Reggae Sundance: terug van weggeweest

De eerste act op het hoofdpodium, Joggo, moeten we jammer genoeg missen door de lange wachtrij bij de security. Elke handtas en rugzak wordt grondig doorzocht en elke bezoeker wordt vergast op een "visitatie", zoals onze noorderburen een fouilleersessie ietwat eufemistisch plegen te omschrijven. Er is een zero tolerance-beleid voor drugs en dat is duidelijk te merken aan de "deponeer je drugs hier"-borden en de festivalgangers die terugkeerden richting parking. Een ganja-verbod op een reggaefestival in Nederland, say what? Wordt het trouwens eens geen tijd voor een uniform Europees beleid wat "veiligheidscontroles" op evenementen betreft?

Na dit intermezzo komen we dan toch aan op het welbekende festivalterrein tijdens een set van United Sounds, aan wie de taak is toebedeeld om het publiek te entertainen tijdens de podiumwissels. Het terrein bestaat nog steeds uit twee delen, enerzijds het eigenlijke festivalterrein met podium, eetstandjes en kinderanimatie (dit jaar opvallend ingericht als prehistorisch dorp) en anderzijds het strand met zwemvijver en festivalmarktje. De gemiddelde leeftijd van het festivalpubliek van Sundance ligt wat hoger dan op andere reggaefestivals en de sfeer is rustig en gemoedelijk, mede dankzij het mooie weer.

Iets na de middag mag saxofoonkoning Dean Fraser aantreden en geeft zoals altijd het beste van zichzelf met klassiekers zoals 'None A Jah Jah Children', 'Small Axe' en 'Africa Unite'. Dean heeft ook de opkomende zangeres Ruffi-Ann meegebracht uit Jamaica. Deze dame treedt voor het eerst op in Europa en wil naar eigen zeggen vooral gewaardeerd worden om haar "cultural lyrics". Ook Jah9, die we vorig weekend nog in Geel konden bewonderen, wordt hier begeleid door Dean Fraser en zijn band. In een goudkleurig zijden mantelpakje verschijnt ze ontspannen op het podium om haar rastaboodschap te verkondigen.

Daarna is het de beurt aan de "barefoot boss", de legendarische dubdichter Mutabaruka. Er is chemie tussen Muta en de band, waardoor de krachtige protestpoëzie van deze profeet mooi tot zijn recht komt, tot genoegen van de fans in het publiek. Woordkunstwerkjes zoals 'Di Sistem' en 'Poor Johnny' kunnen dan ook op veel bijval rekenen. Jammer genoeg is het allemaal een beetje aan de korte kant. We krijgen niet zo vaak de kans om Mutabaruka live te zien, dus wat ons betreft had hier gerust langer dan een kwartiertje aan besteed mogen worden. Tussen 13 en 14u kregen we dus Dean Fraser, Ruffi-Ann, Jah9 en Mutabaruka te zien, toch best wel veel reggaegeweld om in een uurtje samen te persen.

De show van Chronixx moeten we tot onze spijt aan ons voorbij laten gaan door miscommunicatie en lange wachttijden in de perstent, maar voor Protoje zijn we wel opnieuw op post. Ook hier in Eersel treedt hij op met zijn Indiggnation band en zoals verwacht is de setlist vergelijkbaar met die van Reggae Geel een weekend eerder. De meeslepende flow van Protoje's teksten in combinatie met het op- en neergehuppel van de kwieke achtergrondzangeressen valt bij de toeschouwers duidelijk in de smaak.

Wat nog te zeggen over Israel Vibration (op Reggae Sundance zoals gebruikelijk gebackt door de meest recente incarnatie van de Roots Radics, uitzonderlijk aangevuld met Dean Fraser)? Zowat iedereen op de weide kan hun nummers luidkeels meebrullen, maar de begeestering van de beginjaren lijkt toch veraf; Israel Vibration is een routineuze tour-machine geworden, nooit slecht, maar zeker geen hoogvlieger.

Na de rustige vibes van Israel Vibration is het tijd voor een drastische temposwitch met dancehallclown Elephant Man. Uitgedost in een soort van vrolijke pyjama weet de "energy god" het publiek volledig op zijn hand te krijgen, met monsterhits als 'Pon di River', 'Willie Bounce' en 'Nuh Linga'. De meeste nummers hebben een bijhorend dansje en wie moe is, wordt dan ook opgedragen om huiswaarts te keren. Na een rondvraag in het publiek over de inkomprijs (50 euro) belooft Ele dat hij in ieder geval entertainment ter waarde van 20 euro zal voorzien, kwestie van nog wat over te laten voor de andere artiesten. Verder dreigt hij het podium meteen te verlaten als iemand in het publiek het waagt om niet op zijn muziek mee te springen; een dreiging die de festivalgangers blijkbaar serieus nemen, want de mensenmassa voor het podium gaat meteen synchroon op en neer. Lichtjes buiten adem beginnen we te beseffen waarom deze man enkele jaren geleden een workout DVD uitbracht om zijn dansmoves te showcasen. De show wordt steeds gekker (staat hij daar nu echt op het podium te springen met een dwerg in zijn armen?) om uiteindelijk tot een rustpunt te komen met een ode aan Buju. Op de tonen van 'Stand by Me' verlaat Elephant Man het podium, om vervolgens teruggeroepen te worden door presentator Muta. De "barefoot boss" wil de "energy god" uitdagen tot een dance-off met de laatste nieuwe danshype die hij zelf bedacht heeft. Dit choreografisch hoogstandje heet 'Nah Do Nothing' en zelfs Dean Fraser ligt in een deuk wanneer Elephant Man en Mutabaruka zo stokstijf mogelijk proberen te staan terwijl de band 'Chaka Chaka' speelt. Uiteindelijk barsten ze allebei in wild gedans uit, tot groot jolijt van het publiek.

Gentleman brengt een gevarieerde en geslaagde show die, aan de reacties van de festivalgangers te zien, duidelijk op prijs gesteld wordt. Ondanks zijn succes blijft de Duitse reggaesensatie toch uitblinken in bescheidenheid, wat zijn ingetogen boodschap alleen maar versterkt. Het tempo wordt regelmatig afgewisseld en de band is duidelijk een goed geoliede machine. Aan het einde van de set brengt Gentleman zijn eerdere hits zoals 'Dem Gone' en 'Superior' waar veel fans toch nog op zaten te wachten. Wanneer Gentleman een ode aan zijn overleden vriend aankondigt wordt het muisstil en gaan de aanstekers in de lucht. Zo wordt de sfeervolle show tot een mooi einde gebracht.

Geen Reggae Sundance zonder Alpha Blondy zou je bijna kunnen stellen, want de Ivoriaanse reggaester treedt hier zowaar al voor de vijfde keer op en mag zich dus ongegeneerd de ongekroonde koning van het festival noemen. De meningen over deze afsluiter zijn duidelijk verdeeld, sommigen zijn de man beu gezien, anderen vinden het na de jarenlange afwezigheid van het festival niet meer dan passend. Feit blijft dat Alpha keer op keer een haast perfecte (zij het wel zeer herkenbare) show neerzet. Op de tonen van 'Brigadier Sabari' kan je net zo goed "le festival est fini" neuriën en het is dan ook de perfecte afsluiter voor een herboren Reggae Sundance!

Kort postscriptum van Mutabaruka: volgend jaar kunnen de Reggae Sundance liefhebbers naar alle waarschijnlijkheid opnieuw genieten van een tweedaags festival. Het aftellen kan beginnen…