.Dl7BAwhJ_ZJXLLF.webp)
Naast pop, rock en dance, zetten de organisatoren van Leffingeleuren ook al eens graag wat reggae op hun affiche. Zo zakten de jongste jaren onder meer Ziggi, Alpha Blondy en Lee Scratch Perry af naar het West-Vlaamse Leffinge, en voor deze 37ste editie werden we verwend met de optredens van Pura Vida & Congo Ashanti Roy en Max Romeo, met tussendoor ook nog een dj-set van Dub Front Association. Zo overtrof de weedgeur in de festivaltent met momenten de walm van de wereldberoemde wafels in de backstage.
De Middelkerkse deelgemeente lag er nat, kil en opvallend desolaat bij, toen we zaterdagnamiddag incheckten op de traditionele afsluiter van het festivalseizoen. Pura Vida-frontman Bregt 'Puraman' De Boever had evenwel een remedie klaar tegen het slechte humeur van de weergoden, dat ook zijn weerslag had op het wakke publiek. "Pure reggaemusic to warm up di place", beloofde hij een halfvolle tent, terwijl hij zijn wijsvinger naar boven richtte en ons met een bezwerende blik aankeek.
Het Leffingeleuren-publiek laat zich evenwel niet zo makkelijk inpakken, zo mocht ook Trixie Whitley zondagavond ondervinden. De festivalgangers lieten zich de lange, gezapige nummers in het begin van de show weliswaar welbevallen, maar om hier echt nieuwe fans aan over te houden, moesten de muzikanten toch een versnelling hoger schakelen. Die nodige versnelling kwam er na twintig minuten, toen Puraman zijn Jamaicaanse evenbeeld Congo Ashanti Roy op het podium riep. "Roots, rock, reggae!" Energy them want, wisten ze, en voor La-La Bam Bam kon er zelfs een pull-up van af. Bassist Bobo zag zich genoodzaakt het tempo heel even uit het optreden te halen wegens technical problems, maar die waren gelukkig snel gefikst. Na een resem nieuwe tracks uit het album 'Red Hot' was het uiteindelijk tijd voor het voorspelbare hoogtepunt - het luid meegezongen Fisherman - waarbij het ons eens te meer opviel hoe dicht deze samenwerking aanleunt bij de originele Congo's. Big up Puraman, Saimn-I & Collieman! De wind waaide ons vervolgens naar café De Zwerver, waar de selector van Dub Front Association ons verwelkomde met zijn beste dubplaten. Hij stond jammer genoeg voor een zo goed als leeg café te draaien, waar zijn enthousiasme weliswaar niet onder te leiden had. Toch keerden ook wij hem al snel de rug toe om ons terug naar de concerttent te begeven. De xx-jarige Max Romeo stond hier om 23 uur als headliner geprogrammeerd en staat nog altijd even energiek op het podium. Met War Inna Babylon en One Step Forward verspeelde hij meteen twee grote klassiekers, wat getuigt van lef en zelfvertrouwen. De trage en snelle nummers volgden elkaar op in sneltempo, waardoor het publiek geen tijd kreeg om stil te staan. De hele show was natuurlijk één langgerekt voorprogramma voor Chase The Devil, die ene wereldhit waroop iedereen stond te wachten. Die kregen we na vijftig minuten speeltijd, maar dan hadden we nog twinitig minuten te goed. Die tijd werd nog opgevuld met onder meer Jamaican Ska, een acapella versie van Redemption Song en My Jamaican Herb, maar was voor ons overbodig. Het publiek lustte er evenwel pap van, want iets na middernacht weerklonk een luid applaus. Reggae op Leffingeleuren...Het Leffingeleuren-publiek laat zich evenwel niet zo makkelijk inpakken, zo mocht ook Trixie Whitley zondagavond ondervinden. De festivalgangers lieten zich de lange, gezapige nummers in het begin van de show weliswaar welgevallen, maar om hier echt nieuwe fans aan over te houden, moesten de muzikanten toch een versnelling hoger schakelen. Die nodige versnelling kwam er na twintig minuten, toen Puraman zijn Jamaicaanse evenbeeld Congo Ashanti Roy op het podium riep. "Roots, rock, reggae!"
Energy Them Want, wisten ze, en voor La-La Bam Bam kon er zelfs een eenzame pull-up van af. Bassist Bobo zag zich genoodzaakt het tempo heel even uit het optreden te halen wegens "technical problems", maar die waren gelukkig snel gefikst. Na een resem nieuwe tracks uit het album 'Red Hot' was het uiteindelijk tijd voor het voorspelbare hoogtepunt - het luid meegezongen Fisherman - waarbij het ons eens te meer opviel hoe dicht deze samenwerking aanleunt bij de originele Congo's. Big up Puraman, Saimn-I & Collieman!
De wind waaide ons vervolgens naar café De Zwerver, waar de selector van Dub Front Association ons verwarmde met zijn beste dubplaten. Hij stond jammer genoeg voor een zo goed als leeg café te draaien, waar zijn enthousiasme weliswaar niet onder te lijden had. Toch keerden ook wij hem al snel de rug toe om ons terug naar de concerttent te begeven.
De 65-jarige Max Romeo stond hier om 23 uur als headliner geprogrammeerd en staat na al die jaren nog altijd even energiek op het podium. Met War Inna Babylon en One Step Forward verspeelde hij meteen twee grote klassiekers, wat getuigt van een grote dosis lef en zelfvertrouwen. De trage en snelle nummers volgden elkaar op in sneltempo, waardoor het publiek geen tijd kreeg om stil te staan.
De hele show was natuurlijk één langgerekt voorprogramma voor Chase The Devil, die ene wereldhit waroop iedereen stond te wachten. Die kregen we na vijftig minuten speeltijd, maar dan hadden we nog een dik kwartier te goed. Die tijd werd nog opgevuld met onder meer Jamaican Ska, een a capella versie van Redemption Song en My Jamaican Collie. Het publiek lustte er duidelijk pap van, want iets na middernacht weerklonk een luid applaus. Wij vonden dat laatste kwartier echter overbodig: less is more.
De voorbije jaren is al meermaals gebleken dat reggae op LeffingeLeuren vaak een moeilijke zet is, omdat je hier met een heel divers publiek te maken hebt. Nu waren het echter de weergoden die als kwelduivels van de artiesten optraden en die ondervonden toch wat moeite om die boze geesten uit te drijven. Al bij al wel goeie, maar geen memorabele optredens.