich op. Collega-Congo Watty Burnett neemt in het oorspronkelijke 'Haunted house' de lead vocals voor zijn rekening, en doet dat naar het einde toe eerder als een dub poet dan als zanger. In samenzang met Ashanti Roy, Puraman, Saimn-I en Collieman, een hemels koortje dat in alle songs zijn opwachting maakt. Het is een van de handelsmerken van Pura Vida. De resterende dubs zijn iets korter en rechtlijniger, drum & bass met spaarzame flarden zang, veel percussie en overwaaiende vocals, lang uitgerokken echo's en phasing, en zelfs ouderwets surfen tussen het linker en rechter kanaal. Je bent geneigd om die typische Pura Vida sound for granted te nemen maar het is en blijft een verbluffende verwezenlijking, de vrucht van een bezield inzicht in muziek en technologie.
Sommige nummers hadden van Pura Vida zelf kunnen zijn, en dat is uiteraard min of meer het geval. Het zijn de ijle falsetto-interventies van Bregt De Boever die de uptempo sufferer's tune 'No justice' kleuren, en hij zou ook de rest van de partij kunnen zingen. De stemmenpracht van 'Step by step' en 'Be true to you' brengt het beste samen van de Belgische en Jamaicaanse zangers in de Lost Ark. Veel vocale afwisseling ook in 'Be true to you', een lange, troostende liefdessong op twee snelheden met een fijn, mooi afgewerkt slotakkoord. De stem van Congo Ashanti Roy domineert in de ode aan de reggae 'Manuel Club' (een verre erfgenaam van de rocksteadyklassieker 'Do it right', The Clarendonians), 'Step by step' (trage steppers met frisse trompet en melodica), 'Dread natty dread' (met al te voorspelbare lyrics), 'Mister Copy' (huppelend ritme, jankend gitaartje, een tune die groeit met het luisteren) en 'Snipers in the street', een remake van een nummer dat de zanger in 1982 al eens opnam met Adrian Sherwood, toen hij een van diens Singers & Players was. Waardige version die zowaar ouder klinkt dan de futuristische On U Sound klassieker.
Het gezongen deel wordt afgesloten met 'Mash them down', een tune waarvan niet alleen de titel gelijkenis vertoont met 'Mash down Babylon', een van mijn favoriete Wackies-nummers. Ik hoor een gelijksoortig koortje, een heldere, repetitieve gitaarlick, een riddim die een trance inzet, ergens tussen reggae en nyabinghi. Ras Michael, Lee Perry, Adrian Sherwood en Wackies in één en dezelfde review: daarvoor moet je bij Pura Vida zijn. Eén minpunt: voor het eerst staat er geen schilderij van de Puraman op de hoes, tot nu toe een constante in de Lost Ark-catalogus. Ik wil die kunstwerken terug! Review 'Hard road', het eerste album van Congo Ashanti Roy & Pura Vida.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
