Presenting Misty In Roots

Toen we aankwamen waren Rootman J & Zion Youth al bezig aan de laatste nummers van hun set. Op het podium stond een 11-koppige band met de broers Ketami aan de keyboards en drum. Volgens ons niet de vaste bezetting van Zion Youth, maar het geheel klonk desondanks strak. Al waren de Bob Marley covers enigszins overbodig. De eigen nummers klonken echt stukken beter.

Stipt om elf uur zette Misty In Roots de eerste noten in en toen pas begon het Depot enigszins vol te lopen. Al hadden wij toch heel wat meer mensen verwacht voor een groep die niet meteen op regelmatige basis te zien is in België en daarenboven met "Live at the Counter Eurovision 79" het beste live album ooit uitgebracht heeft. Opgenomen in ons eigen land, toen nog met de drie broers Tyson in de band. Tegenwoordig blijft enkel nog frontzanger Walford 'Poko' Tyson over, maar de typische Misty In Roots sound is na al die jaren wel overeind gebleven.

Het geluid zat niet van bij het begin goed, maar dit euvel was gelukkig zo goed als opgelost wanneer Poko het podium betrad en enigszins statisch "True Rasta" begon te zingen. Toen al was het duidelijk dat we hier niet meteen met het meest enthousiaste publiek ooit te maken hadden. Het optreden begon dan ook een beetje twijfelend, maar nog tijdens dat eerste nummer leek alle puzzelstukjes in elkaar te vallen en lieten wij ons meeslepen door de heerlijke sound van Misty In Roots. Een sound die varieerde tussen de snelle, militante steppers van 'Down in the Ghetto', waarbij we meteen enkele solo's voorgeschoteld kregen, en de trage, mooie roots van 'Dancehall Babylon' of 'Musi-O-Tunya'. Tijdens dat laatste nummer schitterde leadgitarist Kaziwayi een eerste keer met een subtiele, nooit schreeuwerig klinkende gitaarsolo waarbij niet de gitarist zelf maar wel de muziek centraal bleef staan. Enigszins afgezonderd op het podium voorzag hij menig nummer van bescheiden solo's zoals deze.

Poko, die tijdens het eerste nummer nog stokstijf achter zijn microfoon stond, leek zichzelf ondertussen steeds meer in trance te zingen en raasde heen en weer over het podium, terwijl hij wild gesticulerend zijn band dirigeerde. Het is Poko die bepaalt wie er mag soleren en wat er wordt gespeeld (dubs, one drops, chops, enkel bas, ...). Daar waar zijn band nauwlettend zijn commando's opvolgt, heeft Poko duidelijk minder vat op het publiek. Ondanks al het geroezemoes in zaal en de lauwe reacties doet hij er echter alles aan om zijn boodschap over te brengen, zowel via zijn teksten ('Almighty', 'On the road again') als met zijn speeches over de zogezegde 'superieure' Westerse beschaving ('West Livity').

Eén keer krijgt hij het relatief jonge publiek bijna helemaal stil. Tijdens een schitterende versie van 'See them a Come' laat hij de muzikanten plots stoppen en zingt/declameert hij zijn teksten a capella. Voor de eerste keer tijdens de show verstomt het gemompel en lijken de militante boodschappen van verzet echt door te dringen. De drummer, blazers en keyboardspeler tillen het nummer naar een hoogtepunt en zorgen zo voor een opzwepend einde van het optreden.

Het had althans een energiek einde kunnen zijn. Maar vreemd genoeg besloot Misty In Roots als bisnummer een traag soul/R&B nummer ('Consider Us') te spelen dat niet meteen aansloot bij de rest van de show. Een bizar einde van een verder uitstekend optreden dat enkel een dankbaarder publiek mankeerde.

Aan Misty In Roots zal het in ieder geval niet gelegen hebben. Wij hebben een prachtig concert gezien, met dank aan de topmuzikanten op het podium.