The Skatalites blijven gaan!

DOK Gent. Het was even zoeken tussen de industrie maar we hebben het toch gevonden. Een klein stukje paradijs in het anders best grauwe en bedrijvige deel van Gent. Stralende hemel, cocktails, strand, alles erop en eraan. De keuze van DOK voor The skatalites is een schot in de roos: de keet staat goed vol.

Klokslag 19u30 en The Nice Guys mogen de spits afbijten en dit in hun thuisfront te Gent. Met hun uptempo rudeboy ska zijn ze geschikt om voor The Skatalites te openen. We horen o.a. Touched by a stranger en It's a dirty one, ook te beluisteren op hun nieuwe cd die de dag erna officieel gereleased werd in Jh Achterban. Een beetje nerveus begonnen, maar steeds sterker naargelang de set vorderde. Een stevig tempo en stevige dirty talk ook, van een entertainende zanger. Wij kijken alvast uit naar een volgend volledig concert.

Na een korte pauze waarbij je gezellig op het strand kunt genieten van een cocktail of bbq, is het grote moment aangebroken. Lester Sterling kruipt het podium op ondersteund door een bevallige sympathieke jongedame van de organisatie. De drummer zit reeds gereed en al vletig aan het meedrummen met de achtergrondmuziek (hij heeft er duidelijk zin in). Vervolgens komen de jonge, nieuwere skatalites op en het feest kan losbarsten.

Ze schieten van wal met het alombekende Freedom sound. Je voelt nog steeds de krachtige vibe van de oude garde en de nieuwe generatie doen de originals alle eer aan. Hierna volgt Music is my occupation gevolgd door Confucious en You should have known. De hits stromen eruit en de solo's op sax en trompet zijn overweldigend. Ook Lester blijft me verbazen met de zuiverheid en tonaliteit die hij uit zijn saxofoon perst. Ook het publiek kent duidelijk hun klassiekers want iedereen zingt luidkeels mee. The Skatalites is vermoedelijk één van de weinige bands die het publiek de blazerslijnen kan laten (mee)zingen… verschillende keren zelfs.

Lester is duidelijk niet de enige op leeftijd van de band, buiten de bassist werden we ook verast door een bevriende Doreen Shaffer. Die mocht voor ons gerust ook mee aangekondigd worden op de poster. Ze stak van wal met de cover van Barbie Gaye's My Boy Lollipop dat zeer goed aansloeg bij het publiek (geen toevallige cover want bij het grote publiek bekend geworden dankzij de Jamaicaanse Millie Small die er mee scoorde in Europa). Ze weet het publiek te versieren met covers van o.a Delroy Wilson (Can't you see) en de overbekende Simmer down van the wailers waarbij je The Skatalites, jong en oud ziet stralen als Lester deze opdraagt aan zijn oude vriend Bob Marley. Deze song werd immers door The Wailers samen mét The Skatalites gemaakt in 1963 en was de eerste single van The Wailers. Ook hoorden we Doreen's eigen Sugar sugar en I'm still in love (zoveel covers van dat we niet weten van wie het origineel was). Het is duidelijk dat het publiek hiervan geniet en ze eren Bob Marley ook nog eens met Rock to the Rock en Three little birds (gezongen door de drummer).

Klassiekers als Guns of navarone, waarbij het publiek luidkeels meeriep, en Phoenix city passeerden ook de revue. Spijtig genoeg klokslag 22u30 moesten ze onder druk van de organisatie afgaan. Het was duidelijk dat dit onder grote druk van de organisatie gebeurde. Maar dit gingen de fans uit Belgie niet zomaar laten gebeuren, alsook de bassist die op zen kruk bleef zitten. Ze bleven maar roepen en tieren. Zelf de pianist kwam tot 2 maal toe aankondigen dat ze niet meer mochten spelen. Maar na 10 minuten geroep en getier konden ze ons toch verassen met een knaller van een bisnummer, Freedom sound! Toepasselijk en erg gesmaakt. Eén van de betere concerten van The Skatalites van de afgelopen jaren!