I Man T - Life

Handzame had vroeger een bluesfestival. Ik ben er nooit geweest maar die verre bestemming had wel iets exotisch. Ergens in de buurt van Kortrijk zat dus blijkbaar een bende bluesadepten met genoeg daadkracht om een festival te organiseren. In een bekend genre, dat wel, met een grote aanhang. Nog groter was onze verwondering toen in 2002 in dezelfde kleine gemeente voor het eerst een reggaefestivalletje werd georganiseerd. En wie had toen kunnen vermoeden dat uit en rond dat evenement een hele crew zou ontstaan van zangers en muzikanten uit binnen- en buitenland?

De Irie Vibes Band zag het levenslicht in 2007, in een huiskamer die tegelijk repetitieruimte en studio was. De Green Tongue-studio is dat nu geworden, met achter de knoppen de Engelse rootsproducer Jah Rej. Twee jaar geleden kregen we al een gevarieerde showcase in de bus van Green Tongue, en ook een album van G.T. Moore met de Irie Vibes Band. Hij heeft intussen ook een plaat gemaakt met Pura Vida. De mooiste tune op die compilatie was 'Life' van I Man T, zonder twijfel een Beljam classic. Het is ook het hoogtepunt en de vanzelfsprekende titel van zijn debuutalbum, opgesmukt bovendien met een frisse steelbandpassage. De tekst is tekenend voor alle tracks: uplifting, soms wat cliché maar altijd oprecht rastafari. De nyabinghi van de intro wordt doorgezet in twee nummers: 'Right decision', een oproep aan de politici, de heren Babylonians, om de juiste weg te kiezen, met het smekende geluid van een mondharmonica; en in de remix van 'Your roots', een duet met wijlen Steve Swann (+2011) van Revolutionary Dub Warriors, Jah Works en andere Britse dubprojecten. De original is een melodieus, bijna poppy nummer, de nyabinghi version wordt episch lang uitgesponnen, als een laatste eerbetoon. Ook 'Heavy weight' getuigt van deep meditation, traag en klagend, met een dubby outro, en niet alleen tekstueel verbonden met I Jah Man's 'Jah Heavy Load'.

De andere tracks zijn meer uptempo. De steppers van 'Power of Jah', met old school toasting gimmicks en een hoog meezingehalte. Het Eddy Grant-achtige ritme van 'Jah is there' (ik zing 'Living on the frontline'), met een prima version van de Franse rapper S'Kaya (die ook samenwerkt met Dougie Conscious van Bush Chemists, Culture Freeman, Conscious Sounds en vele anderen.) 'Tell me' kenden we al van de showcase, met die open, wijdse sound, meeslepend refreintje en dito backing vocals. Het licht huppelende 'Higher' begint met zware vioolklanken, en het danklied 'Everything' kreeg roffelende pocomaniadrums mee. 'Respect' is klassieke rootsreggae, voorzien van rocky gitaarlicks en een magistrale (en dus veel te korte) dub van Jah Rej, die tekent voor de frisse sound en eigentijdse productie van het album. Een paar tracks teveel misschien, en de toetsen zouden soms echte blazers mogen zijn, maar voor de rest is dit een zeer overtuigend debuut van een zanger die best wat meer exposure verdient.

In de zomer van 2013 stond de Irie Vibes Band voor de eerste keer op het podium met Teddy Dan, geboren in Jamaica, eind jaren '60 geëmigreerd naar Engeland en sinds 1977 (!) een vaste waarde in de Britse rootsscene als backing muzikant, zanger en producer. Dan vertoeft sinds enkele jaren vaak in Shashamane, en heeft daar eind 2013 ook enkele leden van de band ontvangen. 'Live ina Beljam' (de eerste keer dat het woord Beljam gebruikt wordt in een albumtitel) is een registratie van het concert op Helden in het Park, augustus 2013. Goeie liveplaten zijn zeldzaam, zeker in de reggae, zeker in Beljam (alleen The Skyblasters hebben er zich ooit aan gewaagd), maar met Jah Rej achter de knoppen kan er soundgewijs al weinig mis gaan.

Zoals wel vaker in de reggae duurt het even voor de band op kruissnelheid zit, en de zanger het publiek voor zich weet te winnen. Ook het geluid wordt beter naarmate het concert vordert. Keerpunt is 'Place in Ethiopia', een vrolijke lofzang op Shashamane op een zacht skaritme, gevolgd door de diepe roots van 'Rise up' en 'Kings Highway' (deels in het Amhaars). Daarna kan het feest niet meer stuk, speelt ook de band lekker vrij en graaft Jah Rej een zijn vette, dubby sound nog verder uit. Een pluim ook voor de vrouwelijke backing vocals, niet altijd even toonvast maar heartical to the bone. Geen wereldplaat, deze 'Live ina Beljam' (wel een wereldtitel!), maar toch andermaal een overtuigende demonstratie van al het moois dat zich tegenwoordig afspeelt in Handzame en omstreken.