Bottle of Moonshine is geen skagroep. Zo zijn de mannen uit Turnhout en omstreken 10 (!) jaar geleden misschien wel begonnen maar op hun eerste volwaardige album wagen ze zich evengoed (en met succes) aan reggae, soul, latin en zelfs filmmuziek.
Filmmuziek? Dat is uiteraard een subjectieve interpretatie. Maar 'Horst' dompelt mij in elk geval meteen onder in de wereld van sixties westerns en Tarantino, een beetje zoals het werk van Mutant HiFi met Prince Fatty. Denk aan de wijde gitaren van Hank Marvin of Dick Dale (respect Toon Verdonck) en de breed aangezette blazers van James Bond. En dat dan opgesmukt met mooie solo's op orgel (Martijn Van Den Broek) en trombone (Stijn Van Heertum), en een frisse zangpartij, deels vervormd in megafoonstijl.
Na The Internationals heeft ook Bottle of Moonshine een zangeres aangetrokken, Hanne Peetermans. Amper 20, minder ervaren dan Lise Accoe, met een minder volumineus stemgeluid ook, een stem die op het eerste gehoor wat atypisch klinkt voor ska en aanverwanten. Maar net daardoor best een originele stem, 'echoing back the blues', zoals Hanne zingt in de lekkere soultune 'Two faced'. Dat deden The Skatalites, de Soul Vendors en andere Jamaicaanse groepen destijds ook, ska en rocksteady afwisselen met Amerikaanse ritmes. Ik durf wedden dat de grote Booker T himself het orgeltje in deze track zeer zou waarderen.
Met 'Frankly' vertraagt Bottle of Moonshine het ritme naar rocksteady, puur en ongedwongen, het lijzige lied van Peetermans begeleid door fijne backing vocals (Collieman, Kimberley Dhondt). 'Medusa' is een feestelijke meezinger over een gruwelijke mythische figuur gekoppeld aan een moordmysterie. Een (ska)nummer even intrigerend als de vernietigende blik van Medusa, met uitzinnig saxofoonwerk (Wannes Jacobs), tintelende percussie en prettig gestoord gezang van Peetermans.
Ook 'Bombay' is zalige (instrumentale) feestmuziek. De intro neigt naar salsa, de melodielijn naar 'Kingston Kingston' van Lou & The Hollywood Bananas (a.k.a. Dr. Ring Ding), terwijl de blazers op oosterse golven lijken te drijven. Andermaal uitmuntend werk op trompet (Kris Van Hees) en saxofoon (Matthijs Duyck, Jort Verdick). 'Honud dog' heeft niets te maken met de gelijknamige hit van Elvis Presley, al was het maar vanwege het vintage reggaeritme met dito orgel. Hanne Peetermans zingt met de cool en soul van een diva. In 'The Quest' en 'Where is that sound' duikt plots Saimn-I op, een naam die we enkele jaren niet met ska hadden durven of kunnen associëren. Maar we weten intussen dat deze man van alle markten thuis is, dus ook in de bizarre mix van plots tot reggaedub vertraagde punkska van 'The Quest'. Met zijn kreten, shout outs en geluidjes roept Saimin-I herinneringen op aan Sir Lord Comic, U-Roy en andere MC-pioniers. Een krankzinnige tune.
Ook 'Where is that sound' is een bijzonder nummer, andermaal met een heel aparte zangpartij van Peetermans en de stel van Saimn-I zwaar vervormd door een soort vocoder. Feel good music all the way, singalong style, en live waarschijnlijk een onverbiddelijke scorcher. Intussen hebben we ook nog 'Move out' gehad, gezongen ska zonder meer, en de instrumentale filmsound van 'Captain Awesome'. Opnieuw dat orgeltje, weer die geweldige trombone. 'Koembinatie' is een titel die verwijst naar het ritme van het nummer: cumbia. Ik hoor deze muziek zo bij een koffiecommercial, of in een toeristische reportage. Ik hoor ook vrolijke echo's van Wawadadakwa en Campina Reggae, en de samenzang is licht etherisch, wat het geheel andermaal een zeer speciale flavour geeft.
Vergeet ook de hidden track niet, een onverbloemde ode aan de wereldhit 'Jingoloba', bekend geworden door Santana, eigenlijk een compositie van de Nigeriaanse percussionist Babatunde Olatunji. Beetje samba, beetje afrofunk, beetje latin, wahwahgitaar, meesterlijke solo's op sax en piano: de ideale soundtrack voor de live uitzendingen van het WK-voetbal, als u het mij vraagt. En hoe dan ook een demonstratie van de veelzijdigheid van Bottle of Moonshine, ooit een instrumentale skagroep, nu stilaan bedreven in al wat zingt en swingt in Jamaica, Latijns-Amerika en ver daarbuiten. Met een pluim voor de peikfijne productie van Marc 'Tee' Thijs (Internationals, Scabs, Soulwax...) en de rimpelloze mix van Staf Verbeeck (Stiff Studio).