Smile Indoor brengt Beljam Massive bij elkaar met dub, ska, dancehall & riddims galore

Zelden zo'n gevoel van eenheid ervaren tussen al die Beljam communities. Pendelend tussen de Peace-room (ska & rocksteady), de Love-room (roots & dub) en de Unity-room (dancehall) kwam je ze allemaal tegen: vrienden van vroeger en nu, rasta's en rude boys, club queens en chiromeisjes, Walen, Brusselaars en Vlamingen (en Nederlanders), oude zakken en verlegen pubers. Zo divers is die Belgische reggaegemeenschap, en het was zalig om die verenigd te zien in Kissinger, de Antwerpse pop-up club die momenteel huist in de oude Renault-garage aan de Italiëlei.

Blij om te zien ook dat de festiviteiten ruim voor middernacht al op gang kwamen. In de Unity (gehost door Civalizee Foundation) met I&I Sound en Young Gun Superior, en in de Peace (host: Soulboyz vs Rudeboyz) met de uitmuntende Britse ska-band Pressure Tenants, de enige echte live-groep op het festival. Vroeger de begeleidingsband van Laurel Aitken, de zelfverklaarde 'godfather of ska', noemen ze zichzelf graag de 'godsons of ska', en daar valt wel iets voor te zeggen. De heren speelden ska en rocksteady alsof de jaren 60 nog maar halverwege waren. Jammer genoeg ook met de slechte klank die er destijds ongetwijfeld nog bij hoorde maar die je in 2013 niet meer hoeft te dulden. De twee blazers leken wel uit een doosje te komen en ook de lead vocals waren slecht afgesteld. Maar dat maakte Pressure Tenants ruimschoots goed met muzikaal vakmanschap en een mooie selectie klassiekers. Van 'My boy lollypop' en 'The Whip' tot 'Dancing Mood', 'I'm still in love with you' en Aitkens eigen 'Sally Brown'. Zowat iedereen stond te skanken, en dat bleef ook zo toen Pupa Mighty's Supa Power overnam achter de draaitafels. Featuring de alomtegenwoordige l'Etran Jay, die later in de Unity ook nog General Levy zou begeleiden èn ten dans zou spelen met zijn eigen High Grade sound. The most versatile man in Beljam business. Gelukkig moest King Johnny niet optreden.

De beste sound system stond in de Love-room, met dank aan Ionyouth. Daar trad even na middernacht Unlisted Fanatic aan met zijn gasten: de Engelse zanger Paul Fox, onze eigen Collieman en Moonshine Horns (trompet en saxofoon, bekend van Asham en Bottle of Moonshine, de skagroep die op 14 december een eerste album presenteert in Petrol). Fanatic speelde zowat alle tunes en dubs die hij de laatste jaren gemaakt heeft, en dat wordt stilaan een mooi oeuvre. Zijn laatste worp is een remix van een oude Randy's riddim, begin jaren 70 ingespeeld door de muzikanten die later Marley's Wailers zouden worden, de dub van 'Oh Jah come now' (Senya), op zijn beurt een version van Horace Andy's 'Please don't go'. Collieman heeft er een nieuwe tekst bij geschreven en zo komt het dat die oude track 40 jaar na zijn ontstaan toch weer een heel nieuw publiek weet te bekoren. Ook en zeker in de loodzware dub-uitvoering. Collieman was ook de ideale tweede stem voor Paul Fox, en Moonshine Horns gaf de dubs nog een extra dimensie. We schreven het al eerder: dit gezelschap hoeft niet onder te doen voor eender welke buitenlandse dub act, integendeel. Sinds ook Unlisted Fanatic zelf zich niet meer schroomt om en af en toe de mic vast te pakken, weet hij zijn sets nog meer flow en schwung mee te geven. Tijd voor het buitenland, dunkt ons. 

Dat de DJ's en MC's in de Love-room gewoon op de vloer stonden, tussen de mensen haast, had zijn charmes maar ook zijn nadelen. Opdringerig volk liep de artiesten wel eens voor de voeten of tegen het lijf en het is ook lastig om zo de hele zaal te overschouwen en te bespelen. Mad Professor mocht trouwens wel op een podium staan, terwijl zijn set niet echt meer indruk maakte dan die van Unlisted Fanatic. Maar we begrijpen dat je toch nog altijd wil en moet uitpakken met een naam om volk te lokken.

Klein punt van kritiek tussendoor: er waren te weinig loketten voor bonnen en plasbandjes. Lang aanschuiven is nooit leuk, zeker niet indoor. Wel genoeg (zit)plaats was er bij Mama Suzie, die als vanouds haar lekkerste Jamaican dishes serveerde. In dezelfde zaal kon je ook Smile-merchandise kopen, en was er een platenstandje. Prima idee alweer, om deze activiteiten af te zonderen van de muziek.

Voor het feest in de Unity room had 'The Royal Sound' Civalizee Foundation nog eens diep in de dub plate box getast. Blij om Sista Flex nog eens te zien, selector King Jess en Buda in topvorm. Na een tijdje zagen we iemand op het podium klimmen. 'Mr Lexx!' weerklonk het in het publiek. We wisten dat de 90ies dancehall-ster in het land was maar niet dat hij naar Smile zou komen. De zware stem van Lexx deed het publiek meteen uit z'n dak gaan, de strakke riddims deden de rest. Hoogtepunt van de performance was 'Hold the line', Lexx' samenwerking met Major Lazer. Super duper surprise!

General Levy is een graag geziene gast in Beljam. Een survivor van de Engelse jungle sound uit het begin van de jaren 90, heeft hij een hoop herkenbare riddims en vocale kunstjes in huis, genoeg om de ambiance in de Unity-room op peil te houden. Maar verrassen doet deze man niet meer, en op zijn gimmicks zijn we stilaan uitgekeken. 

Na een klein uur sloot General Levy af met zijn grootste hit 'Incredible', en maakte vrijwel meteen plaats voor Stylo-G en zijn DJ. Onze verwachtingen waren hoog gespannen voor dit nieuwe talent uit Londen. Hij scoorde in het voorbije jaar drie superhits ('Call me a yardie', 'Soundbwoy', 'Badd') en was voor het eerst in Beljam. De zaal zat stampvol toen hij op het podium sprong en als teaser de eerste zinnen van 'Call me a yardie' zong. Maar zijn stem klonk niet best, en ook de riddims konden het publiek niet overtuigen. In de studio kan de stem van Stylo-G nog gemanipuleerd worden maar live bleek hij (voorlopig) niet beter dan een gemiddelde clubartiest. Wel de dames laten mee whinen op het podium maar vergeten goed te zingen. 'Call me a yardie' schudde het publiek weer even wakker, er werd zelfs meegezongen, en ook 'Badd', een (in de studio fantastische) remix van Sister Nancy's 'Bam Bam' kreeg een enthousiast onthaal.

Al bij al waren het in de Unity toch vooral de soundsystems die de zaal wisten mee te krijgen. Ook dat hebben we al eerder gemeld: niemand kent de Beljam Massive beter dan de Beljam sounds. Buitenlandse namen staan mooi op de affiche en het palmares maar voegen zelden of nooit iets toe aan het spektakel.

Het feest heeft in de drie zalen tot 6 uur geduurd. Big up M (a.k.a. Mikey G), promotor van Smile, voor dit uitstekend georganiseerde en kwalitatief hoogstaande indoorfestival, hopelijk een voorsmaakje van een eerste Smile-festival in de zomer. We zullen hem missen als drijvende kracht van Reggae.be maar verwelkomen wel een organisator die reggae in Beljam mee naar een next level kan brengen.