Reggae Geel 2014: from Bounce to Yard

Brina was naast de Duitse dancehall queen Shuga (begeleid door United Sounds) en Slongs Dievanongs (te gast bij Civalizee Foundation in de Bounce) zowat de enige vrouw op deze Reggae Geel. Dat is wel eens anders geweest. Brina stond bovendien geprogrammeerd tijdens de hoofdact van het festival en moest het stellen met een handvol toeschouwers. Maar wat een mooi concert, semi-unplugged (gitaar, bas en de Giddeon Drummers), met teksten als verzen, subtiele latin en Afrikaanse invloeden, elegante danspassen en bewegingen, en smaakvolle covers van Peter Tosh en Bob Marley. Brina legde haar hart in 'Redemption song', gebruikte haar volle, brede stembereik, en zo klonk die song plots toch weer als nieuw, de klaagzang van een volk dat zijn Afrikaanse wortels nooit zal vergeten. Wij voelden ons waarlijk uitverkoren dat we dit mochten meemaken, diep in het festival, na vele andere sterke acts, en toch nog een golf van frisse, spirituele en muzikale energie. Van een heel ander kaliber was de set van King Johnny en Boetje Banten (a.k.a. Raggamuffin' Whiteman). Met hun zelf gebouwde 'riddims' en grappige teksten lieten ze het terrein rond de Yard helemaal vollopen. De nummers heetten 'Ni ondertiteln', 'Geen javel maar douchegel' of het massaal meegezongen 'Ze willen allemaal den Johnny zijn'. Geen van de mannen is ooit in Jamaica geweest en toch wisten ze die typische Jamaicaanse vibes op te roepen, in hun eigen patois weliswaar, maar dat was voor veel toeschouwers even onverstaanbaar als de radde praat van de Jamaicanen. Ook dit is Beljam, meer nog misschien dan artiesten van hier die de Jamaicanen naar de kroon proberen te steken. Dit is van ons, Antwerpenaars en West-Vlamingen.

De Stromae van Jamaica

Vrijdag stond in The Yard No-Maddz, een viertal uit Kingston dat het publiek op eender welk pop-, rock-, folk- of wereldmuziekfestival zou kunnen bekoren. Ze hebben stijl, zijn grappig en intelligent, en verweven op organische wijze reggae en rastamuziek met funk, soul en folk. De bas komt uit een computer, de wah-wahgitaar herinnert aan Peter Tosh en Ras Michael maar klinkt tegelijk bijzonder eigentijds. Het Jamaicaanse equivalent van Stromae, fluisterde ons iemand in het oor, en dat is niet eens zo ver gezocht. Deze jongens verleggen de grenzen van de Jamaicaanse popmuziek, zonder de traditie te verloochenen en met de blik op de wereld. Heerlijk. No-Maddz verdient volgend jaar een plaats op het hoofdpodium, en niet alleen in Geel. De zonder twijfel boeiende interviews van David Katz met onder anderen Raging Fyah hebben we gemist, evenals de workshops steelpan en de Giddeon Drummers, die het vuur van de nyabinghi naar Geel brachten. Graag vermelden we nog dat ook de ngo Help Jamaica present was, met een standje en een korte presentatie in The Yard. Wij helpen met onze eigen benefiet op 3 oktober. Be there. Speciale vermelding nog voor Verse iTal, die volgens de vroege vogels in The Yard een uitstekende set on sound neerzette, zoals we die ook gezien hebben op de door hem gewonnen BRC-contest.

Ondertussen in de Bounce

Youthman van Heartbeat Movement mocht als winnaar van de vi.be wedstrijd de Bounce tent openen, en zette er meteen stevig de beuk erin. Een noodzakelijke opwarmer want daarna zorgde Civalizee voor een wel heel stevige workout (met veel easy forwards en mainstream hitjes), om bij een tweede passage de tent helemaal plat te spelen. Filmpjes hiervan staan ongetwijfeld ondertussen al op het net. Dubstep, hiphop, hit sounds, Major Lazer, vaak op verhoogd bpm: het kan allemaal met de Royal Sound, en het jonge volkje was er ook voor te vinden. Helemaal gek werd het toen figuren als Wimmeke Flapstaart, Dors, Ochi Queen, Jess en Flex een paar waterpistolen bovenhaalden. Theatraal, comedy, knotsgek. Civalizee liet de tent uitgewrongen achter. Righteous Child (RC) gaf een sterke new roots performance met Silly Walks. Zij riddims komen uit de entourage van Chronixx en Protoje, en dat is nog even wennen voor het publiek. Maar van deze RC gaan we zeker nog horen. Massive B mocht het feest vrijdagnacht verder zetten, en trok het tempo nog wat de hoogte in met afwisselend dubplates van de bekende hits op hun eigen label en de laatste hits. Op het einde, het liep al tegen drieën, kwam zowaar Beenie Man nog even langs. De king of dancehall vertolkte een viertal freestyles en deed de tent alsnog ontploffen. We hoorden ook diep de dubbox van Massive B wel reikt, met zijn exclusieve en hardcore dub plates, zoals een knotsgekke remake van 'Ring the alarm' door Burru Banton. Zalige eerste dag beleefd in de Bounce.

Nachtje door

Zaterdag vooral doorgebracht aan andere podia en pas ver na middernacht in de Bounce gearriveerd. Daar mocht Black Chiney het festival afsluiten, en dat deden Bobby Chin en English Fire zoals we van hun konden verwachten: de volledige geschiedenis van dancehall, eigen remixes en alles wat een dancehall laat knallen, en dat alles in een duizelingwekkende vaart. Geweldig in wat ze doen, maar niet iedereen is er fan van. En zo liep de tent toch wat sneller leeg dan we op Reggae Geel gewoon zijn.  Nog even dit: in het One Love Café aan de camping werd in de nacht van vrijdag op zaterdag permanent muziek gedraaid, tot 7 uur 's morgens, ook al waren er toen nog maar 3 man en een paardenkop. Mooi initiatief voor de overlevers maar misschien minder voor de uitgeputte meerderheid die wou slapen. Ook geen idee van de organisatie trouwens. Iemand had een mp3 ingepleurd, op shuffle gezet èn het volume open gedraaid. Pas toen enkele mensen van de organisatie arriveerden, was het uit met de pret. Met dank aan Slongs Dievanongs voor het bedaren van de laatste onrustige zielen. More to come: Adventures in Skaville & 18" Corner.