Dub in het park: Rhythm & Sound coming your way

'Dub gedijt het best in open lucht,' heeft reggaearchivaris Steve Barrow ooit gezegd, 'zoals in Jamaica.' Dub hoor je tegenwoordig niet meer zo vaak in Jamaica, of het moest op een Ol' Hits party zijn. Maar dat dub buiten beter klinkt en voelt, weten we allemaal. Irie Vibes, Reggae Geel, Rototom, Garance...: op elk festival wordt dub gedragen en verrijkt door de omgeving. Geen andere sound laat zich zo gewillig verweven met de geluiden van de natuur. In het Warandepark kwam daar nog een dimensie bij: de onmiddellijke nabijheid van het koninklijk paleis en het parlement. Altijd mooi om daar dub te beleven, met de artiesten op de planken van een ouderwetse muziekkiosk.

Mark Ernestus stond niet op het podium met Moritz von Oswald, samen Rhythm & Sound, het Berlijnse collectief dat eind jaren '90 in Berlijn een heel nieuwe variant van de dub creëerde. Op 10" vinyl nota bene, met Paul 'Tikiman' St.Hilaire als vaste zanger. Geen Jamaicaan en misschien wel daarom een heel aparte stem in de Duitse dance, en dan hebben we het evenzeer over dub als over de minimal techno en andere underground beats en ritmes. Mark Ernestus scoorde enkele wereldhits onder de naam Maurizio. Met het geld dat ze in de dansmuziek verdienden, kon hij zich met Moritz von Oswald voluit op dub en reggae focussen. Begin jaren 2000 kocht het duo de rechten van een reeks oude Wackies-releases en bracht die netjes geremastered en verpakt uit op cd en vinyl. For the love of music, want van Wackies is nog nooit iemand rijk geworden.

Die 10" tunes, telkens twee tracks met lang uitgesponnen dubs, werden samengebracht op het album Showcase, nu beschouwd als een klassieker maar nooit live uitgevoerd. We hebben Rhythm & Sound wel eens zien spelen in de AB maar dat was geen levende uitvoering van de nummers. Een ander Duits duo, Scion (René Löwe en Peter 'Substance' Kuschnereit), heeft nu wel de toestemming gekregen om de muziek 'live' te brengen, dat betekent in dit geval: met een laptop die Scion toelaat om de dubs van Rhythm & Sound tot op het bot te fileren. De meeste tracks werden laag per laag opgebouwd, beginnend met één karakteristiek geluid, schrapend, slepend, bubbelend, dat op het einde ook de laatste sound was, nadat alle andere lagen weer vakkundig verwijderd waren. Of is het wiskundig? 25 jaar na de dood van King Tubby betreedt dub nog altijd regionen where no man has gone before.

Tikiman deed geen enkele moeite om de originele teksten te zingen. Zijn vloeiende freestyle verveelde geen moment, de ene keer zoetgevooisd, dan weer singjay style, maar altijd in respons op de dub. Zijn ter plekke gesamplede stem keerde terug als zoveelste laag in de diepe dubs. Zijn fysieke verschijning, omgeven door rook, het licht van kleurrijke spotlights en grillige schaduwen, volstond om de visuele aandacht van het publiek gaande te houden. Veel volk trouwens, allicht ook omdat de toegang gratis was, maar het merendeel van de bezoekers was echt wel geïntrigeerd door deze postmoderne kunstvorm. Een paar honderd stonden recht en skankten mee maar ook van op de netjes geplaatste parkbanken waren alle ogen gericht op de kiosk.

En Paul St.Hilaire bleef gewoon freestylen toen Mark Ernestus na een klein uur overnam als DJ. See mi yah van Willie Williams was de perfecte opener, misschien wel de beste riddim die Rhythm & Sound ooit gemaakt heeft. Daarna volgde een selectie die oude Jamaicaanse dubs verbond met digidubs en dancehall beats, een geschiedenis van de dub in de praktijk, door Tikiman allemaal even moeiteloos ingevuld met uitroepen, raps, chants en gezangen. Dub in het park: meer van dat alstublieft.