Dit zou het zoveelste dub-album van Mad Professor kunnen zijn. Die typische mix van drum & bass, de uitgesproken tekstflarden, het borrelende percussiewerk van Black Steel. Maar die stem, dat kan natuurlijk alleen maar Ras Fire zijn. En de riddims heeft hij ons de voorbije jaren stelselmatig voorgesteld, samen met de songs die hij erbij had geschreven.
Telkens wanneer we Ras Fire bezochten in Werkendam, zijn thuisbasis, had hij wel een nieuw nummer klaar. Meestal liet hij dan eerst de gezongen versie horen, de ene keer een vrolijk, bijna commercieel deuntje ('Dance with me', hier logischerwijze 'Dub with me' genoemd), een volgende keer het apocalyptische '666 Blasphemy', een van de twee vocale tunes op deze plaat en allicht een van de sterkste en meest indringende songs die Ras Fire ooit heeft uitgebracht. Na de vocal version volgde vaak nog een sobere maar zeer doeltreffende dub, en af en toe een DJ-version, made in Jamaica. Wij hebben intussen alweer een nieuwe opname mogen beluisteren en die overstijgt alles wat Ras Fire tot dusver maakte.
Voor wie dat nog iets betekent: probeer u een reggaevariant voor te stellen van 'Tubular Bells', het opus magnum van Mike Oldfield.
Maar voorlopig zijn we dus al zeer tevreden met de release van deze verzameling dubs, gemixt door Mad Professor en zijn zoon Joe Ariwa. Subtiel gemixt, hoewel de plaat begint als een griezelfilm. Stormweer, een kreet, kerkklokken. Uit de mist komt muziek, een perfecte one drop met gelardeerd met akoestische gitaar. De stem van Ras Fire waait voorbij als een geest op het kerkhof. Janna en Maartje, zijn backing vocals, wijzen de weg naar het licht maar de schaduw van het beest rukt op. Dat leren we uit de gezongen versie van '666 Blasphemy', samen met het muzikaal eerder lichtvoetige 'Not free' (inhoudelijk opnieuw een waarschuwing: 'the power of non-believers is ruling') de enige niet-dubtrack.
In de andere dubs hadden de synths soms vervangen mogen worden door blazers. Maar als je weet dat Ras Fire zijn muziek zowat helemaal alleen opneemt, met behulp van spraaktechnologie, is dit natuurlijk al een redelijk verbluffend resultaat. Je hoort een topband terwijl alleen Rick Piepers (gitaar) en Erik Ritfeld (toetsen) Ras Fire hier en daar hebben bijgestaan. Sommige tunes huppelen vrolijk voorbij, andere graven zich meteen een weg naar de ziel. Soms zit je traag te knikken maar er staat ook lichtvoetige steppers op de plaat. En dat dan allemaal mooi bij elkaar gehouden door Mad Professor, in zijn zo herkenbare klankuniversum, een realm of dub waar niemand hem ooit gevolgd is. De vocale flarden smaken naar meer en zullen ook veel mensen nieuwsgierig maken naar de gezongen uitvoeringen van deze nummers. Hopelijk laat Ras Fire die in de toekomst ook nog los op de mensheid.
Ik ben zelf niet zijn grootste fan, toch niet als zanger, maar het blijft een fascinerend, etherisch geluid, voortgebracht door de bijzonderste rootsman die ik in mijn leven heb leren kennen.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
