Bablyon Circus rockt in de AB

Bablyon Circus stak van wal met de knallende klassieker 'de la musique et du bruit'. Hun mix van Franse chansons met ska, jazz en rock-invloeden was om van te snoepen, en het was meteen een echte meezinger. Hun teksten fleurden de hele zaal op en ik zag overal lachende gezichten rond mij: "Les accents en couleur, les images et la magie. Des gosses partout de la musique et du bruit". Et i'l y avait beaucoup de bruit ! Roepen, zingen, tieren, de vibe zat er goed in voor een donderdagavond. Het enthousiasme van de groep liet het niet toe om stil te blijven staan.

Als reggaefan in hart en nieren stond ik natuurlijk te popelen om één van hun oudere , reggaenummers te horen. Tot mijn grote spijt liet dit toch wel even op zich wachten. Het tweede nummer was zoals ze zelf zeiden 'un chanson d'amour'. Door de accordeon op de voorgrond waande ik me even in Parijs op een terrasje met een plastic pint bier, tot de blazerssectie een knaller van een solo de zaal instuurde - die mij toch even deed denken aan la vie en rose - om mij wakker te schudden. We waren weer vertrokken!

Mijn eerste indruk werd snel bevestigd. Babylon Circus is niet meer wat ze 4 jaar geleden waren. Toen ik ze op Mano Mundo voor de eerste keer zag en diezelfde zomer ook nog op Dour, was het een set gevuld met snelle, Balkan getinte ska-nummers. Het was de perfecte muziek voor een mooie zomerdag. Deze keer bestond het grootste deel van hun set uit commercieel getinte poprock. Dit werd wel deels goed gemaakt door de duidelijk gechoreografeerde danspassen, en veel beweging op het podium. Ze speelden nog een aantal songs van hun meest poppy plaat La Belle Étoile waaronder 'Nina'. Hierbij moest ik toch even slikken. Wat is er gebeurd met de revolutionaire band van 4 jaar geleden? Het popgehalte liep op bepaalde momenten echt hoog op. Na dit stuk stelden ze hun nieuwe cd Never Stop voor. Dit album bevat nauwelijks het opzwepende karakter van hun oudere werk maar heeft een veel hoger rock & roll gehalte. Jump Jump Jump! De blazerssectie kwam strategisch wat meer op de voorgrond staan en je merkte duidelijk dat dit enorm positief was voor de kracht van hun sound. Ondanks dat ze met 3 waren (trompet, trombone, sax/klarinet) hoorde je duidelijk aan de intensiteit van melodieën dat ze zeer getalenteerde muzikanten zijn. De trompet speelde zonder moeite zeer hoge en snelle deuntjes, die zeker niet van de poes waren.

Na ongeveer 45 minuten werden de reggaefans toch nog beloond met 'grant', een nummer met een hoog dubgehalte. De sound engineer kon hier zijn gang gaan en verraste het publiek met aangename reverbs en delays. Ook de accordeon droeg bij aan de originaliteit van de tune. Hierna speelden ze lost in the jungle, een nummer met een echt Jamaicaans ska-karakter. Het tweede deel van het optreden had duidelijk een heel andere inhoud en sfeer als het eerste. Ze speelden veel klassiekers zoals Not so funny: een opzwepend en uptempo tune, typerend voor Babylon Circus. Vibe! De vloer bewoog op en neer, waardoor je in de AB weet dat de sfeer er goed in zit.

Het is duidelijk, Never stop is niet meteen het album dat je van Babylon circus zou verwachten, maar het bevat desalniettemin opzwepende en heel dansbare liedjes. Het rockgehalte is veel hoger bij dit album, maar het doet daarom zeker niet onder voor de anderen. Het is wel een heel verschil met hun experimentele poppy album La Belle Étoile (2009). Ik ging met gemengde gevoelens naar huis, maar wel met de positieve gedachte dat variatie meestal loont.