Bitty McLean: "Belgium, you should be proud of this band!"

Veel oude bekende gezichten, amper jeugd, een half gevulde spiegeltent. Dat was de setting waarin Asham band en Bitty McLean aantraden.  De sfeer onder de aanwezigen zat er echter al in van bij de opener 'Never let me go', een heerlijke loverstune die ook direct de kans bood aan de blazerssectie van Asham om uit te blinken. Met een zanger die letterlijk op amper één meter van de mensen vooraan stond kreeg het concert ook van meet af aan een zeer intiem karakter.

Wat betreft die zanger kunnen we u trouwens ook geruststellen: Bitty McLean beschikt nog steeds over een honingzoete en kraakheldere stem. Een stem waar hij ook duidelijk zorg voor draagt. Zo verzocht hij iedereen om dichterbij te komen, behalve de rokers.  "Hear my voice" waren dan ook de toepasselijke eerste woorden van het prachtige 'Games with love', een knap soulnummer dat net zo goed van Marvin Gaye, Otis Redding of Al Green afkomstig had kunnen zijn. Het was één van die nummers waar je van hoopt dat ze nooit ophouden. Mede dankzij Asham band en zijn subtiele blazerssectie, die ook op het daaropvolgende 'Cruising' uitblonk. ALion schitterde dan weer tijdens 'To Fall in Love'. Een song met een zware, diepe baslijn die op het einde overging in 'Moonlight Lover', de originele versie van Joya Landis.

Alvorens zijn grootste hit in te zetten verduidelijkte Bitty McLean nog even dat rude boys zich onderscheiden van bad boys door hun discipline en manieren. Wat daarna volgde was een versie van 'Walk away from love' waar ondergetekende nog lang zal van nagenieten. Genieten was ook wat de band overduidelijk deed. Stuk voor stuk stralende gezichten op het podium toen Bitty die hoge noot eindeloos lang leek uit te rekken of wanneer hij het publiek vroeg om het refrein zacht mee te zingen waardoor het intieme karakter van dit concert nogmaals in de verf gezet werd.

Met 'Here I Stand' werd het tempo een eerste keer opgedreven en met de uptempo ska van 'Only You' ging het dak van de spiegeltent er volledig af.  'The real thing' bracht weer wat rust en omdat we zo dichtbij stonden konden we ook het sublieme drumwerk van Daddy Radics goed aanschouwen. Later op de avond zou diezelfde Radics ons trouwens nog volledig omverblazen met enkele stomende solo's.  Het was ook na dit nummer dat Bitty McLean de aanwezigen toevertrouwde dat hij in september zijn tweede kind verwacht.  "I've been busy, you can call me Busy McLean" grapte hij, waarna hij 'Daddy's home' zong, een song die hij naar eigen zeggen nog nooit eerder live gebracht had. Ten onrechte zo blijkt want 'Daddy's Home' is R&B van de betere soort, ingespeeld door Sly & Robbie maar in de spiegeltent moeiteloos vertolkt door Radics & aLion.  "Belgium, you should be proud of this band", wist Bitty McLean ons te zeggen. En trots zijn we!

Dit optreden komt zonder twijfel in mijn persoonlijke top 5 van beste optredens ooit en dan moest het hoogtepunt nog komen.  Het prachtige 'Plead My Cause', een uptempo rootssteppers song die aangedreven werd door de drums van Radics en voorzien werd van subtiele gitaarlicks. Het was ook tijdens dit nummer dat we beseften hoe moeilijk het zou worden om de perfectie en de sfeer van dit optreden weer te geven met woorden.  Om het nog wat moeilijker te maken gaf Radics een sublieme drumsolo weg en deed Yosa wonderen achter de p.a. (het geluid was trouwens het volledige optreden lang uitstekend).  De spiegeltent stond in vuur en vlam terwijl de drumsolo een hoogtepunt bereikte en Bitty McLean nog enkele flarden van 'Running Over' zong. De ontlading was dan ook enorm na die laatste noten. Zowel bij de band & Bitty, als bij het publiek. Iedereen had duidelijk zin in meer en dus volgde nog een bisnummer op de 'Queen of the minstrels' riddim.  Het was ook tijdens dit nummer dat Bitty McLean van het podium afkwam om de aanwezigen persoonlijk te bedanken.

Het was een wondermooie nacht in de spiegeltent. Een avond waar een gepast einde aangebreid werd door Puppa Mighty's Super Power met de betere selectie ska en rocksteady tunes.  Wij onthouden vooral die ene heerlijke Peter Hunnigale dubplate en de bekroning van Asham band tot trots van onze natie!