Hoe Seeed reggae en dancehall transformeert tot universele popmuziek

Het was een van de beste concerten die we de laatste jaren gezien hebben, en zonder meer de mooiste show. Wij zijn in de reggae natuurlijk niet veel gewend. Ingestudeerde danspasjes, nette pakken, een uitgekiende lightshow, voorgeprogrammeerde samenzang: het hoeft allemaal niet zo nodig, let if flow, let it grow. Maar Seeed slaagt er wel in om die traditionele showelementen te koppelen aan de rauwe energie van de dancehall. Op de Kindl-Bühne in het park An der Wuhlheide, aan de rand van Berlijn, blies de groep eind augustus vier keer 17.000 (!) fans van de sokken met een overdonderend muziekspektakel.

Zanger Peter Baigorry van Seeed is niet verrast met de massale belangstelling. 'Een vijfde show had ook nog gekund.' Van hun laatste album werden in Duitsland meer dan 250.000 exemplaren verkocht. Vijftien jaar na het ontstaan is de band klaar om de rest van Europa te veroveren, in eerste instantie de Benelux en Scandinavië maar ook Zuid-Amerika ligt in het vizier. De agent van Ricky Martin en Nelly Furtado wil Seeed ginder lanceren en Baigorry gelooft ook vast dat het kan: 'Duits of Engels, de taal is voor die mensen niet zo belangrijk. Ze gaan vooral af op de ritmes.'

En ritme heeft Seeed, zeker live. Haast elke tune heeft een eigen ritme, een riddim, een riff, een beat. Het hele orkest, bij momenten 17 man sterk, heeft zijn eigen ritme, opgesteld als een big band, het volledige podium gevuld en gebruikt. De drie zangers hebben ritme, zingend, rappend, singjayend, croonend, en in hun kwieke dansroutines. Ingestudeerd, jazeker, maar met de flair en frisheid van de vroege rock-'n'-rollers. De hele show heeft zijn eigen ritme, op het eerste niveau netjes verdeeld over poppy drieminutensongs, daaronder flitsend van metal naar big band, van pop naar spoken word, van rock naar Real Rock, van The Cure naar Dr.Darling. En dat allemaal gelardeerd met kruidige samples en flarden van hits: The Clash, M.I.A., Macarena, Bo Diddley... Of hoe Seeed reggae en dancehall een plaats geeft in het internationale muziekpantheon. Nooit een band gezien die de Jamaicaanse muziek zo naadloos verweeft met de meest uiteenlopende stijlen en tradities.

The fattest sound of the capital

'Het fundament van onze muziek zal altijd reggae en dancehall blijven,' zegt Peter Baigorry (a.k.a. Peter Fox, die enkele jaren geleden een Europese hit scoorde met Haus am See), 'maar de nieuwe plaat staat er wel het verst vandaan. Dat was geen bewuste keuze, zo zijn wij nu eenmaal geëvolueerd, weg van de dancehall beats uit de beginperiode, met meer invloeden uit andere genres.'

Niet echt verwonderlijk als je weet dat de meeste leden van Seeed in het begin amper geïnteresseerd waren in reggae. Een backing band is Seeed bijvoorbeeld nooit geweest, wat in de jaren 90 toch het gebruikelijke parcours was als je in de reggae iets wilde bereiken. 'Onze gitarist, Rudeboy Rudy, vond reggae Scheisse, zoals de meeste gitaristen. Ze denken dat die muziek voor hen alleen maar saai kan zijn. Wat alle muzikanten wel gemeen hadden, was hun liefde voor zwarte muziek in het algemeen, voor het ritme en de beats van funk, jazz, hiphop...'

'We zijn dan samen naar een paar dancehallfeestjes geweest en daar sprak de muziek hen plots wel aan. Wirklich geil, was het plots. Dancehall was toen, eind jaren 90, redelijk groot in Berlijn. Het was de muziek van de toenmalige hipsters die elkaar troffen in de Yaam, een grote open air club en het brandpunt van de sound systemcultuur. Reggae was plots geen underground meer, niet meer de bioafdeling van de muziek. Nu is het weer meer niche maar wij voelden ons gesterkt in de overtuiging dat dancehall met Duitse teksten best wel eens zou kunnen werken. We hebben die muziek leren spelen, of toch onze variant daarvan.'

'Je moet veel naar reggae luisteren om het goed te vinden en op een goede manier in je muziek te verwerken. Hetzelfde geldt voor de swing die we nu brengen. Je kunt die muziek technisch misschien wel onder de knie hebben, je moet ze ook voelen. Onze bassist, Tobsen 'Toby' Cordes heeft pas reggae leren spelen bij Seeed, nadat hij zich op party's, concerten en bij ons thuis aan de muziek gelaafd had. Op een reggaefestival in Frankrijk, tijdens een optreden van Israel Vibration, heeft hij een soort mystieke ervaring gehad. Flabba Holt, de bassist van Roots Radics, heeft toen op hem een onuitwisbare indruk nagelaten. Dat soort ervaringen hoort erbij als je een bepaalde muzieksoort echt wil doorgronden en in je opnemen.'

Seeed maakte furore met wat ze zelf 'the fattest sound of the capital' noemden, een 'mobile dancehall task force' die het vakmanschap van echte muzikanten linkte aan digitale beats en elektronica. De band heeft intussen samengewerkt met Cee Lo Green, Anthony B, Tanya Stephens, General Degree en andere Jamaicaanse artiesten en producers. De 'Stammbesetzung' telt 11 leden, op het podium komen daar nog twee blazers bij plus de vijf drummers van Cold Steel, zelf onderdeel van een traditionele marching band uit North-Carolina, USA. Zij geven niet alleen de sound maar ook het visuele schouwspel extra kleur, met ritmische bewegingen en fluorescerende drumsticks, alsof er rond hen nog niet genoeg zou gebeuren.

Major Lazer

Een van de vele hoogtepunten van de show is het Major Lazer-achtige publieksspelletje waarbij gevraagd wordt dat iedereen een kledingsstuk uittrekt en wild in het rond rondzwaait. Heel even gaat het licht uit, dan weer aan, en plots staat de volledige crew van Seeed op het podium te springen. Heerlijk om te zien, zoveel levensvreugde.

Een reggaeconcert was het niet, daar in Berlijn, en dat zal het ook nooit meer worden met Seeed, ondanks Real Rock en Dr. Darling, ondanks het Jamaicaanse patois en de heftige dancehall vibes, ondanks de liefde die Baigorry koesterde voor het genre toen hij de groep oprichtte. 'De Jamaicaanse muziek interesseert me de laatste tien jaar nog nauwelijks. Voor mij waren de hoogdagen van de dancehall, eind jaren 90 tot ongeveer 2003, wirklich geil. Mijn favoriete plaat uit die periode is Black woman and child van Sizzla. Maar toen werd de muziek altijd sneller en drukker. Rummelmusik. Ik vind het ook cool dat de mensen tegenwoordig een ruimere blik hebben dan vroeger, dat rappers nu ook echte songs schrijven en experimenteren met andere ritmes. De genres overlappen elkaar in toenemende mate, en dat hoor je ook in onze muziek. Ik kan me voorstellen dat sommige fans van het eerste uur niet meer mee zijn met ons, in het bijzonder de reggaepuristen. Maar wij maken nog altijd de muziek die we graag willen maken, en dat is het belangrijkste.'

Check het het nieuwe album van Seeed, gewoon Seeed genaamd. Niet voor de reggae of de dancehall, wel voor de nieuwe sound die de band daaruit gepuurd heeft en de songs die de mannen geschreven hebben, 'veel meer dan op de vorige albums in elk geval, toen we vaak vertrokken met een beat.' De cover van Wonderful World, een 80ies klassieker van Black, is beter dan het origineel en herinnert aan de popreggae van Eddy Grant. Naast de remix van Blink Blink met Féfé, verschijnt straks ook nog een versie van Snoop Lion. De internationale markt lonkt en Seeed is er klaar voor.