Dour 2013: roots & sunshine

Roots veterans zoals Prince Alla brachten een onvergetelijke set met tunes zoals Youthman in the ghetto (1978), Babylon a fight en Bucket bottom. Niet alleen zijn tunes uit de jaren '70 en '80 kwamen aan bod. Ook speelde hij een versie van Glory dat hij in 2000 op het label van Jah Warrior uitbracht. De sfeer was onvergetelijk en het was een eer om deze legende samen met de Belgische Asham Band aan het werk te zien.

Prince Alla was niet de enige oude rot in het vak die ik aan het werk zag. Ook Sylford Walker gaf het beste van zichzelf op de Boombox-stage. De gezegende leeftijd van 57 hield hem niet tegen om te springen en skanken alsof hij nog steeds 25 was. De door Joe Gibbs geproduceerde hits zoals Burn Babylon en Jah Golden Pen ontroerden het publiek enorm. Het was duidelijk dat veel fans van ver kwamen om hem aan het werk te zien.

Op de mainstage was het de beurt aan the one and only Lee 'Scratch' Perry die dit jaar de backing band ERM meenam. Hiermee nam hij in 2012 de cd 'Humanicity' op, op hun gelijknamige label. Naast de nummers van het album speelde hij onder andere Panic in Babylon dat hij in 2004 uitbracht. Ook I am a psychiatrist bracht de mensen aan het dansen. Kortom de excentrieke reggaelegende en eigenaar van Black Ark studio bracht een zeer gevarieerde en opzwepende set waarbij de mainstage binnen de kortste keren overliep met reggaefans, zowel als met de trouwe Dour-gangers. Maar zeker de backing band ERM was verrassend: vier ruige mannen met baard die je eerder als backing band voor Robert Plant zou aannemen maar die strakke, tot in de details afgewerkte Perry-nummers brachten.

Later was het de beurt aan Alborosie in de snikhete dancehall tent. Maar zelfs temperaturen die gemakkelijk boven de 50 graden uitstegen hielden de duizenden Alborosiefans niet tegen om aanwezig te zijn. Het merendeel van zijn set bracht hij liedjes uit zijn laatste 2 cd's: 'Two times revolution' (greensleeves, 2011) en 'Sound the System' (VP records, 2013). Uiteraard ontbraken hits zoals Herbalist en No cocaine niet. Alborosie zowel als zijn band stonden zoals altijd weer boordevol energie op het podium en sleepten het publiek zonder problemen mee alsof ze zelf in Sicilië (wat Alborosie lil' Jamaica noemt) stonden.

Genoeg over rootsreggae en new roots. Op naar de Dub corner! Blackboard jungle was dit jaar paraat om de dub corner te hosten. Met hun half-stack bestaande uit 12 scoops hadden ze genoeg power mee om de grasvlakte te laten bibberen en beven. Ondanks dat er geen plekje schaduw aanwezig was, was hun bassectie genoeg om wat verkoelende wind te brengen. Hun set bestond voornamelijk uit rootstunes in een Stepper jasje gestoken. Zijn samenwerking met Iration Steppas: Cornal mind bracht echte energie in de sessie. Na de opwarming was het de beurt aan Pupajim and the stand high patrol inna dubadub style. Door hun apparte French digital stepper style was het na 4 dagen roots reggae even aanpassen om in de sfeer te komen. Na zijn hit International farmer, waarbij hij nog eens de bass naar epische hoogtes dreef, barstte het publiek los. Binnen de kortste keren stond de dub station stampvol. Veel water was aangeraden.

The dub corner was niet de enige tent waar ze de digitale kant van dub verkenden. In the boombox stond Bush chemists op het podium. Gelukkig was het al een beetje afgekoeld en stond de tent niet boordevol mensen (door de vele andere headliners). Dougie Wardrop, de kopman rond de Bush Chemists, had voor de gelegenheid meerdere MC's meegenomen. Naast Culture Freeman die meestal het podium met hem deelt, stonden tot mijn grote verbazing Danny Red, King General en S'Kaya met hem op het podium, dat duidelijk overvol geraakte. Hoewel je zou denken dat zoveel MC's voor chaos zouden zorgen brachten deze mannen het beste van zichzelf op een heel duidelijke en heldere manier. Deze verscheidenheid maakte van hun set de beste die ik al heb gezien. Wanneer ze Conqueror en Light up your Spliff speelden ontplofte de tent. Diezelfde avond sloot Panda Dub de tent en was Dour weer ten einde. Spijtig genoeg al om 4u in plaats van de normale 6u… Maar toch, iedereen kon tevreden en moe terugkeren naar zijn tent.

De 4 dagen Dour in vlakke zon waren een enorm verschil met vorig jaar, toen iedereen kniehoog in de modder ploeterde. Het was naar mijn mening één van de beste edities tot nu toe. Niet alleen door de vele headliners die ze voor deze speciale 25ste editie uitnodigden, maar ook door hun uitgebreide aanbod aan reggae. Ook nog een special big up aan de mannen van de Raggaravane, die weer het hele weekend voor sweet vibes zorgden in le bar du petit bois. Het was een topeditie vol sterke shows.