Ricky Chaplin - Chap Dem Chaplin (Uniteam Music)

Daar zal dit album geen verandering in brengen. Ricky Chaplin is niet de allerbeste toaster, deejay, singjay en dub poet, hoewel hij lofwaardige pogingen onderneemt om die verschillende stijlen te combineren. In 'Sufferation' doet hij denken aan Ranking Joe, in 'Time to unite' (een version van 'Cuss cuss') eerder aan U-Roy, in 'Slave master' aan Yasus Afari, de rasta poet. Mij overtuigt Chaplin het meest in die laatste modus. Andere tunes zijn muzikaal misschien sterker, hier horen we de beste lyrics en de soepelste flow. Bijna alle andere nummers zijn combinations met roots veterans. Kiddus I in het mooie, voldragen 'Sufferation', een van de twee tunes die ook vakkundig gedubt werden, en 'It's a shame', met Carlton Davis op drums en George 'Fully' Fullwood op bas. Big Youth in een klassieke call & response. Prince Alla in een verrassend trage uitvoering van 'Great stone', over het (bijbelse) lot dat Lot's vrouw te beurt valt na de vlucht uit Sodom en Gommora. Opnieuw antwoordt Chaplin gevat op de zanglijnen, en check zeker ook 'Lot's dub'.

De twee duetten met Vernon Maytone kenden we al van diens album uit 2013 - het blijven topnummers. En dat geldt ook voor 'World leaders' met Echo Minott (en opnieuw Fully op bas). Een blij weerzien is er met Patrick Andy, een subtopper uit de rub-a-dub tijd, in 'My sound'. Een prima selectie van songs en gasten dus, vlekkeloos uitgevoerd, gearrangeerd en gemixt, deels in Jamaica, Frankrijk en Nederland. Een release op het niveau dat we gewend zijn van dit gezelschap. Maar Ricky Chaplin zelf had er meer kunnen uithalen. Minder imiteren en een eigen stijl ontwikkelen, wie weet zelfs gewoon dub poet worden, toch al een uitstervend ras. In de jaren 70 zou dit misschien een classic album geweest zijn, vandaag mag het wat meer zijn. Maar dus zeker de moeite waard voor die heerlijke tunes en bijzondere invités.