Brinsley Forde - Urban Jungle (Heartbeat Europe/JahSolidRock)

De zanger van Aswad heeft een soloplaat gemaakt. Dat is minder vanzelfsprekend dan het lijkt. Brinsley Forde heeft de groep in 1996 verlaten en leeft al enkele jaren in peis en vree op de Canarische Eilanden. Hij heeft voor Aswad genoeg wereldhits geschreven om de rest van zijn leven rustig te kunnen rentenieren. Daarvoor heeft Forde trouwens ook stilaan de leeftijd: hij wordt dit jaar 60. 

Deze man heeft The Wailers nog ontmoet toen ze in 1972 voor de eerste keer in Londen waren. Samen met Steel Pulse en Matumbi (Dennis Bovell) legde Aswad datzelfde decennium de fundamenten van de rijke UK scene, en bracht een handvol klassieke albums uit. In '77 begeleidde de groep Burning Spear op zijn eerste tournee in Europa, een samenwerking die een van de beste live-platen opleverde die ooit gemaakt zijn in de reggae. Ze namen op in Harry J en maakten met Dennis Brown de klassieke foundation tune & riddim 'Promised Land'. Ze creërden fonkelende dub en doken in de studio met Jah Shaka. Ze scoorden in de jaren '80 waarachtige wereldhits met 'Don't turn around' (cover van een b-kantje van Tina Turner) en 'Shine'. Het verhaal van Brinsley Forde zou het scenario kunnen zijn van een heerlijke biopic die zich afspeelt in de gouden jaren van de reggae.

In 2009 liet Forde voor het eerst in lange tijd weer van zich horen. Er was een reünie met Aswad op het 50ste verjaardagsfeest van Island Records, het label dat Aswad mee groot heeft gemaakt. Wij zagen hem dat jaar plots opduiken bij Jools Holland (BBC), in combinatie met rapper Dizzee 'Bonkers' Rascal, voor een coole remake van Aswads 'Warrior charge'.

Het blazersarrangement van dat anthem weerklinkt ook in 'Urban Jungle', de titeltrack van Forde's nieuwe album. De intro en de riddim van deze opwindende uptempo tune lonken dan weer naar 'Moulding' (I Jah Man). Mooie referenties in elk geval, en een song die de grote dagen van Aswad alle eer aandoet.

We herkennen uiteraard de rijke, heldere sound van Manu Genius en Marc Baronner (Not Easy At All Productions), die eerder al in zee gingen met Earl 16, Apple Craig, Chezidek en andere Jamaicaanse zangers. Voor deze plaat haalden ze ook weer enkele Nederlandse èn Belgische muzikanten naar de studio. Saxofonist Hans Van Scharen, drummer Lode Busch en gitarist Marcus Hillman (ooit samen in The Recipe van Rohan Lee) zijn intussen vaste waarden. Nieuw is de naam van Wim 'Radics' Verbruggen, die naast zijn werk met Asham ook tijd heeft gevonden om mee te werken aan dit bijzondere album.

Andere bekende namen zijn die van trompettist Edward 'Tan Tan 'Thornton en Steel Pulse-zanger David Hinds, als gastzanger in het even relaxte als beklemmende 'Chillin'. Lekker chillen, inderdaad, tot je hoort dat Hinds en Forde zingen over de 'human cargo' van de slavenschepen, begeleid door het geluid van een krakend schip in zwaar weer. Somber verhaal, schitterend nummer, met zalige samenzang. Dat ze daarvoor zo oud moeten worden.

We zijn dan al halverwege een plaat die groeit met het luisteren, en dat is altijd een goed teken. De opener 'Sodom and Gomorahh' is een impressie van de straatrellen in Londen in de zomer van 2011, gelardeerd met een collage van dreigende nieuwsfragmenten. Classic tune met typische Aswad-blazers en dito samenzang. 'Whispering tree' klinkt wat vrolijker maar schijn bedriegt. 'She don't wanna try' is smachtende lovers rock, 'Baby I love you now' smaakt nog zoeter (en herinnert aan een even lekkere hit van weleer). Ook 'He won't love you' is een aanstekelijk, hitgevoelig nummer, een gegarandeerde meezinger, maar gelukkig ook de laatste lovers' tune. Meer zoet zou overdaad zijn.

Een ganja tune: die hoort er uiteraard ook bij. 'Blaze it up' heeft een sterk refrein, een mooie tekst (wat doet wiet met de geest?) en klinkt als Aswad meets Steel Pulse, ook zonder David Hinds. De lyrics van 'Million Miles' graven nog dieper, naar de wortels van de ongelijkheid in de wereld. Frisse one drop, opgesmukt met een dartele sax en wegwaaiende gitaar.

In 'Come Jah children come' rapt Forde in raggastijl over een unplugged nyahbinghi riddim, met in de backing een licht etherische Spaanse gitaar. 'Shewodun' begint en eindigt met de machtige stem van een Ethiopische zangeres. Het zijn intrigerende excursies naar plaatsen waar de zanger nog niet eerder was. DJ Jah Son lijkt in 'One of those days' autotune te gebruiken, wat op zich niet stoort, maar Brinsley Forde heeft zulke technieken gelukkig niet nodig. Zijn stem heeft aan kracht en herkenbaarheid niets ingeboet.

Dat blijkt ook in 'Shed no more', andermaal een track die doet denken aan de glorietijd van Aswad en Steel Pulse in de tweede helft van de jaren 70. Maar Forde zingt wel als een geciviliseerde singjay, en zo gaat hij ook tekeer tegen de heidenen, als een rastaman van zijn tijd. 'Can't stop me now': zeg dat wel, een waardige afsluiter van deze comebackplaat. De riddim neigt naar 'Sitting and watching' (de Taxi-riddim die recent nog gecoverd werd door Beres Hammond en Shaggy), en blijft dus als vanzelf hangen. Welcome back, Brinsley Forde. En graag snel weer op het podium.