Na twee dagen regen waren de meeste bezoekers op het ergste voorzien voor de laatste festivaldag. Nochtans bleek al die regenkledij overbodig want na enkele lichte regenbuien in de vooravond zou het voor de rest van de dag en nacht warm en droog blijven.
Het was Ky-Mani Marley die de festiviteiten op zondag mocht inzetten. Vorig jaar zagen we deze Marley nog een ijzersterk optreden geven op Garance, maar op het hoofdpodium van Couleur Café slaagde hij er niet in om ons een tweede keer te overtuigen. Het begon nochtans uitstekend met 'New Heights'. Een ode aan onze favoriete plant in een heerlijk roots jasje en met hoog meezing gehalte. Hetzelfde geldt voor 'Hustler', een nummer van het in 2007 verschenen album 'Radio'. Uitgerekend bij 'Concrete Jungle', een cover van zijn vader, liep het echter enigszins mis. De eerste strofen klonken vals en waren volledig uit de maat. Gelukkig kon Ky-Mani Marley dit, met behulp van zijn band, nog rechtzetten, maar ook het volgende nummer, 'Warriors', klonk niet zoals dat zou moeten. Geen onvergetelijke show dus, maar de dag was nog maar net begonnen.
En zo stonden we ruim op tijd klaar in de Univers tent voor Protoje & The Indiggnation. Later deze zomer zal Protoje ook nog aan het werk te zien zijn op Reggae Geel en wat we zagen op Couleur Café is alvast geruststellend. De 33-jarige Jamaicaan staat zelfzekerder dan ooit op het podium, gesteund door een steengoede band en twee zangeressen. Met een keffieh om, die een groot deel van zijn hoofd bedekte, en op de tonen van 'Hail Ras Tafari' kwam Protoje op het podium. Wat volgde was een uur lang frisse roots, vaak uitgesponnen met zware dubs. Op 'I&I' imponeerde Protoje met zijn snelle flow en bij 'Who dem a program' ging de ondertussen volgelopen tent voor een eerste keer uit zijn dak. Het intieme 'Rasta love' bracht rust, maar werd tegen onze verwachtingen in gebracht zonder Ky-Mani Marley die nochtans net het hoofdpodium verlaten had. Gelukkig was er de gitarist van The Indiggnation die de stem van Ky-Mani moeiteloos imiteerde. 'Who knows', een nummer dat op het nieuwe album zal staan, en 'Kingston Be Wise', inclusief een strofe van 'Smells like teenspirit' waren de laatste nummers van een sterk optreden en een artiest waar wij nog veel moois van verwachten.
Doordat het opvallend rustig was (vermoedelijk hadden veel mensen zich laten afschrikken door de nakende staking bij het spoor en het weer van de afgelopen dagen) hadden we voor het volgende optreden ruim voldoende tijd om in alle rust de moeilijke keuze tussen al die lekkere gerechten in de eethal te gaan maken. Eenmaal weer buiten zette The Solar System de gekende intro in ('psaume 23') en mocht Alpha Blondy voor de zoveelste keer in zijn carrière openen met 'Jerusalem'. Ook de rest van de set verschilde amper van de vorige keren dat we Alpha Blondy aan het werk zagen. Oerdegelijke band, aanlokkelijk stemgeluid, maar echt verrassend kan je een Alpha Blondy optreden al lang niet meer noemen.
Don't take my funk away
Geef ons dan maar het bizarre, bij momenten chaotische, feestje dat Bootsy Collins en diens Funk Unity Band daarna voorschotelden. Zich amper iets aantrekkend van het tot dan goed gerespecteerde tijdschema zorgden Bootsy en zijn band voor een funky feest op en voor het podium waarbij de keytar nieuw leven ingeblazen werd en Bootsy eindeloze publieksspelletjes speelde. De man amuseerde zich kosteloos en onthulde bij de derde kledingwissel van de avond zijn Belgische voetbalshirt. Hoogtepunten? 'Don't take my funk away', opgedragen aan de net overleden Bobby Womack, 'I Rather be With You', inclusief lange bassolo, en het stomende 'Flash Light'. "Funk is making something out of nothing", scandeerde Collins opnieuw en opnieuw terwijl zijn stralende glimlach geen seconde van zijn gezicht verdween. We zullen het nooit meer vergeten Bootsy!
Het laatste reggaeoptreden van de dag (Danakil) hebben we jammer genoeg moeten missen omdat de heren van Jurassic 5 besloten hadden om op het hoofdpodium één van betere hiphopoptredens te geven die ik reeds heb mogen aanschouwen. Complexloos, grappig, verstaanbaar, minstens even goed als op plaat. Zaken die niet vaak gerelateerd worden met het genre. Jurassic 5 kan echter rekenen op twee steengoede dj's (Nu-Mark & Cut Chemist), de kenmerkende flow van Chali 2na en hits als 'Concrete Schoolyard', 'What's Golden', 'Jayou' en 'Freedom'. Het publiek smaakte het en hoofdknikkend, met de gebalde vuist in de lucht, werden de laatste restjes energie richting het podium gestuurd. Door de jaren heen hebben we Couleur Café zien veranderen, zowel qua programmatie als de indeling van het terrein zelf, maar het is een festival waar we steeds weer met veel plezier naar terugkeren. Hopelijk volgend jaar wel onder een stralende zon.
.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
