Reggae night @ Festival des Libertés

Misschien wel net iets te hoog voor het eerste optreden van de avond. De laatste keer dat we Gentleman aan het werk zagen dateert van 2010 toen de Duitse reggaezanger zijn album 'Diversity' kwam voorstellen in de Gentse Vooruit. Toen liet de zanger nog een sterke indruk op ons na met een zeer gevarieerde show. Op het Brusselse Vrijheidsfestival kregen we echter al snel de indruk dat Gentleman ingehouden stond te zingen en te veel overliet aan de andere mensen op het podium.

Maar laat ons beginnen bij het begin. Ongeveer 40 minuten na het aangekondigde aanvangsuur betrad de Evolution band het podium. Met uitzondering van saxofoniste Joanna Järemo en backing vocaliste (en echtgenote) Tamika staan er, voor ons toch, allemaal nieuwe gezichten op het podium. Ook die andere vaste achtergrondzangeres, Mamadee, is jammer genoeg niet meer te bespeuren op het podium. Omdat deze laatste het te druk heeft met het uitbouwen van een solocarrière werd ze vervangen door Treesha Moore. En het was vooral deze nieuwe zangeres die bij de drie inleidende nummers indruk maakte met onder andere een prachtige rootssteppers ('Him A Lion').

Ondertussen stond iedereen vol ongeduld op Gentleman zelf te wachten en na een korte instrumentale intro verscheen hij dan eindelijk op het podium op terwijl hij, toepasselijk, 'I Keep Going' van zijn meest recente album 'New Day Dawn' zong. Een typisch Gentleman nummer zoals we ze graag horen en dus een veelbelovend begin van de show. Al bij het derde nummer, 'Different Places' viel ons echter op dat Gentleman wel heel ingehouden stond te zingen. Het leek erop dat hij nooit echt voluit ging. Hierdoor overstemde de muziek zijn stem, die verloren leek te gaan in de mix, veel te vaak. Zo miste ook de korte versie van 'Fire Ago Bun Dem' de nodige power (toch in vergelijking met de versie op het in 1999 verschenen live album).

Op dat beetje extra pit was het wachten tot Daddy Rings, enigszins onverwacht, op het podium verscheen ergens halverwege 'Ina Different Time'. Diezelfde Daddy Rings kreeg vervolgens de tijd om enkele solonummers te brengen, waaronder 'Rise With Jah', waarna Gentleman weer over nam met 'Rumours'. Voor de eerste keer staat de volledige zaal te dansen en eindelijk zingt Gentleman nog eens voluit. Het bewijs dat hij het wel degelijk nog in zich heeft en een uitstekende zanger is. Jammer genoeg klinken veel van zijn nieuwe nummers, naar onze bescheiden mening, live allemaal iets te druk en te bombastisch. Het verschil in sound tussen rustigere nummers als 'Lonely Days', 'Intoxication' en 'Good Old Days' enerzijds en 'Heart Of Rub-A-Dub' of 'Push Come To Shove' anderzijds was dan ook enorm.

Echt schitteren deed Gentleman in Brussel vooral tijdens de meer akoestische nummers als 'It no pretty' dat voorafgegaan werd door een stevige uithaal naar elke vorm van religieus fanatisme. Ook met 'To The Top' verraste Gentleman ons. Op plaat niet meteen ons favoriete nummer, maar live werd de nogal platte beat van het nummer vervangen door een opzwepend ska ritme waardoor het nummer naar ongekende hoogtes getild werd. 

Niet geheel verrassend werd de set afgesloten met 'Leave Us Alone', waarbij ook Daddy Rings het podium weer betrad. Daarna was er nog net tijd genoeg over voor één bisnummer. Dit zou het ingetogen 'Homesick' worden waarbij Gentleman toch nog een laatste keer schitterde.

We kunnen niet ontkennen dat we Gentleman al in veel betere vorm gezien hebben dan op dit Vrijheidsfestival. Toegegeven, na het in 2003 verschenen 'Another Intensity' ben ik enigszins afgehaakt wat betreft zijn studioalbums en live heeft de Duitser nooit meer geschitterd zoals hij dat met The Far East Band gedaan heeft.  Tenzij Gentleman ooit nog eens gaat optreden met deze laatste band, zal ik mij dan ook niet snel meer laten overtuigen om naar één van zijn optredens te gaan.

Terwijl in de grote zaal een podiumwissel plaatsvond heeft, zo lieten wij ons toch vertellen, Onesty nog enkele nummers gezongen, maar wij werden aangetrokken door een hevig, snel ritme dat vanop de eerste verdieping van het Nationaal Theater weerklonk. Eerst dachten we nog dat er gewoon een plaat van Fela Kuti gedraad werd, maar eenmaal boven bleek het de soundcheck van de uit Berlijn afkomstige Afrobeat Academy te zijn, die later nog zouden optreden met de Ghanese zanger/gitarist Ebo Taylor. Een band die tijdens zijn soundcheck al weet te verbazen, daarvoor moesten we zeker nog voor terugkomen!

Ondertussen was het podium in de grote zaal echter in gereedheid gebracht om Steel Pulse te ontvangen. Deze zomer zagen we Steel Pulse nog aan het werk in Garance onder de Zuid-Franse zon en we zagen daar een zodanig goed optreden dat ook nu weer de verwachtingen hoog gespannen waren. En in tegenstelling tot Gentleman kon Steel Pulse deze verwachtingen wel inlossen, zo niet overtreffen.

Toen we de zaal binnenkwamen was de groep net begonnen aan 'Blues Dance Raid'. Vanaf de eerste noten die we hoorden werden we mee in de muzikale roes gezogen en we zouden daar maar twee keer abrupt uit ontwaken: op het einde van het optreden en tijdens een kleine vechtpartij ter hoogte van de P.A. (ja, weer diezelfde kerel die de laatste jaren zowat elk reggaeoptreden lijkt te verstoren). Laat ons echter niet te veel aandacht besteden aan de negatieve houding van een enkeling en ons richten op het positieve. Net zoals Steel Pulse dat aan het doen was. De band (met saxofonist en een steengoede zangeres) zorgde voor de nodige sfeer op en voor het podium en speelde een set vol klassiekers zoals 'A who responsible' en misschien wel hun bekendste: 'Chant a psalm' (allebei van op het 'Democrazy' album). En dit afgewisseld met enkele recentere nummers op het einde van de set.

'Rally Round' kreeg het Amerikaanse volkslied mee als intro en bracht het uitverkochte theater volledig aan het dansen. David Hinds, volledig in het wit, was duidelijk in topvorm en ook de rest van de band speelde enorm strak. De live sax van Jerry Johnson was een verademing en ook zangeres Keysha schitterde gedurende het volledige optreden.

Wanneer de band 'Roller Skates' inzet wordt dit meteen door een groot deel van het publiek herkend en is er geen stoppen meer aan. Een zware weedgeur neemt de, tot dan rookvrij gebleven, zaal over en de hits volgen elkaar op. De energie tijdens 'Chant A Psalm' is bijna tastbaar, de samenzang is prachtig. Eveneens prachtig maar heel wat ingetogener was 'A Who Responsible'. Bij 'Weapons of Mass Destruction', van het in 2004 verschenen album 'African Holocaust' (tevens het laatste studioalbum dat de groep uitbracht), gaat het tempo opnieuw omhoog en de raps van de keyboardspeler werken aanstekelijk. Ook tijdens het daaropvolgende 'Drug Squad' wordt er gerapt. Deze keer niet door Selwyn Brown, maar wel door Baruch Hinds, zoon van. Voor we goed en wel beseffen wie er zonet het podium opstormde is hij alweer verdwenen en gaat David Hinds een duel aan met de saxofonist die terloops ook even laat horen dat hij ook weet hoe hij een klarinet moet hanteren.

Het tempo gaat opnieuw naar beneden en Selwyn Brown brengt, ondanks het feit dat hij niet de meest begenadigde zanger is, een mooi, meeslepend rootsnummer. Dan grijpt de groep weer terug naar hun oudere werk en krijgen we het mooie 'Not King James Version' en een schitterende versie van 'Stepping out' te horen. Deze laatste wordt overigens voluit meegezongen door het publiek. Zang & instrumenten, in tegenstelling met het vorige optreden vormt het hier allemaal één mooi en perfect geheel. Het nummer krijgt nog een lange, zware dubversie en een rap mee en dan verlaat de band, onder luid applaus, het podium. Gelukkig komen ze nog terug voor een uitgebreide bisronde, startend met 'Man No Sober' dat gevolgd wordt door 'Babylon Makes the Rules' van het in 1979 verschenen 'Tribute to the Martyrs' album.

Gedurende het optreden heeft David Hinds meerdere keren laten horen dat hij een aardig woordje Frans spreekt en ook net voor het laatste nummer spreekt hij het publiek uitgebreid toe in het Frans. Dat laatste nummer is het aan de 17-jarige Trayvon Martin opgedragen 'Put Your Hoodies On'. Ook David Hinds' zoon komt opnieuw op het podium en rapt toepasselijk:  "Imagine that was me that was walking with my hoodie. Another young life straight, taken from a bullet, or should I say bully." Ondertussen is David Hinds zelf even naar de backstage gelopen om een hoodie aan te trekken en zo krijgt het publiek een mooie afsluiter mét een boodschap mee naar huis. 

Vooraleer we huiswaarts keerden, repten we ons in zeven haasten echter eerst nog even naar de 1e verdieping van het Nationaal Theater waar Ebo Taylor & Afrobeat Academy een ongezien feest aan het bouwen waren. Met amper plaats voor het kleine podium stond het publiek over de volledige etage verspreid en overal waar je keek werd er gedanst op de heerlijke ritmes terwijl de bandleden van Afrobeat Academy er voor zorgden dat we met stijgende verbazing stonden toe te kijken. Horen is geloven!