Meezingen met de Wailers in Gent

Ondanks dat er slechts twee originele leden overblijven en the Wailers ondertussen verworden zijn tot een veredelde coverband, bleken toch enkele honderden enthousiaste toeschouwers bereid om hier ruim 22 euro voor neer te tellen, iets wat wij niet helemaal begrepen, maar gelukkig was er ook kwaliteit van eigen bodem met One Root en Unlisted Fanatic alongside Saimn I en Collieman.

De Brusselaars van One Root, de vroegere Sunrockers (in 2012 nog eindwinnaar van de Benelux Reggae Contest) staken van wal met een paar aanstekelijke, klassieke riddims, met name 'Swing easy' en 'Rockfort Rock', waarbij de prominente rol van de blazers meteen in de verf werd gezet en een eerste keer flink gedubd werd door de muzikanten, alvorens ze hun eigen 'Run run run' inzetten. In 2013 brachten ze de EP 'Revelation' uit, waaruit we onder meer 'Time Bomb' en 'This world' te horen kregen, naast een eigen interpretatie van Junior Murvin's 'Police and Thieves'.

Duidelijk geïnspireerd door illustere voorbeelden als the Congos en the Abyssinians, is One Root zonder twijfel een oerdegelijke roots band, maar ze wisten de aandacht van het Gentse publiek niet vast te houden. Iedereen stond stilaan ook te popelen voor de hoofdact van de avond, die toch nog geruime tijd op zich liet wachten.

Sinds het verdwijnen van de broers Barrett (drum en bas) schieten van de zogenaamde 'Original' Wailers enkel lead gitarist Al Anderson en toetsenist Tyrone Downie over, en hun beste dagen zijn al even achter de rug. Het concept wordt de voorbije decennia zo hard uitgemolken dat Bob zich waarschijnlijk zou omdraaien in zijn graf. Nu werd ook nog eens een new lead singer geïntroduceerd, een rol die lange tijd werd vertolkt door Junior Marvin (niet te verwarren met de onlangs overleden Junior Murvin), maar hoezeer de huidige frontman ook z'n best deed, hij kwam natuurlijk in de verste verte niet in de buurt van het stemgeluid of het charisma van Marley of één van zijn zonen.

Verder geen blazers, en ook geen backing vocals om de plaats van de I Threes in te nemen. Ik zag the Wailers destijds één keer aan het werk, met Aston 'Family man' Barrett er nog bij, iets verderop in Oostakker (toen Polé Polé festival daar nog doorging, stel je voor), en toen konden ze me alleszins meer bekoren, maar dat was dan ook één van mijn eerste reggaeconcerten ooit, samen met mijn oudere broer en Bramma van Groovestation, zo'n 14 jaar geleden. Nu heb ik het wel helemaal gezien.

Zoals te verwachten kregen we zowat alle nummers van het wereldwijd ontelbare keren verkochte tribute album Legend geserveerd, met achtereenvolgens 'I shot the sherrif', 'Get up stand up' (inclusief het bekende vraag- en antwoordspelletje whoyoo whoyoyoyoo), 'Stir it up', 'Three little birds', 'Is this love?', enz. Stuk voor stuk nostalgische meezingers, maar de band maakte tot dan toe maar weinig indruk. Bij 'Jammin'' kregen ze ons wel in a dancing mood, met een langgerekte uitvoering waarin alle bandleden een solo ten beurt viel, met op de voorgrond uiteraard de oudjes Al Anderson en Tyrone Downie, maar ook de jonge bassist gooide plots hoge ogen.

Met de quote "Rasta no work voor no CIA" had de zanger van One Root ons reeds warm gemaakt voor wat zou komen, maar 'Rat race' hebben the Wailers niet gespeeld, en ook aan nummers als 'War/No more trouble' - wat destijds toch hoogtepunten moeten geweest zijn - waagde de nieuwe zanger zich niet. Op het einde durfde hij het wel aan om 'Redemption song' ten berde te brengen, maar dat liet hij grotendeels over aan het publiek, als voorspelbare afsluiter van dit snel te vergeten herdenkingsconcert.

'No woman no cry' - toch een nummer dat Bob op het eigen lijf geschreven was - had voor ons evenmin gemoeten, en de brand new tunes al helemaal niet. De Wailers werken inderdaad nog steeds aan nieuw materiaal, en willen daarmee het imago louter een coverband te zijn van zich afgooien, maar uit de reacties van het publiek viel af te leiden dat hier niemand echt op zat te wachten. Classics wouden we horen, en andermaal werden we op onze wenken bediend met het onvermijdelijke 'One love', dat - hoe kan het ook anders - uit volle borst werd meegezongen, gevolgd door 'Exodus', samen met 'Jammin'' de beste en meest levendige version van de avond.

DJ Unlisted Fanatic hield zich als support act aan een strictly roots set, en kleurde weinig buiten de lijntjes, wat we van hem nochtans mogen verwachten. Het voorziene hoofdstuk eigen producties kwam er niet meer, wel een korte maar magistrale live showcase van Saimn I en Collieman, die hand in hand hun nieuwste, gezamenlijke release presenteerden: 'Party time' op de Stranger riddim, de allereerste productie van de Gentse sound Pirates crew, ingespeeld door de lokale skaband the Nice Guys. Voor de enkele tientallen overgeblevenen was dit misschien wel het mooiste moment van de avond...