Irie Vibes: twee dagen zon en heerlijke reggae vibes in Handzame

VRIJDAG

We arriveereden vrijdag net op tijd in Handzame voor Oferta Especial, een band uit de Spaanse hoofdstad die bleek te grossieren in stevige ska-punk. Ondanks hun energieke set wisten ze de weinige geïnteresseerden voor het podium niet echt te boeien en ook ondergetekende was niet meteen voor hun sound gewonnen; zelfs teksten als: "Da me el volumen, que empezamos!" ("geef me wat meer volume zodat we eraan kunnen beginnen!") konden het laid-back Irie Vibes publiek niet op andere gedachten brengen. En dan was het de beurt aan de Franse Moon Band (voor de gelegenheid aangevuld met saxofonist/fluitist Eric 'Rico' Gaultier) om hun plaatsen op het podium in te nemen.

Voor we The Viceroys, het legendarische trio waarvoor iedereen naar Irie Vibes was afgezakt, te zien kregen, was het eerst nog beurt aan Derajah. Wij hadden deze jonge Kingstonian leren kennen danzij het Inna Di Yard project van Earl 'Chinna' Smith en ook zijn debuutalbum 'Paris Is Burning' uit 2011 was ons wel bevallen. Op het podium van Irie Vibes maakte Derajah echter geen al te grote indruk. Dat hij dan bovendien ook nog eens een zeer lange set bracht, deed het Irie Vibes publiek alleen maar ongeduldiger worden.

Na een korte onderbreking was het moment suprême dan eindelijk aangebroken een betraden Wesley Tinglin, Neville Ingram en Michael Gabbidon aka The Viceroys eindelijk het podium. Wat volgde was een heerlijke aaneenschakeling van hun grootste hits; 'Ya Ho', 'Mission Impossible', 'So Many Problems', 'Guarantee My Love', 'Shadrach, Meshach And Abednego'… ze zaten er allemaal tussen en het trio had duidelijk nog niets van zijn pluimen verloren. Hun set zal voor velen te kort geweest zijn en dat was voor ondergetekende niet anders, maar genoten hebben we! Vorig jaar zagen we de afsluitende sessie van Jah Youth letterlijk in het water vallen, omdat het speelschema op het hoofdpodium fikse vertraging opliep ten gevolge van hevig onweer. Toen speelden ze nog zeer verdienstelijk op de afterparty, samen met Chalice sound system, en dit jaar werden ze opnieuw uitgenodigd om met hun eigen sound in de dubtent te spelen. De meningen over hun optreden waren erg verdeeld. Hun selectie kende weinig opbouw, maar bevatte wel een resem zeer gesmaakte producties. Derajah bracht hier ook nog eens 'Inna De Yard', zijn nummer op de Apartment riddim, oorspronkelijk van Roots Radics uit 1982, en kwam een stuk beter voor de dag op sound.

ZATERDAG

Op zaterdag mocht het Engelse collectief The Goldmaster Allstars de feestelijkheden op het hoofdpodium aftrappen voor een handjevol toegelopen geïnteresseerden; als eerste optreden, het blijft een ondankbare taak, maar iemand moet het doen natuurlijk. De ska en rocksteady van The Goldmaster Allstars, die met Malcolm Goldmaster net als The Skatalites destijds met een contrabas spelende frontman werken, kon nochtans wel bekoren; een mening die ook Jah Rej was toegedaan, want we zagen hem op het vroege uur al stevig mee skanken. Opvallende figuur op het podium was gitarist Jock Peaequana, die op een kruising tussen Soul 'Slash' Hudson van Guns N' Roses (inclusief top hat) en een rastaman lijkt. Na enkele gesmaakte instrumentale nummers verschijnt ook een vocalist (waarvan wij de naam helaas niet te pakken kregen) op het podium, maar zijn wat aan Sebastian Sturm verwante stem kon ons niet echt bekoren.

Soulcraft, een project van en rond de Servische trombonist Nemanja Kojic aka Hornsman Coyote, wilde ondergetekende absoluut zien want twee duellerende trombones kom je nu ook weer niet elke dag tegen. Hun set, hoofdzakelijk opgebouwd rond nummers uit hun vorig jaar verschenen debuutalbum 'Hornsman Coyote & Soulcraft', kon absoluut bekoren. Een straffe prestatie van deze Serviërs die met hun concert op Irie Vibes nota bene hun eerste concert buiten Servië speelden!

Ondergetekende had er naar uitgekeken om Pura Vida nog eens zonder de één of andere gastvocalist aan het werk te zien en Irie Vibes bood dus de ideale gelegenheid om onze nationale reggaetrots nog eens naar waarde te schatten. Pura Vida heeft duidelijk een evolutie ondergaan (al moet frontman Bregt De Boever blijven uitkijken voor valse noten) en de keuze aan songs is ondertussen haast onuitputtelijk. Wij hoorden onder andere 'Red Hot', 'River Run Dry', 'Meditation', 'Democracy' en 'Who Feels It' en blijven voorlopig stellen dat geen enkele andere Belgische band kan tippen aan Pura Vida. Respect!

Wat één van de hoogtepunten in de line-up had moeten worden, het optreden van rootsveteranen Sylford Walker en Prince Alla, werd vanwege de extreem korte sets een lichte teleurstelling. Sylford Walker, die het hele weekend stevig meefeestend in het publiek doorbracht, was tegen dat hij het podium op moest niet echt meer bij stem en bracht snel wat ondergetekende enkel kan omschrijven als deejay versions van enkele van zijn grootse hits om daarna weer even snel in het publiek te verdwijnen. Prince Alla was gelukkig zijn oude, energieke zelf en bracht achtereenvolgens 'Heaven Is My Roof', 'Funeral', 'Bosrah', 'Stone' en 'Daniel', maar als het allemaal zo goed klinkt zijn vijf nummers natuurlijk veel te weinig. Wij en de rest van het Irie Vibes publiek wilden duidelijk meer, maar bleven op onze honger.

Ietwat vreemde eend in de toch wel vrij rootsgetinte zaterdagprogrammatie op het hoofdpodium van Irie Vibes was het Franse Les Barbeaux, die met hun mix van Spaanse mestizo en Franse Folk het Irie Vibes publiek toch op hun hand kregen. Wij zagen een overtuigende vijfkoppige bende, waarbij vooral het uitstekende vioolspel van Gabriel Dessaux opviel. Toch vreemd dat wij nog niet eerder van deze band uit de Languedoc gehoord hadden.

Tussen twee optredens door pikten we ook nog snel een stuk van de lezing van onze eigenste Karel Michiels mee, die in het Open Mind Area mits een reeks meegebrachte vinylplaten op een anekdotische manier enkele decennia reggaegeschiedenis overliep. Aanvankelijk was dat nog voor een handvol bekenden en familieleden, maar na een tijdje toch voor een bescheiden publiek; blij dat de roots reggae massive toch nog steeds wil bijleren. Zoals H.I.M. Selassie I het al zei: "The key for the betterment and completeness of modern living is education." Eerder op de dag mocht hij onder zijn DJ-naam Jah Shakespear al het Dub Castle op gang trappen met een uitgekiende rootsselectie en vocaal begeleid door predikheer Ras Feel.

Geluidssysteem van dienst – ondertussen vaste waarde op Irie Vibes – was Ionyouth Soundsystem, dat ook de overige intermezzo's tussen de bands verzorgde. Zij stonden zoals steeds garant voor een zuiver geluid en een uitstekende platenkeuze, geruggesteund door de rijmelarijen van Missing Link.

Met Misty In Roots was het ondertussen tijd voor de laatste act op het hoofdpodium, maar als headliner stelde de Londense rootsband allerminst teleur. Sterker zelfs, ondergetekende zag Misty In Roots de afgelopen jaren al talloze malen aan het werk, en hoewel de band nooit echt teleurstellen, durven we stellen dat hun set op Irie Vibes, met een energieke en begeesterde Poko die het hele podium nodig had, tot het beste behoorde wat we hen al zagen brengen. We hoorden onder andere 'True Rasta' (over Lee Perry's 'Vampire'), 'Musi-O-Tunya', het schitterende 'Dancehall Babylon' (dat hier haast ongemerkt overging in Bob Marley's 'Rainbow Country') en 'See Them Ah Come'. Het publiek schreeuwde om meer en kreeg nog twee magistrale bisnummers: 'Wondering Wanderer' dat een Zuid-Afrikaanse township jive-achtige bewerking kreeg en een lang uitgesponnen versie van 'Cover Up', een nummer over het nog steeds aanwezige institutionele racisme in het Verenigd Koninkrijk dat de band opnam naar aanleiding van de brutale moord op Stephen Lawrence in 1993. Met deze set had Misty In Roots wat ondergetekende betreft net zo goed Reggae Geel kunnen afsluiten.

Voor de afterparty was het hoppen tussen de showcase van Jah Works (het label van Jah Rej, die sinds enkele jaren in de Westhoek woont en nauw samenwerkt met de mensen van Greenforward) en het Open Mind Area, waar Fonky Tuur het beste van zichzelf gaf. Deze Belgische rock'n'roll DJ (die het merendeel van het jaar de feestjes aan elkaar rijgt in het Spaanse Granada) is op tournee met zijn nieuwste project Radio Tropiko, aan de zijde van DJ Shanklete, eigenaar van de Mini Club in Granada. Met hun mix gaande van funk en soul tot ska en balkan zette het duo de tent bij momenten op zijn kop, maar de grootste forwards van het weekend waren nog weggelegd voor Irie Ilodica, de Belgische muzikant/producer die andermaal het publiek in vervoering bracht en opnieuw heel wat lof oogstte. Op virtuoze wijze fleurde hij de dub tracks van Jah Works op met zijn melodica, afwisselend en samen met Hornsman Coyote op trombone en Ragga Yves en I-man T. irie achter de microfoon! Irie Vibes 2014 was twee dagen volop genieten en we tellen dan ook al af naar de editie van volgend jaar!