Smile! 2014: te weinig volk voor mooi festival

Elke ruimte op het terrein rond de spiegeltent werd benut. De grote tent voor de live-optredens langs de ene kant, de Peace stage en eetstandjes langs de andere kant. De compactheid van het terrein en het feit dat er in elke uithoek wel een sound opgesteld stond, zorgde er echter ook voor dat het moeilijk was om een plekje te vinden waar je de oren even rust kon gunnen. Een ander gevolg was dat de diepe bassen van de love stage, waar de uitstekende sound van Black Pearl opgesteld stond, af en toe de optredens in de grote tent verstoorden.

Het was in die grote tent dat wij nog net getuige waren van de laatste twintig minuten van het optreden van Iron Ites. Voorlopig alweer het laatste optreden door de aanhoudende stemproblemen van zangeres Benoitte Kiangana Mupatshi. Stemproblemen waarvan door het publiek niets te merken was. Integendeel, de zangeres stond vol zelfvertrouwen op het podium en deed de naam van het festival alle eer aan met haar aanstekelijke glimlach. Het was nog heel rustig in de tent, maar wie er wel al was keek en genoot zichtbaar. Wij onthouden vooral het ijzersterke 'Power of Creation' en het mooie 'Zimbabwe' (open up your gates). Hopelijk komt alles snel goed met de stem van Benoitte want deze groep willen wij veel vaker aan het werk zien.  Na het optreden van Iron Ites was er voldoende tijd om de Peace stage te gaan verkennen waar de sound van Fornication Hi-Fi opgesteld stond en zorgde voor kraakhelder geluid.  Geen CD's of mp3's hier.  Liefhebbers van ska en rocksteady zijn overduidelijk ook vinylliefhebbers.

Behalve het Spaanse Oldies But Rudies en het Franse Precious Oldies Sound hebben we jammer genoeg niet veel gezien in deze tent, maar de enthousiaste reacties van zij die er wel waren spraken voor zich. Toen we rondliepen op het terrein of aan een van de lange tafels zaten, hoorden we van uit de Peace-tent inderdaad alleen maar goeie tunes.

Leve King Johnny!

Er moest echter constant gekozen worden en uw reporter van dienst kiest in de eerste plaats toch steeds voor de live shows. Zo pikten we enkele nummers mee van One Root, die onder de naam Sunrockers in 2012 de European Reggae Contest wonnen. In het begin kampten ze nog met enkele technische problemen, maar die raakten gelukkig snel opgelost zodat we ten volle konden genieten van de hoge falsetto van de zanger die, onder andere, prachtig tot zijn recht kwam in de cover van Junior Murvins 'Police & Thieves'. Jammer genoeg ook hier weinig mensen in de enorme tent, wat nefast was voor de sfeer. Voor de Spanjaarden van The Upsttemians was er gelukkig heel wat volk van de Peace stage naar het grote podium afgezakt waardoor de sfeer er nu wel dik in zat.  De groep speelde grotendeels instrumentale ska & rocksteady met het Hammondkeyboard centraal vooraan op het podium en een blazerssectie, met onder andere een hoorn, die het publiek, en vooral het in Dr. Martens geschoeide gedeelte daarvan, helemaal los kreeg.

Ook bij het, soms hilarische, optreden van Johnny Den Artiest zat de sfeer er goed in. De koning van de Nederlandstalige reggae kon dan ook weer rekenen op de knotsgekke sidekick L'etran Jay en de beste backingband van het land. Drummer Radics was zelfs rechtstreeks van de luchthaven gekomen en moest meteen achter de drums kruipen, maar daar was allemaal niets van te merken. King Johnny bracht enkele gouwe ouwen zoals opener 'Wie got er mee (met de mannen van de reggae op stap)', het wel zeer toepasselijke 'Tijd dat 't zomer wordt' en 'Smokkelar op mijne velo' dat voorzien werd van een heerlijke dubversie. Tussen al die oude nummers was er ook plaats voor nieuw werk zoals 'Annabella' (ik moet a gewoon iet vertellen maar ik weet niet hoe) op de tonen van Ken Boothe's 'Atribella', inclusief een indrukwekkende trompetsolo van Kristoes.

Big up Unlisted Fanatic

Na een korte pauze stond Asham alweer op het podium, deze keer zonder de blazerssectie, om Verse Ital, de winnaar van de Benelux Reggae Contest voor MC's, te backen. Door de korte pauze tussen beide optredens was er jammer genoeg een groot deel van het publiek naar één van de andere tenten afgezakt waardoor Verse Ital voor een vrij beperkt publiek moest optreden. Wij onthouden vooral de goede stem en conscious lyrics van de lange rasta, met als uitschieter de nieuwe song 'Want No Part'. Een instant hit, volledig in lijn met de roots die jonge Jamaicaanse artiesten als Protoje, Chronixx & Kabaka Pyramid tegenwoordig uitbrengen. 

Voor de, wat ons betreft, absolute hoofdact van dit nieuwe festival zijn we toch nog even afgezakt naar de spiegeltent waar Unlisted Fanatic bezig was aan de laatste nummers van zijn set. De eigen producties die Martin op het einde van zijn set speelde, kwamen uitstekend tot hun recht door de drie torens die Black Pearl voor deze avonds opgesteld had. Het applaus na de afsluitende dubplate van Sugar Minott werd dan ook dankbaar in ontvangst genomen waarna Black Pearl & Missing Link overnamen met een heerlijke rootsselectie. Het deed pijn om weg te gaan, maar een optreden van Mr. Rock Steady laat je natuurlijk niet zomaar aan je voorbijgaan. 

De Homegrown Band kwam net op het podium toen wij in de, tot net voorbij halverwege gevulde, tent arriveerden en op de tonen van 'Speak Softly Love' verscheen ook Ken Boothe onder luid applaus op het podium. Meteen werd 'This is Rocksteady' ingezet. Minder hoog gezongen dan weleer, maar nog steeds toonvast en met een stem die de tand des tijds goed doorstaan heeft. Dit was zijn tweede keer in België, vertelde Ken Boothe aan het publiek, en dat zou correct kunnen zijn want na dat laatste optreden in de Brusselse Vaartkapoen (2006) stond hij volgens ons niet meer op een Belgisch podium.  Net als toen verraste de 66-jarige zanger het publiek met zijn snelle danspasjes. Mr. Rock Steady bracht een uitstekende selectie van oude hits ('Crying over You', 'The Train is coming' en 'I don't want to see you cry'), aangevuld met welgeteld één nieuw nummer ('New World Order'). De Homgrown Band speelde strak en voor het betere saxofoonspel én backingvocals kon Ken Boothe rekenen op de, steeds hard werkende, Guillaume 'Stepper' Briard die 'When I Fall in Love' samen met de trombonist van heerlijke blazerpartijen voorzag.  'Silver Words' bracht opnieuw rust, maar tegelijkertijd ook vele vragen bij ondergetekende. Het nummer werd namelijk in 1971 uitgebracht door Sixto Rodriguez op diens tweede en laatste studioalbum. Een album dat amper verkocht werd en een zanger die, tot in 2012 de documentaire 'Searching for Sugarman' uit kwam, onbekend bleef bij het grote publiek. Toch moet zijn muziek op één of andere manier tot in Jamaica geraakt zijn want daar nam Ken Boothe in 1973 zijn versie van 'Silver Words' op. Een nummer dat later ook nog door Dennis Brown gecoverd werd. Volgende keer toch eens vragen aan Ken Boothe!

With love , from Ken Boothe

'Er is slechts één taal, muziek, en die taal spreekt iedereen, ongeacht zijn of haar afkomst.' Dat was de boodschap die Ken Boothe gedurende het volledige optreden bleef verkondigen en kracht bijzette door zijn nummers vol overgave te brengen en zeer dankbaar te zijn naar zijn publiek toe. Hij genoot zichtbaar van de vele jongeren die voor het podium stonden te genieten van muziek die gemaakt werd toen zij zelfs nog niet geboren waren. Zoals zo vaak werd het beste tot op het einde van de show gehouden. Ken Boothe sloot het optreden af met het prachtige 'Speak softly love' waarbij de blazers een glansrol vervulden, en het opzwepende 'Artibella' dat uit volle borst meegezongen werd door het publiek. Jammer genoeg waren er ook weer een paar enkelingen die hun minuutje in de spotlights opeisten door op het podium te klimmen. Een akelige ervaring voor de artiest op het podium moet dat zijn. Gelukkig was Ken Boothe professioneel genoeg om hier mee om te gaan en hij trakteerde het publiek op nog één schitterend bisnummer: 'Everything I Own'.  Prachtoptreden met als enige minpuntje de veel voorkomende stil gespeelde stukken die het tempo enigszins uit de show haalden. 

De overgang naar het stevige dancehallgeweld van Ward 21 (& Marcy Chin) was moelijk verteerbaar voor ons en het duurde ook vrij lang voor de vier mico's enigszins deftig afgesteld waren. Na enkele opmerkingen aan het adres van de geluidstechnieker van dienst kwam het uiteindelijk nog redelijk goed met dat geluid en nam ook het enthousiasme op en voor het podium toe. Nog eens klagen over de rookmachine en toen kon de energieke show pas echt van start gaan. 'Garisson' deed de tent een eerste keer echt los gaan en het hilarische 'Spot The J' deed de rest.

Wij waren echter toe aan wat rust en die vonden we in de spiegeltent waar Young Warrior zowat alle nummers speelden die wij op die moment hadden kunnen wensen. 'None Shall Escape the Judgement' van Johnny Clarke, Prince Far I, Yabby You ('Deliver me From my Enemies'), Augustus Pablo, Burning Spear ('Jah No Dead'), Dennis Brown ('Promised Land'), … ze werden allemaal gespeeld, meestal in meerdere versies terwijl Young Warrior de hele tijd met dezelfde gefocuste blik als zijn vader achter de controle tower stond. Volledig opgaand in de muziek, bijna in trance. Hij speelde een gevarieerde selectie waarin zelfs plaats was voor Luciano, Sizzla ('Trod Mount Zion') en Morgan Heritage ('Black Mans Paradise'). Een set die voor ons de perfecte afsluiter van een lange dag vormde.  De eerste editie van Smile was wat ons betreft meer dan geslaagd. Strakke organisatie (alle optredens begonnen stipt op tijd), enkele schoonheidsfoutjes waar alleen maar uit geleerd kan worden en overal lachende gezichten. Smile! Hopelijk ook in 2015, en dan graag met wat meer volk erbij.