Mr Vegas - Bruk It Down 2.0 (MV Music)

Nadat hij met 'Bruk It Down' één van dé zomerhits van 2012 scoorde, presenteert Mr Vegas nu zijn nieuwe album 'Bruk It Down 2.0', de tweede release op zijn eigen MV Music label. Enerzijds bouwt 'Bruk It Down 2.0' verder op 'Sweet Jamaica', anderzijds slaat het een totaal andere richting in. Vegas gaat al een tijdje mee als succesvolle DJ maar nu begint hij ook meer echt grote commerciële successen te oogsten. Zo maakt hij zijn opwachting op de albums van Beyonce ('Standing On The Sun') en Snoop Lion ('Fruit Juice'), toch niet van de minsten.

'Bruk It Down 2.0' is niet makkelijk in een hokje te plaatsen, omdat er zoveel verschillende stijlen en genres gemengd worden. De albumcover doet erg retro aan en dat gaat ook op voor het merendeel van de tracks. Zo staan er een aantal nostalgische dancehall-pareltjes op die een feest van herkenning teweeg zullen brengen bij doorwinterde dancehallfans. Zo is er 'Busta Bottle' een remake van Little Lenny's 'Healthy Body' (1989) en 'Freaky Freaky' op een herwerkte versie van de nineties topriddim Black Widow (nu Blacka Widow genoemd). Niet enkel de riddim klinkt herkenbaar; de aandachtige luisteraar zal ook de lyrics opmerken, die sterk doen denken aan de nineties hit 'Freak Me' van Silk (hiermee bespaart uw reporter van dienst u allicht een lange zoektocht op het wereldwijde web). Veruit de favoriete track van ondergetekende is de afsluiter van het album 'Wet Party'. Hiermee gaan we nog een paar decennia verder terug in de reggaegeschiedenis, want dit is een remake van The Paragons' 'On the Beach' (Duke Reid, 1967). Het origineel werd aangevuld met intermezzo's van Flourgon, die vooral populair was in de jaren '80 en '90 en zeker bekend is bij de fans van het genre. Fijn dat Vegas deze dancehallveteraan heeft opgedoken want de combinatie werkt absoluut. De tekst van het origineel werd iets ondeugender maar de vrolijke vibes blijven behouden.

De rest van het album zal de dancehallpuristen onder ons dan weer minder aanspreken. Het beruchte 'Bruk It Down' wordt hier opnieuw uitgebracht, samen met Alison Hinds, maar nu met extra aanstekelijke calypso-invloeden. En dit pan-Caraïbische gevoel speelt ook mee in de rest van de tracklist, zoals blijkt uit de prominente aanwezigheid van reggaeton en soca en de samenwerkingen met artiesten uit o.a. Barbados, St. Lucia en Panama. De uitvoering gaat vaak in de richting van commerciële mainstream clubmuziek, zoals de electro-socabeat van 'Give It To Her'. Veel nummers hebben ook echt een housebeat, wat natuurlijk ook wel weer in die nostalgische nineties-sfeer past (de synthesizerbeat van 'Take Off' zou recht van een Dr. Alban-track kunnen komen), maar voor de echte dancehallfans misschien net iets te ver van het genre afwijkt. Aangezien Mr Vegas mee is met zijn tijd en nu eenmaal bekend staat om zijn dancer's anthems kon een twerk-track niet ontbreken ('Twerk'). Ook de dubsteptrein laat hij niet passeren; het nummer 'Grimey Girl' klinkt zoals de titel laat vermoeden en is absoluut een aanrader (zoek de Frankie Paul-referentie in de track).

Ter conclusie kunnen we stellen dat 'Bruk It Down 2.0' een innovatief en veelzijdig album is, waarin heel wat te ontdekken valt, zowel op tekstueel als op muzikaal vlak. Het geheel wordt natuurlijk begeleid door de typische catchy hooks waar Mr Vegas zijn succes aan te danken heeft. Sommige tracks staan wel heel ver af van foundation dancehall, terwijl andere dan weer net de essentie daarvan weerspiegelen.