Pura Vida: art for roots' sake

De meester leidt me zelf rond door de gangen en zalen van het Meeting- en Eventcentrum Staf Versluys. Het complex is genoemd naar de bekende wereldzeiler en inwoner van Bredene, die in 1995 verongelukte met de motor. Pura Vida heeft er al een paar keer opgetreden, ook in de aanpalende wei, waar sinds jaar en dag het Afro-Carribean Festival plaatvindt. Het maakt allemaal deel uit van de natuurlijke mystiek die het leven van Bregt De Boever doordringt.

Het is ook geen vriendendienst die hem hier gebracht heeft. Er waren verschillende kandidaten, onder wie een redelijk gerenommeerde kunstenaar, en Bregt werd uitverkoren. Toegegeven: de directeur van het centrum had in Sint-Maria-Aalter, thuisbasis van Bregt, muziek van Pura Vida gehoord, en de hoezen van Red Hot, Hard Road en We nah give up gezien. Het werk had hem toen al niet onberoerd gelaten.

De schilderijen op die hoezen maken in hun volle, oorspronkelijke glorie deel uit van deze expositie, naast een paar tientallen gelijkaardige maar wel stuk voor stuk even fascinerende werken, een reeks vroege portretten, enkele fragiele muurpoppen en voor ons, reggaevolk, het stralende hoogtepunt: LSP Paradise Island Community. Het is de artistieke weergave van een visioen dat Lee Scratch Perry deelde met Puraman, het resultaat van nachtenlang reasonen en ideeën uitwisselen via internet. We herkennen Kingston by night, Jamaicaanse fauna en flora en uiteraard Scratch zelf, met zijn Zwitserse vrouw. Ongewoon klare lijnen en figuratieve motieven voor een schilderij van Bregt De Boever maar het gaat dan ook om gedeelde creativiteit en inspiratie. Scratch en Puraman zijn onmiskenbaar verwante zielen die elkaar niet alleen in de muziek hebben gevonden. Voor wie er nog aan twijfelt: Lee Perry vindt de muziek Pura Vida top en beseft ten volle dat niemand zijn sound en genie ooit een betere update heeft gegeven. De gezamenlijke plaat zit in de pijplijn, een eerste sneak preview hebben we al gekregen.

Je kunt er niet omheen dat de felle kleuren en Boschiaanse taferelen in de schilderijen van Bregt vaak een sombere, zelfs angstaanjagende wereld tonen. Overal gluren ogen en schuilen gezichten. En wie is toch die Poddington Krank, de uitgerekte schaduwfiguur met de hoge hoed die verschillende keren terugkeert, al dan niet in het gezelschap van zijn nog dunnere 'pennemeesters'? In de studio een briljante producer, in het atelier een duivelse aanwezigheid.

Zo houdt hij de dromen en demonen in zijn hoofd ook in evenwicht, zegt Bregt. Yin en yang. Licht en donker. Muziek die naar de hemel reikt, schilderwerk dat ons naar de diepste krochten van het bestaan leidt. Singers and players of instruments meet painter on the dark side of the moon. Er hangen een paar epische werken in Bredene, even rijk gevuld en vol van betekenis als de schilderijen van (ik noemde hem al) Hiëronymus Bosch en Pieter Breughel. Als zij de borstel in hun tijd even vet en expressionistisch hadden durven gebruiken, zouden gelijkaardige massataferelen en vreemde allegorieën ontstaan zijn. Ik ben allicht een klein beetje bevooroordeeld (Pura Vida had al schilderijtjes op de covers van de eerste demo-cd's die mij werden toegestuurd) maar Bregt De Schilder hoeft volgens mij niet onder te doen voor Bregt De Muzikant.

Na de rondleiding nog even gaan uitwaaien op het strand en gehoord dat Pura Vida en Poddington Krank (de producer!) alweer grote plannen koesteren. Lee Perry, Congo Ashanti Roy, Jah9: hun nieuwe platen zullen het levenslicht zien in de Lost Ark Studio van Mare Aalter, zoals Sint-Maria-Aalter inmiddels bekend staat in reggaemiddens. Daar mogen wij toch een beetje trots op zijn. En die nieuwe Scratch zou wel eens het album kunnen worden waar zijn fans nu al zo lang op zitten te wachten.

LSP Eyeland Paradise Gallery