En laat die "natural mystic" nu ook een beetje zijn waar de documentaire eigenlijk over gaat, want hoe ga je anders op een zinnige manier uitleggen dat een Duitser en een Italiaan op Jamaica terechtkomen om reggae te zingen en een Jamaicaanse in de Europese scene van de elektronische dansmuziek belandt?

Voor wie niet helemaal mee is, we hebben het hier over de drie protagonisten van 'Journey To Jah', Gentleman, Alborosie en Terry Lynn. 'Journey To Jah' moet het vooral van de chemie tussen die eerste twee hebben, want voor de documentaire werden de opnames van het gelijknamige titelnummer in de Shengen Studio van Alborosie gevolgd. Hoewel beiden vaak vergeleken worden, vallen in deze documentaire vooral de verschillen tussen beide artiesten op: de contemplatieve, soms haast piekerende Gentleman en de eerder gelaten Alborosie die het zich liever allemaal laat overkomen (iets wat zich trouwens ook uit als ze het nummer willen opnemen en Gentleman aanvankelijk nog eerder de melancholische toer wil opgaan, terwijl Pupa Albo liever een vrolijk uplifting nummer hoort).

'Journey To Jah' is zeker geen promotiefilmpje voor Jamaica geworden, want Dernesch en Springer brengen ook de minder fraaie kant van het eiland - homofobie, verheerlijking van geweld, schrijnende armoede - in beeld, mooi samengevat in de quote van Alborosie: "Jamaica is where Jah lives… but the devil as well!"

Opvallendste figuur, en dat zowel qua verschijning als verbaal, is Jack Radics die als vriend en collega van Gentleman wordt opgevoerd en geen blad voor de mond neemt. Dr. Carolyn Cooper, hoofd van het departement voor literaire en culturele studies aan de University of the West Indies, mag dan weer voor de intellectuele noot zorgen.

Wie nog niet vertrouwd is met het reggaegenre kijkt beter eerst een aantal andere documentaires, maar voor geroutineerde reggaeliefhebbers is 'Journey To Jah' een mooi sfeerbeeld met een zeer geslaagde beeldvoering en een zeldzame inkijk in het privéleven van twee reggae supersterren op zoek naar zichzelf.