Chronixx lost alle verwachtingen in (Brussel, 13 april)

Sinds enkele jaren is er in Jamaica een nieuwe stroming op gang waarin teruggegrepen wordt naar de essentie van de reggae, met conscious tunes, live concerten en rastafari in de hoofdrol. Sommigen noemen het de Reggae Revival, wat anderen dan weer tegenspreken omdat iets eerst dood moet zijn voor het kan herleven, en reggae is nooit dood geweest. Hoe we het ook noemen, het is een frisse wind die door de scene waait en heel wat positieve vibes met zich meebrengt en waar de drie artiesten van zondag zeker bij horen.

Een uur nadat de show normaal zou beginnen (even wachten op het reggaepubliek, gelukkig zorgde Heartbeat Movement ondertussen voor goeietunes) kregen we Kelissa te zien, een vrolijke en positieve verschijning die best wel wat te vertellen had. De opener 'Slow down' hoorden we al een paar keer in radioprogramma's en is een oproep om trager te leven en stil te staan. Deze nieuwe zangeres klonk redelijk zacht en iets luchtiger en braver dan haar collega's, maar de tunes zijn uplifting en Zinc Fence Band zorgde net zoals de rest van de avond voor een goede en originele begeleiding. De stem werd jammer genoeg ook niet perfect afgemixt waardoor ze een beetje te hol klonk. Kelissa kreeg genoeg tijd om haar ding te doen en sloot af met 'Warrior', een krachtige tune op een nyabinghi ritme.

Aansluitend was het de beurt aan Dre Island, iets bekender dan de vorige maar toch nog redelijk nieuw voor de reggaefans. Al van bij de eerste tune hoorde ik Rik van I&I sound zeggen dat zijn stem op sommige momenten op Damian Marley trok en dat was de nagel op de kop, zeker tijdens de snellere deejay stukken. Dre Island heeft een toffe flow en een goede zangstem en met 'Uptown downtown' krijgt hij het publiek voor het eerst echt enthousiast. Het nummer op de populaire 'Militancy riddim' werd eind vorig jaar een hit en klonk live ook echt heel goed. We hoorden onlangs dat Dre een jarenlange opleiding piano achter de rug heeft en dat bewees hij zondag door zelf achter het keyboard te kruipen voor een trager nummer, leuk rustpunt in de show. Om te eindigen kiest hij voor een uptempo, eerder dancehallnummer en maakt daarmee het publiek (en de zaal) helemaal warm voor de hoofdact. We zijn er zeker van dat we nog van Dre Island zullen horen, talent galore!

Toen Chronixx ongeveer een jaar geleden zijn eerste concerttour opende in Antwerpen was er heel weinig volk. De jonge artiest was nog maar net doorgebroken in Jamaica en zijn populariteit in Europa kwam pas een paar maanden later. Ondanks de lage opkomst gaven Chronixx en zijn Zinc Fence Band toen al een heerlijke reggaeshow en daar zijn ze het afgelopen jaar alleen maar beter in geworden. Gelukkig was er deze keer ook meer volk van de partij, al had er gerust nog wat bij gekunnen in de warme VK.
Op 1 april bracht Chronixx "Dread & Terrible" uit, zijn eerste EP met daarop 10 nummers, waaronder 3 dubs. Tijdens de show bracht hij een mooie afwisseling tussen zijn bestaande hits en de nieuwe tunes van de EP.

Als opener kregen we 'Alpha & Omega' te horen, de eerste tune van de EP en een ode aan rastafari. Zinc Fence begon met de dub en Chronixx pikte een aantalminuten later perfect in. Zijn stem klonk zuiver, herkenbaar en raakte het publiek, en hij is een echte performer, ondanks dat hij minder stond te springen dan vorig jaar. Het is duidelijk dat ze de show goed voorbereid hadden en hard aan hun muziek werkten. Eén van de dingen die opvallen is de combinatie van zowel dub als dancehallbreaks in dezelfde tunes, maar het zijn toch vooral de dubby stukjes die vaak terugkomen in de show, original roots style!

Chronixx heeft ondertussen al genoeg hits om de show stevig op gang te houden, zo hoorden we 'Eternal Fyah', 'Nah give up' (met een stukje 'No capitalist'van Kabaka Pyramid), 'Acces Granted', 'Lighters in the air', 'Where I come from' (origineel met Major Lazer) en het prachtige 'They don't know', één van de eerste nummers waarmee hij doorgebroken is. Het is ook bij dit nummer dat hij het publiek voor het eerst alleen liet zingen en dan pas merkten we hoe iedereen meegesleept werd in de vibe en uit volle borst meezong.

"Love love and live love" zei Chronixx, en daarmee verspreide hij nog eens zijn boodschap. Dat deed hij trouwens de hele tijd, maar dan via zijn tunes. Wie goed luistert naar zijn teksten leert heel wat levenslessen en wijsheden en op deze manier werd Chronixx ondertussen ook al een positief voorbeeld voor de jeugd in Jamaica.

Big up ook aan Zinc Fence, want zij zorgden als jonge band echt voor een kwalitatieve, originele begeleiding van de artiesten, met leuke onverwachte stukjes. Er waren geen backing vocals van de partij maar de band ving dit zelf met succes op. Voor 'Let it rain' koos Chronixx voor pianobegeleiding en zorgde zo voor een mooi rustpunt in de show, om daarna het publiek helemaal uit z'n dak te laten gaan met 'Smile Jamaica', de monsterhit van vorig jaar. We werden van het ene hoogtepunt in het andere gegooid en zo hoort het, een reggaeshow op niveau. Zo was het na de nieuwe 'Capture land' tijd voor de hit 'Here comes trouble', die meteen een pull up kreeg en op massale reacties van het publiek kon rekenen. Hij gebruikte deze tune ineens om nog een stukje van Jesse Royal's 'Modern day Judas' te brengen en ging over in 'World a reggae' van Ini Kamoze en 'Promised Land' van Dennis Brown, uiteraard met bijbehorende dub.

De dancehalltunes bewaarde Chronixx (net zoals vorig jaar) voor het laatste deel van de show, met als eerste de nieuwe "Spirulina", een oproep om gezonder te leven en een manier om heel veel mensen daarvan bewust te maken. Dancehall is nog wel belangrijk voor Chronixx, maar is zeker ondergeschikt aan reggae. Na 'Warrior' en 'Nah Follow' is de show voor de eerste keer gedaan, maar ze kwamen snel terug voor meer vibes. Het populaire nummer "Start a fyah" was de aanleiding om ook Kelissa en Dre Island opnieuw op het podium te halen en ook zij zongen een deel van de tune, echt een stevige en energieke live versie. Die energie zette zich helemaal door in "Selassie Soujahz", nog een hitje, maar normaal gezien samen met Sizzla en Kabaka Pyramid. Ook zonder hen werd het een groot feest, met als allerlaatste tune een heel stevige versie van "Behind Curtain".

We kregen een heerlijke volavondshow met sterke voorprogramma's en een hoofdact die helemaal op z'n plaats staat aan de top van de moderne reggaescene. We kijken alvast uit naar wat er nog allemaal uit zal komen in de toekomst. Word, sound and power!