Energie & nostalgie in de VK

Als warm-up speelde Irie Nation een set boordevol new roots, afgewisseld met klassiekers, het perfecte voorprogramma voor deze grote namen. Hierna kwamen de mannen van de Dub Akom band het podium op, tot mijn verbazing met een vrouwelijke bassiste; nogal klein van gestalte maar groots qua geluid! Mijn vermoedens bleken correct , a big sound outta France! Ze staken van wal met een nogal vreemde intro; soundscapes op de synthesizer, begeleid met latin samples.

Gelukkig was dit van korte duur want daar was hij: the one and only Lutan Fyah! Hij begon meteen met een knaller van een liedje, 'Never stop hail rastafari', op de alom bekende 'street swing riddim'. Een keiharde opener van zijn set. Het publiek genoot er met volle teugen van en stilstaan was geen optie. De killer tunes volgden elkaar op! 'Bits and pieces' gereleased op het Duitse Powpow-label (nog steeds een hot riddim die veel gedraaid wordt op menige feestjes) en een beetje later 'Life of a king' van de gelijknamige CD die tevens zijn laatste release is.

We hoorden ook een samenwerking met zijn oude Jamaicaanse vriend Khabs "Grillaras" Bonner (voor wie Lutan 'Rasta Better Off' zong, op de door steppers geinspireerde Good Times riddim in 2004). Je hoorde en zag duidelijk dat hij opgeleid werd door Buju Banton in zijn gargamelstudio, zoveel vuur op het podium had ik al lang niet meer gezien. Daarna stuurde hij het overbekende 'Be careful' op de 'still dre-riddim' de zaal in, niet écht mijn persoonlijke favoriet, maar duidelijk wel te kauwen bij het publiek. De tune paste zeer goed in de hedendaagse interpretatie van reggae. We hoorden ook nog 'Unfaithful' op de 'cardiac bass riddim' en 'Blood stain' met zijn typerende stepperbeat. Als afsluiter kregen we met genoegen 'When mi rise it' te horen, pracht van een lied op de 'crystal woman riddim', uitgebracht in 2004.

Tot mijn grote spijt was zijn set al afgelopen, maar niet gevreesd, het was tijd voor een andere held in het reggae-gebeuren: Jah Mason aka Farmerman. Na ons nog eens te overtuigen van zijn liefde voor cannabis stak hij van wal met 'High grade', een zeer toepasselijke keuze. Hij bracht dit op de 'love/fire-riddim' in plaats van op de meest gebruikte 'Promised land-riddim' (bekend door onder andere Dennis Brown en Johnny Osbourne). Verder bracht hij 'My princess gone', één van zijn grootste hits, een nummer dat het publiek in de VK met volle borst meezong. Deze hit werd gevolgd door het mooie 'Someday', met hartverwarmende tekst over vrijheid en de terugkeer naar het beloofde land. De energie die deze man op het podium toonde is niet te evenaren, een ervaring waarvan ik zeer blij ben deze te hebben gekregen.

De afterparty kon ik helaas niet meemaken maar ik ben er zéker van dat Irie Nation de avond in eer heeft afgesloten.

Naar mijn mening was Lutan Fyah de grootste artiest van de avond. Hij gaf zijn muzikanten de kans om af en toe de volledige riddim te spelen. Het omgekeerde was het geval bij Jah Mason, waarbij het de ene ragga-break na de andere werd. Dit, samen met het overdreven gebruik maken van de term 'cool down' (waarbij hij keer op keer zijn liefde voor marihuana toonde), begon mij na een tijd toch wat te ergeren. Respect voor de Dub Akom-band uit Frankrijk, zij bewezen zichzelf door al deze riddims op zeer strakke wijze neer te leggen. Ook de communicatie tussen de muzikanten en de zangers verliep vlotjes, ze volgden alle signalen van beide zangers tot op de voet. Nuff respect! Samengevat: de combinatie van deze prachtartiesten zorgden voor een onvergetelijke avond. Al had ik stiekem gehoopt ze samen op het podium te treffen. Ik kan niet wachten tot ze terug op Belgische bodem optreden, hopelijk met heel wat nieuwe nummers. More love more fyah.